เจ้าชายในกรงเกียร์ (The Prince in Gear’s Cage)

อารัมภบท

มีคำพูดหนึ่งที่ซัลมานได้ยินมาตั้งแต่วันที่เขาเริ่มเข้าใจความหมายของคำว่า "ราชวงศ์"

"เลือดของเจ้าชายไม่เคยไหลลง มันไหลออกไปปกครอง"

พระบิดาบอกไว้เช่นนั้น ขณะที่นิ้วพระหัตถ์เคาะบนพนักราชบัลลังก์ทองคำ สายพระเนตรเปรียบดั่งทะเลทรายที่ไม่เคยรู้จักเมฆ และซัลมานในวัยสิบขวบก็เชื่อ เชื่อทุกคำ ทุกอักษร ทุกลมหายใจที่พระบิดาปล่อยออกมา

แต่นั่นก่อนที่พระบิดาจะสิ้นพระชนม์

ก่อนที่พระอนุชาจะยึดบัลลังก์

ก่อนที่กระสุนนัดหนึ่งในคืนที่ดาวเต็มฟ้าจะพรากทุกอย่างไปจากเขา ไม่ใช่แค่ราชบัลลังก์ แต่รวมถึงการยืนด้วยขาของตัวเอง

ก่อนที่ทุกอย่างที่ซัลมานเชื่อว่าเป็นของเขา จะกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านในมือที่เปล่าเปลือย

ตอนนี้เขาอายุยี่สิบเก้า นั่งอยู่บนรถเข็นโลหะดำกลางสนามบินสุวรรณภูมิท่ามกลางกลิ่นอากาศที่ร้อนและแปลกปลอม กระเป๋าใบเดียวอยู่บนตัก และในกระเป๋าใบนั้นมีเพียงหนังสือเดินทาง เงินสดก้อนสุดท้ายก่อนที่บัญชีจะถูกอายัด และสัญญาที่เขาเซ็นชื่อลงไปด้วยมือที่ไม่เคยสั่นมาก่อนในชีวิต

สัญญาแต่งงาน

กับนักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์อายุยี่สิบสองปี

ซัลมาน บิน ราชิด อัล-มาซรูอี เจ้าชายแห่งราชวงศ์อันยิ่งใหญ่ที่สืบสายมานับพันปี จะกลายเป็นคู่ชีวิตของเด็กที่อาจยังต้องส่งการบ้านอาจารย์อยู่เลย และที่ทำให้เจ็บปวดกว่านั้น เขาต้องมองขึ้นหาเด็กคนนั้น ในขณะที่ตัวเองนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ไม่มีวันลุกขึ้นเองได้

เขาจำได้ว่าวันที่อ่านสัญญา มือของเขาบีบกระดาษจนยับ

ไม่ใช่เพราะกลัว

แต่เพราะโกรธ โกรธชะตาที่เล่นตลกโหดร้ายกับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"นายชื่อ ซาล ใช่มั้ย?"

เสียงแรกที่ซัลมานได้ยินจากปากของ กิร์ ธีรวิชญ์ ศิลเจริญกาล ไม่ได้มาพร้อมการโค้งคำนับ ไม่มีน้ำเสียงสุภาพอ่อนน้อม และแน่นอน ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มต้อนรับ

มีเพียงเด็กหนุ่มผิวสองสีสวมเสื้อยืดสีเทาและกางเกงขายาวธรรมดา ยืนโน้มพิงรถยนต์สีดำคันงาม แขนไขว้หน้าอก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมาที่เขา ไม่ใช่การจ้องลงมาด้วยความเวทนาที่เห็นรถเข็น ไม่ใช่ความตื่นเต้นที่ได้เห็นเจ้าชาย แต่เป็นการจ้องที่เท่ากัน ตรง และเย็นชา ราวกับว่าเขามองเห็นซัลมานในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ไม่มากไม่น้อยกว่านั้น

และนั่นทำให้ซัลมานรู้สึกอึดอัดยิ่งกว่าสายตาสงสารใด ๆ ที่เคยได้รับ

"ใช่" ซัลมานตอบด้วยเสียงต่ำ ภาษาไทยสำเนียงหนักแต่ชัด "และนายควรทราบว่าจะพูดกับฉันอย่างไร"

กิร์ยกคิ้วข้างเดียว ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วย่อตัวลงเล็กน้อยจนสายตาทั้งสองอยู่ระดับเดียวกัน

"ฉันรู้ว่าจะพูดกับคนที่ฉันจ่ายเงินซื้อมายังไง"

เงียบ

"ขึ้นรถได้เลย… เจ้าชาย"

เขาถอยออก เปิดประตูรถที่ดัดแปลงพิเศษสำหรับรถเข็น แล้วรอไม่ได้รอเพื่อช่วย แต่รอเพื่อให้ซัลมานจัดการตัวเองตามที่ต้องการ

มีบางอย่างในท่าทีนั้นที่ไม่ใช่ความดูถูก และไม่ใช่ความเวทนา แต่ซัลมานอ่านไม่ออกว่ามันคืออะไร และนั่นทำให้เขาโกรธที่สุด

เขาเคลื่อนรถเข็นเข้าไปในรถโดยไม่พูดอีกคำ

แต่ในหัว มีเสียงหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ

เด็กคนนี้… จะต้องเรียนรู้ว่าฉันคือใคร

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คืออีกฝ่ายก็คิดแบบเดียวกันทุกประการ

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของสงครามที่ไม่มีฝ่ายใดยอมแพ้

จนกว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งพังทลายลงต่อกัน

~ One of สายหมอก ~