เล่มพิเศษสายลมแห่งรักพัดพา

ผมเป็นโรคซึมเศร้า..ต้องกินยาควบคุมอาการมาตั้งแต่เลิกกับพี่สิงแล้ว ความรู้สึกผิดมันอัดแน่นอยู่ในใจผมมากเกินไป
ผมทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นดินเย็นๆ ใต้เพิงสังกะสี อยากจะพักสักหน่อย ตอนนี้..พี่สิงคงไปไกลมากแล้ว เถ้ากระดูกของพี่คงจะลอยทะเลออกไปไกล พี่ไปไกลมาก มากเกินกว่าจะผมจะหาพี่เจอแล้ว
แต่พี่สิงไม่เคยทิ้งผม พี่จะหาผมเจอเสมอ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าผมจะต้องใช้ชีวิตแบบที่ไม่มีพี่สิงไปอีกนานแค่ไหน ผมรู้สึกจริงๆ ว่ารอไม่ได้แล้ว ถ้าการตายจะพาผมไปหาพี่สิงได้ ผมก็ไม่มีอะไรต้องรอแล้ว ผมอยากจะเจอกับพี่สิงเร็ว โลกที่ไม่มีพี่สิงมันเงียบเหงาเกินไป ผมอยากจะเจอกับพี่สิงแล้ว
ผมทิ้งตัวลงนอนบนพื้นเย็นๆ พี่สิงเคยหาผมเจอ ผมจะรอพี่สิงอยู่ที่นี่ พี่ไม่เคยผิดคำพูด ยังไงพี่สิงก็จะมารับผม ผมหลับไป ทุกอย่างรอบตัวเงียบสงบ เหมือนความมืดจะค่อยๆ โรยตัวลงมาช้าๆ ก่อนจะกลืนกินผมเข้าไปในความมืด สิ่งสุดท้ายก่อนที่สติของผมจะมืดดับไป..คำพูดสุดท้ายที่ออกมาจากริมฝีปากของผม
“พี่สิง..วาโยรอพี่อยู่ตรงนี้นะ”