Antonioใต้พันธะรักผู้คุ้มกัน

"เลิกจ้องฉันได้แล้ว" ดีม่าพูดขณะเคี้ยวซีเรียล

"แค่เพราะนายหล่อ ไม่ได้แปลว่าอะไร นายนิสัยห่วยแตกมาก" เขาตักอีกคำ "แล้วก็อย่าลืมว่านายลักพาตัว ทำร้าย แล้วก็ทำให้ฉันอับอาย เพราะงั้นอย่าคิดอะไรแปลก ๆ ความเป็นไอ้เวรไม่ใช่เสน่ห์ที่ฉันสนใจ" ดีม่ากินต่อ และเมื่ออีกฝ่ายยิ้มมากขึ้น สีหน้าของเขาก็ยิ่งแข็งขึ้น

ดีม่าพยายามรักษากำแพงตัวเองไว้อย่างหนัก แต่โทนีกลับสงสัยว่าต้องทำยังไงถึงจะพังกำแพงนั้นลงได้ เขาวางแก้วแล้วเดินเข้าไปใกล้ ร่างบางเกร็ง สีหน้าระวังตัว

เมื่อระยะห่างเหลือแค่ไม่กี่นิ้ว มือเรียวก็วางช้อนลงในชามแล้วมองเตือน "หยุด!"

"อะไร?" โทนีพูดเสียงต่ำ ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น

แก้มของดีม่าแดงขึ้นทันที แม้จะพยายามทำหน้าดุ แต่ลมหายใจที่เร็วขึ้นบอกชัดว่าเขาได้รับผลกระทบ แต่ไม่แน่ใจว่านั่นคือความกลัว ความต้องการ หรือทั้งสองอย่าง เมื่อเหลือระยะเพียงนิ้วเดียว สายตาของพวกเขาก็ประสานกัน ดีม่ากลืนน้ำลาย ก่อนจะดันฝ่ามือเข้าที่หน้าท้องแข็งแล้วถอยหลังหนึ่งก้าว

"หยุดทำแบบนี้ มันทำให้ฉันอึดอัด!" เขาพูด เสียงสั่นเล็กน้อย

"เหรอ?" โทนีเอียงหัว "ตอนที่เธอแทบจะกลืนฉันด้วยสายตาในห้องฟิตเนส เธอดูไม่อึดอัดเลยนะ"

สีแดงเข้มกระจายทั่วใบหน้าดีม่า ผิวขาวแบบนี้ไม่มีทางปิดบังอารมณ์ได้เลย
"อย่าหลงตัวเอง ฉันไม่ได้สนใจนายเลยแม้แต่นิด"

โทนีคว้ามือเรียว ดึงเข้าหาตัวทันที ร่างทั้งสองแนบชิดกัน ดีม่าสะดุ้ง หายใจสะดุด สายตาของเขาเงยขึ้นมองโทนี ริมฝีปากแยกออกเล็กน้อย

‘ให้ตาย ยิ่งหล่อเข้าไปใหญ่’

ร่างสูงก้มลงจนริมฝีปากเฉียดข้างหู สูดกลิ่นของอีกฝ่าย กลิ่นนั้นทำให้กล้ามเนื้อของเขาตึง เหมือนเตรียมพร้อมจะพุ่งเข้าใส่
"เหรอ? แน่ใจเหรอ?" โทนีกระซิบ เสียงต่ำและเต็มไปด้วยสัญชาตญาณนักล่า

เมื่อเขาถอยออกมาเล็กน้อย ก็เห็นความสับสนบนใบหน้าของดีม่า อีกฝ่ายสะบัดมือออกแล้วรีบหนีขึ้นบันได
เสียงประตูปิดดังมาจากชั้นสอง โทนีหัวเราะเบา ๆ ริมฝีปากยกขึ้น
‘น่าสนใจดีนี่’