ราชาอสูรบรรพกาลผู้นั้นคือสัตว์เลี้ยงนุ่มฟูของข้า

เมื่อสัตวแพทย์หญิงฝีมือดีจากยุคปัจจุบัน ได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเสิ่นชิงหราน ดรุณีน้อยผู้อ่อนแอแห่งตระกูลเสิ่น ผู้ถูกพี่สาวต่างมารดาใส่ร้ายและถูกบิดาแท้ๆ สั่งโบยปางตายก่อนจะเนรเทศมาปล่อยทิ้งให้เน่าตายในป่าอสูรต้องห้าม!

ทว่า... สวรรค์คงยังไม่สะใจพอ จึงส่งอุปสรรคชิ้นใหญ่มาให้นางในร่างของสัตว์อสูรตัวน้อยขนสีขาวปุกปุยเท่ากำปั้นที่บาดเจ็บเจียนตาย ซึ่งนางเก็บมาทำการรักษาและตั้งชื่อให้แสนหน่อมแน้มว่า เสี่ยวไป๋ ทั้งยังแกล้งเย็บชุดกระโปรงสีชมพูลายดอกไม้อิงฮวาสวมทับให้พุงกะทิอ้วนๆ ของมันด้วยความเอ็นดู

ใครจะคาดคิดว่า... เจ้าก้อนแป้งสีขาวจอมตะกละและแสนซึนตัวนี้ แท้จริงแล้วคือจวินอู๋เสีย จักรพรรดิอสูรบรรพกาลผู้มีสายเลือดมังกรทองและพยัคฆ์ขาวอันศักดิ์สิทธิ์ ราชาผู้เย็นชาและทรงอำนาจที่สุดในสามภพ!

"มนุษย์โรคจิต! กล้าดีอย่างไรจับข้าอาบน้ำ แถมยังเอาชุดกระโปรงสีชมพูลายดอกไม้มาใส่ให้ข้าขยับขาไม่ได้เช่นนี้ หากข้าคืนร่างเดิมได้เมื่อใด... เจ้าต้องรับผิดชอบเกียรติของข้า" (ราชาอสูรคำรามกร้าวในใจ ทว่าเสียงที่หลุดรอดจากปากในร่างสัตว์น้อยกลับเป็นเพียง... "มี้!")

จากเศษขยะที่ผู้คนต่างพากันรังเกียจ เสิ่นชิงหรานใช้ความรู้ทางการแพทย์และปราณวิญญาณธรรมชาติก้าวขึ้นสู่ความเป็นใหญ่ในสำนักศึกษาอสูรหลวง ตลบหลังแก้แค้นฮูหยินรองหลิวและเสิ่นอวี้โหยวด้วยปัญญาจนพวกมันต้องตกนรกทั้งเป็นชดใช้หนี้เลือดในอดีต!

โดยมีสามีราชาอสูรในชุดคลุมสีดำคอยตามหึงหวงหน้ามืด คอยกางปีกปกป้องนางจากภยันตรายทั้งปวงด้วยความคลั่งรักระดับพ่นไฟ

"ผู้ใดที่ทำให้นางต้องหลั่งน้ำตาหรือเจ็บปวด มันผู้นั้นต้องชดใช้ด้วยเลือดและวิญญาณ!"

ตำนานรักที่ทั้งนุ่มฟูฟินจิกหมอน และสะใจ ได้เปิดฉากขึ้นแล้ว!

*** นางเอกฉลาด ใจดี มีเหตุผล ไม่ยอมคน แก้แค้นด้วยสติปัญญาและกฎแห่งกรรมอย่างสะใจ
*** พระเอกสายซึน คลั่งรัก หวงเมียขั้นสุด พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้ามาขวางหูขวางตาสตรีของตน
*** ไม่มีฮาเร็ม ไม่มีอนุ พระเอกรักเดียวใจเดียว ยอมมอบพรหมจรรย์ให้นางเอกเพียงคนเดียว
*** ไม่มีดราม่าให้ปวดตับ