ไอ้ตูบกับเจ้าเหมียว(คู่กัดคู่รัก)

ตอนที่ 1 : มีแมวตัวใหม่ย้ายเข้าบ้าน
(เล่าโดยไอ้ตูบ)
ผมชื่อ "ทองม้วน" เป็นหมาพันธุ์อะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน เจ้าของบอกว่าผมเป็นหมาพันธุ์ทาง แต่ผมคิดว่าตัวเองเป็นพันธุ์หล่อ เพราะเวลาเดินผ่านกระจกทีไร ผมก็เห็นหมาตัวหนึ่งหน้าตาดีทุกที
ชีวิตของผมก่อนหน้านี้เรียบง่ายมาก ตื่นเช้า เห่าไปรษณีย์ วิ่งไล่นก นอน กินข้าว เห่าใบไม้ นอนต่อ เป็นชีวิตที่สมบูรณ์แบบ
จนกระทั่งวันหนึ่ง...
ทุกอย่างพังหมด
วันนั้นเจ้าของกลับบ้านมาพร้อมกล่องใบหนึ่ง ผมไม่ได้สนใจหรอก เพราะตอนนั้นกำลังยุ่งอยู่กับการเถียงกับอีกาบนรั้ว อีกาตัวนั้นปากดีมาก มันมองหน้าผมแล้วร้อง "กา!" ผมก็ตอบกลับไปว่า "โฮ่ง!" แล้วมันก็ "กา!" ผมก็ "โฮ่ง!" เป็นการสนทนาที่จริงจังมาก จนเจ้าของเรียก "ทองม้วน มานี่เร็ว"
ผมรีบวิ่งหางส่ายทันที เพราะคำว่า "มานี่" มักตามมาด้วยของกิน แต่วันนั้นไม่มีขนม มีแค่กล่อง กล่องที่ขยับได้ ผมเริ่มไม่ไว้ใจแล้ว
เจ้าของวางกล่องลงบนพื้น จากนั้นก็เปิดฝาออก แล้วสิ่งมีชีวิตตัวเล็กสีขาวส้มก็โผล่หัวออกมา หูแหลม ตากลม หนวดกระดิก และทำหน้าเหมือนตัวเองเป็นเจ้าของบ้าน
"เหมียว" มันร้อง
ผมมองมัน มันมองผม เราสองตัวจ้องหน้ากันประมาณสามวินาที ก่อนที่ผมจะตัดสินใจได้ทันทีว่า ผมไม่ชอบมันไม่รู้เพราะอะไร แต่ไม่ชอบ สัญชาตญาณบอก เจ้าตัวนี้ต้องสร้างปัญหาแน่นอน
"นี่น้องส้มจี๊ดนะ" เจ้าของพูดอย่างมีความสุข "ต่อไปจะอยู่กับเราที่บ้าน"
เดี๋ยวนะ อะไรนะ อยู่ที่บ้าน? บ้านไหน? บ้านนี้? บ้านผม?
ไม่มีการประชุมก่อนเลยเหรอ ไม่มีการขออนุญาตเจ้าถิ่นอย่างผมเลยเหรอ
ผมอ้าปากค้าง ส่วนเจ้าส้มจี๊ดกลับเดินออกมาจากกล่องช้า ๆ จากนั้นก็มองรอบบ้านเหมือนกำลังตรวจทรัพย์สิน
"เหมียว" มันร้องอีก แล้วเดินไปนอนบนเบาะของผม ผมยืนอึ้ง เจ้าของยืนยิ้ม ส่วนแมวตัวนั้นกำลังนอนบนที่นอนของผม ที่นอน ของผม ผม!!!
"โฮ่ง!"
ผมประท้วงทันทีเจ้าส้มจี๊ดลืมตามอง ก่อนจะหาวใส่หน้า แล้วหลับต่อ
ผมแทบเป็นลมตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเจอใครเสียมารยาทขนาดนี้ผมวิ่งไปฟ้องเจ้าของ แต่เจ้าของกลับหัวเราะ "แบ่งกันนอนนะทองม้วน" แบ่ง?
คำนี้ไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของผมผมเป็นหมาใจดีนะ แต่ใจดีกับเรื่องอื่น ไม่ใช่เรื่องเตียง
คืนนั้นผมนอนข้างเบาะ ส่วนแมวตัวใหม่ครองพื้นที่ไปเกือบทั้งหมด ผมพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับ ยิ่งมองก็ยิ่งหงุดหงิด ตัวแค่นิดเดียว แต่กินพื้นที่เก่งมาก เหมือนนักการเมือง
ระหว่างที่กำลังคิดเพลิน ๆ ผมสังเกตเห็นว่าเจ้าส้มจี๊ดเริ่มตัวสั่น แอร์ค่อนข้างเย็น มันคงไม่ชิน เจ้าตัวขดเป็นก้อนเล็ก ๆ แล้วสั่นดิ๊ก ๆ ผมมองอยู่พักหนึ่ง แล้วก็มองอีก จากนั้นก็มองอีก
ผมไม่รู้หรอกว่าทำไม แต่สุดท้ายผมค่อย ๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้ แค่นิดเดียว นิดเดียวจริง ๆ เพื่อกันลม ไม่ได้เป็นห่วง อย่าเข้าใจผิด แค่กันลม พอเช้า เจ้าของตื่นมาเห็นเรานอนใกล้กัน ก็ยิ้มกว้าง
"โอ๊ย รักกันแล้วเหรอ"
รักบ้านแกสิ ผมรีบลุกทันที ส่วนเจ้าส้มจี๊ดก็สะดุ้งเหมือนกัน เราสองตัวมองหน้ากัน ก่อนที่มันจะพูด
"เหมียว"
น้ำเสียงกวนมากผมมั่นใจว่ามันกำลังเยาะเย้ยผมเลยตอบกลับ
"โฮ่ง"
แบบไม่ยอมแพ้ สงครามครั้งใหญ่จึงเริ่มต้นขึ้นในเช้าวันนั้น และผมมีลางสังหรณ์แปลก ๆ ว่า ชีวิตสงบสุขของผมคงไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้ว

ฝากถึงไอ้แมว
ถึงเจ้าส้มจี๊ด
เลิกนอนบนที่นอนฉัน เลิกเดินเหมือนตัวเองเป็นเจ้าของบ้าน แล้วก็เลิกทำหน้าเหมือนฉันโง่ด้วย
อีกอย่าง เมื่อคืนที่ขยับเข้าไปใกล้ ฉันแค่กันลมให้ ไม่ได้เป็นห่วง จำไว้ด้วย ไม่ได้เป็นห่วง
– จากทองม้วน หมาหล่อที่สุดในบ้าน






ตอนที่ 2 : บ้านนี้มีหมาเสียงดังเกินไป
(เล่าโดยส้มจี๊ด)
ฉันชื่อ "ส้มจี๊ด" เป็นแมว และแน่นอนว่าเป็นแมวที่น่ารักที่สุดในบ้าน อันนี้ไม่ใช่ความคิดเห็นนะ เป็นข้อเท็จจริง อย่างน้อยฉันก็คิดแบบนั้น
ก่อนหน้านี้ฉันเคยอยู่ที่บ้านพักสัตว์กับแมวอีกหลายตัว ชีวิตก็ไม่ได้แย่ แต่ก็ไม่ได้ดีนัก ทุกวันเหมือนกันหมด กิน นอน มองคนเดินผ่านกรง แล้วก็หวังว่าสักวันจะมีใครสักคนพาฉันกลับบ้าน
จนวันหนึ่งเจ้าของคนปัจจุบันเดินเข้ามา เธออุ้มฉันขึ้น เกาคางฉันเบา ๆ แล้วพูดว่า "กลับบ้านกันนะ"
ฉันไม่ได้ร้องไห้หรอกนะ แมวอย่างฉันไม่มีทางร้องไห้เพราะเรื่องซึ้ง ๆ แบบนั้น แต่ตอนนั่งอยู่ในกล่องระหว่างทางกลับบ้าน ฉันก็แอบเงียบกว่าปกติหน่อย นิดเดียว แค่นิดเดียวจริง ๆ
ตอนมาถึงบ้าน ฉันคิดว่าทุกอย่างคงเรียบร้อย มีอาหาร มีที่นอน มีมนุษย์ มีหน้าต่างให้นั่งมองโลก ชีวิตแมวที่สมบูรณ์แบบแต่ฉันคิดผิด
เพราะบ้านนี้มีหมา หมาตัวใหญ่ หมาที่ดูเหมือนจะใช้พลังงานวันละแปดร้อยเปอร์เซ็นต์ หมาที่ทำหน้าเหมือนพร้อมมีเรื่องกับทุกสิ่งบนโลก
หมาตัวนั้นชื่อทองม้วนฉันเห็นครั้งแรกก็รู้เลยว่าเหนื่อยแน่
ตอนที่เราเจอกันวันแรก เขาจ้องฉันเหมือนฉันเป็นผู้ร้ายระดับประเทศ ทั้งที่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย จริง ๆ นะ ฉันแค่นอนบนเบาะเขาเอง ก็เบาะมันนุ่มนี่ จะให้ฉันไปนอนพื้นหรือไง
คืนนั้นฉันนอนหลับไม่ค่อยสนิท บ้านใหม่ กลิ่นใหม่ เสียงใหม่ ทุกอย่างไม่คุ้นเคย แต่พอตื่นเช้ามา ฉันก็ได้เรียนรู้สิ่งสำคัญอย่างหนึ่ง
บ้านนี้... เสียงดังมากดังเพราะหมาตัวนั้นตอนหกโมงเช้า ฉันกำลังหลับสบาย จู่ ๆ
"โฮ่ง!"
ฉันสะดุ้งจนตกเบาะยังไม่ทันตั้งตัว
"โฮ่ง! โฮ่ง!"
ดังอีกฉันลุกขึ้นมองอย่างงัวเงีย เกิดอะไรขึ้น ไฟไหม้? โจรขึ้นบ้าน? แผ่นดินไหว?
เปล่าเลยทองม้วนกำลังเห่าใบไม้ ใช่ ใบไม้ ใบไม้ธรรมดาที่ปลิวผ่านหน้าบ้าน ฉันยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นพักใหญ่ พยายามทำความเข้าใจตรรกะของสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ แต่ไม่สำเร็จ หลังจากนั้นประมาณสิบนาที เขาก็เปลี่ยนเป้าหมาย จากใบไม้เป็นนก จากนกเป็นรถส่งน้ำ จากรถส่งน้ำเป็นคนเดินผ่าน จากคนเดินผ่านเป็นเงาตัวเองในกระจก
ฉันไม่ล้อเล่นนะ เขาเห่าเงาตัวเองจริง ๆ
ตอนแรกฉันคิดว่ามนุษย์ชอบพูดเกินจริง แต่ไม่ หมาตัวนี้ทำได้จริง
ช่วงบ่ายฉันกำลังนั่งมองนกอยู่ริมหน้าต่าง เงียบสงบ อากาศดี ชีวิตกำลังมีความสุข จู่ ๆ ทองม้วนก็วิ่งพรวดเข้ามา ชนโต๊ะ ชนเก้าอี้ ชนตัวเองกับขอบประตู แล้วล้มกลิ้ง แต่ยังลุกขึ้นมาวิ่งต่อได้
ฉันมองตามอย่างช้า ๆ ก่อนจะถอนหายใจแมวอย่างเราต้องใช้ชีวิตร่วมกับสิ่งนี้จริงเหรอ
คืนนั้นตอนกินข้าว ฉันกินอย่างเรียบร้อยตามมารยาทแมว ส่วนทองม้วนกินเหมือนพรุ่งนี้โลกจะแตก เสียงเคี้ยวดังไปทั้งบ้าน ฉันแอบขยับถอยออกมานิดหนึ่ง เพื่อรักษาสุขภาพจิต แต่เรื่องแปลกก็เกิดขึ้นในคืนนั้น
ฝนตกหนักมาก ฟ้าร้องจนหน้าต่างสั่น ฉันไม่ชอบเสียงฟ้าร้องเลย ไม่เคยชอบ ตั้งแต่เล็ก ทุกครั้งที่ได้ยิน ฉันจะรู้สึกเหมือนโลกกำลังแตกออกเป็นสองส่วน
ฉันพยายามทำเป็นปกติ นั่งนิ่ง ทำหน้าขรึม รักษาศักดิ์ศรีแมว แต่พอฟ้าผ่าดังเปรี้ยงครั้งหนึ่ง ฉันก็กระโดดขึ้นจากพื้นโดยอัตโนมัติน่าอายมากฉันรีบมองซ้ายมองขวา หวังว่าไม่มีใครเห็นแต่ทองม้วนเห็นแน่นอนว่าเขาเห็น
ฉันเตรียมตัวโดนล้อแล้ว แต่แปลกตรงที่เขาไม่ได้ทำอะไร ไม่ได้เห่า ไม่ได้หัวเราะ ไม่ได้กวนประสาท เขาแค่เดินมานั่งใกล้ ๆ ห่างประมาณหนึ่งช่วงหาง แล้วก็นั่งเงียบ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ตอนแรกฉันงง แต่พอฟ้าร้องอีกครั้ง เขาก็ยังนั่งอยู่ตรงนั้น ไม่ไปไหน ฉันแอบเหลือบมอง ส่วนเขาก็มองไปทางอื่น ทำเหมือนไม่สนใจ
หมาประหลาด ฉันคิดในใจ ประหลาดมากแต่คืนนั้นฉันกลับหลับง่ายกว่าที่คิด อาจเพราะเสียงฝนเบาลง หรืออาจเพราะมีหมาบางตัวนั่งเฝ้าอยู่ใกล้ ๆ ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
ฝากถึงไอ้หมา
ถึงทองม้วน
เลิกเห่าใบไม้ เลิกเห่านก เลิกเห่ารถ เลิกเห่าเงาตัวเอง แล้วโลกจะน่าอยู่ขึ้นเยอะอีกอย่าง เมื่อคืนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ตอนฟ้าร้อง ฉันไม่ได้กลัวนะ แค่บังเอิญนั่งตรงนั้นเฉย ๆ เข้าใจไหม บังเอิญ
– จากส้มจี๊ด แมวที่ปกติที่สุดในบ้าน