พันธนาการใต้เงาบุปผา

"หม่อมฉันเหมยเฟย... ถวายพระพรท่านอ๋องเพคะ" น้ำเสียงของนางหวานละมุน ดังกังวานใสราวกับกระดิ่งเงิน นางย่อกายทำความเคารพอย่างชดช้อย แต่กลับจงใจให้คอเสื้อผ้าไหมร่นลงมาเล็กน้อย เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ


"หึ..." เสียงทุ้มต่ำพร่าดังรอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ของอ๋องจ้าวหยวนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของเขาบดบังแสงสว่างจากตะเกียงจนมิด สร้างเงามืดทาบทับร่างบอบบางของเหมยเฟยจนหมดสิ้น ขาที่ยาวสืบเท้าก้าวลงจากแท่นประธานเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวนาง


พ่อบ้านเฉินและข้ารับใช้ทุกคนรู้หน้าที่ รีบถอยกรูออกไปจากโถงใหญ่พร้อมปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ทิ้งไว้เพียงบุรุษผู้ทรงอำนาจและอนุภรรยาในความเงียบที่น่าอึดอัด


"ตระกูลเหมยคิดว่าส่งสตรีเช่นเจ้ามา แล้วจะใช้เรือนร่าง หลอกล่อเปิ่นหวังได้งั้นหรือ?"


มือหนาหยาบกร้านดั่งคีมเหล็กพุ่งเข้าบีบปลายคางมนของเหมยเฟยอย่างแรงจนนางเจ็บร้าวไปถึงกระดูก เขาเชิดหน้านางขึ้นบังคับให้สบตา ทว่าแทนที่เหมยเฟยจะร้องไห้คร่ำครวญดั่งสตรีอื่น ดวงตาของนางกลับฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาเสแสร้ง ริมฝีปากบางแย้มขึ้นเล็กน้อยราวกับดอกไม้ที่รอคอยการชิม


"ท่านอ๋องกล่าวหาหม่อมฉันรุนแรงเหลือเกินเพคะ..." นางกระซิบเสียงพร่า ปล่อยให้สัญชาตญาณความเพทุบายเริ่มแผ่ฤทธิ์ มือบางข้างที่สวมปลอกเล็บทองคำที่นิ้วก้อยยกขึ้นแตะที่หลังมือหนาของเขาแผ่วเบา ปลายเล็บทองคำกรีดกรายไปตามเส้นเลือดที่ปูดโปนบนท่อนแขนแกร่ง ราวกับกำลังยั่วยวนพยัคฆ์ที่หลับไหลให้ตบะแตก


ไม่เพียงแค่นั้น เหมยเฟยยังขยับกายเข้าหาจนหน้าอกอวบอิ่มบดเบียดกับแผงอกแข็งแกร่งของเขา เท้าเปลือยเปล่าที่ไร้ถุงเท้าขยับสอดเข้าไปเสียดสีกับข้างรองเท้าบูทของบุรุษร่างใหญ่ ผิวเนื้อนุ่มนิ่มที่เสียดสีอย่างตั้งใจทำให้อ๋องจ้าวหยวนตาวาวโรจน์


"เจ้ากล้าดีอย่างไร ไม่สวมถุงเท้ามาพบข้า? เจ้าอยากจะถูกกระทำจนตัวสั่นคาเตียงตั้งแต่ยังไม่ทันข้ามวันเลยหรือ!"


อ๋องจ้าวหยวนคำรามลั่น เขารู้สันดานและจุดประสงค์ของตระกูลเหมยดีว่าส่งนางมาเพื่อเป็นสายลับลอบสังหารและสืบข่าว แต่ความยั่วยวนที่พุ่งชนอย่างตรงไปตรงมานี้ทำเอาตบะที่ตั้งไว้ขาดผึง เขาไม่สนใจจะพานางไปที่ห้องบรรทมด้วยซ้ำ ร่างสูงใหญ่ตวัดวงแขนทรงพลังรัดเอวคอดกิ่วของนางแน่นจนแทบหัก ก่อนจะออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว ร่างของเหมยเฟยก็ปลิวหวือขึ้นไปกระแทกกับโต๊ะไม้จันทน์ตัวใหญ่กลางโถง


ข้าวของบนโต๊ะถูกปัดทิ้งกระจัดกระจายดังกราวใหญ่ เหมยเฟยนอนแผ่หราอยู่บนโต๊ะเย็นเฉียบ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ชายกระโปรงเลิกขึ้นมาจนถึงต้นขาขาวเนียน


"อ๊ะ... ท่านอ๋อง หม่อมฉันเจ็บนะเพคะ" เหมยเฟยแสร้งบีบน้ำตา ช้อนตามองเขาด้วยสายตาตัดพ้อที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนขีดสุด ท่าทางอ่อนโยนร้าวไม่รู้เองที่เสแสร้งขึ้นมานั้น ยิ่งราดน้ำมันลงบนกองไฟแห่งราคะและโทสะของบุรุษจอมเผด็จการ

"เจ็บสิดี! เปิ่นหวังจะทำให้เจ้ารู้ว่า การกล้าก้าวเข้ามาเป็นหมากในกระดานของข้า เจ้าต้องชดใช้ด้วยอะไร!"