แม่ทัพร้ายผู้นี้ ข้าขอเอง

"เฉลี่ยแล้วไม่เกินสิบวันเจ้าค่ะคุณหนู... ข้าน้อยจึงเร่งเย็บผ้าดิบผืนนี้ไว้ เผื่อว่าตอนสิ้นลมท่านจะได้ดูสง่างามสมฐานะ" นั่นคือคำปลอบใจแรกจากสาวใช้คนสนิทที่ ‘เสิ่นอวี้’ ได้รับ หลังจากลืมตาตื่นขึ้นมาในรถม้าเจ้าสาวที่กำลังมุ่งหน้าสู่ชายแดนเหนือ

จากเอเจนซี่สาวคิวทองในศตวรรษที่ 21 ที่บ้างานจนหัวใจวายตาย ต้องข้ามภพมาอยู่ในร่างของ ‘คุณหนูรองตระกูลเสิ่น’ หมากทางการเมืองที่ตระกูลพร้อมจะเขี่ยทิ้งด้วยการส่งมาแต่งงานกับ ‘ฮั่วจ้าน’ แม่ทัพปีศาจผู้มีคดี (ข่าวลือ) ฆ่าเมียมาแล้วถึงสามคน!

สูงสูดสิบห้าวัน ต่ำสุดไม่กี่ชั่วยาม... นั่นคือสถิติรอดชีวิตของฮูหยินคนก่อน ๆ
สตรีที่อ่อนแอเกินไปมักจะกลายเป็นศพเฝ้าป้อมปราการหินสีดำแห่งนี้

สำหรับเสิ่นอวี้ผู้รักตัวกลัวตายเป็นที่สุด แผนการมีชีวิตรอดของนางจึงเรียบง่ายประหนึ่งหลีกหนีภัยธรรมชาติ นั่นคือการทำตัวเป็น ‘อากาศธาตุ’ ไร้ตัวตน ไม่เรียกร้อง ไม่ขัดใจ และนอนนิ่ง ๆ ให้เงียบที่สุด

ทว่า... ความซื่อตรงที่ขี้ขลาดและรักตัวกลัวตายของนาง กลับค่อย ๆ สั่นคลอนกำแพงน้ำแข็งในใจของชายที่คนทั้งแผ่นดินหวาดกลัว

ท่ามกลางไฟสงครามชายแดนและการทรยศหักหลังในราชสำนักที่บีบคั้นให้ต้องเลือก
ในวันที่ทุกคนเลือกที่จะหันหลังและเดินจากเขาไปเพื่ออำนาจ
มีเพียง ‘อากาศธาตุ’ ที่แสนจะอ่อนแอและขาสั่นพั่บ ๆ ผู้นี้
ที่เลือกจะยืนเคียงข้างและไม่ยอมปล่อยมือจากเขา

"ในโลกที่ทุกคนพยายามจะฆ่าข้า และในโลกที่คนของเจ้าตั้งใจส่งเจ้ามาตาย... มีเพียงเจ้าที่โง่พอจะวิ่งกลับมาหาความตายเคียงข้างข้า"
"ข้าไม่ได้อยากตายเจ้าค่ะ... ข้าแค่ขี้ขลาดเกินกว่าจะทิ้งท่านไว้คนเดียวต่างหาก"