หย่ารัก...เมียอ้วน

"ท่านแม่ขอรับ... ท่านลุงกวาดขยะคนนั้น เหตุใดหน้าตาเหมือนอาเป่าจังเลยขอรับ?"
ในอดีต นางคือหมากที่เขาไม่ต้องการ เป็นเพียงสตรีที่ถูกใส่ร้ายจนต้องหนีตายมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ บัดนี้ ‘หลินเยว่ฉิน’ กลายเป็นหมอโอสถและเถ้าแก่เนี้ยผู้มั่งคั่ง นางมีทุกอย่างที่ต้องการ... ยกเว้นสามีใจดำคนนั้น
ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลก เมื่ออดีตสามีผู้เป็นถึงท่านแม่ทัพใหญ่ ปลอมตัวมาเป็นคนงานในร้าน คอยต้มยา กวาดพื้น และตามตื๊อปกป้องนางกับลูกชายตัวน้อยสุดชีวิต จากบุรุษไร้พ่ายในสนามรบ สู่บุรุษที่ยอมพ่ายแพ้ทุกสิ่งแทบเท้าภรรยาและลูก
สัมผัสเรื่องราวความรัก ความแค้น และสายใยครอบครัวที่ตัดอย่างไรก็ไม่ขาด เมื่อ ‘ท่านพ่อสายโบ้’ ต้องปะทะความน่ารักของ ‘ลูกชายตัวน้อย’ และความเย็นชาของ ‘ภรรยาเก่าโฉมงาม’ นิยายที่จะทำให้คุณน้ำตาร่วงด้วยความสงสาร และยิ้มแก้มปริไปด้วยความฟิน!

มู่หรงเซวียนยืนนิ่งดุจรูปสลัก ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยที่ชื่อ ‘อาเป่า’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจของเขาบัดนี้เต้นรัวกระหน่ำจนเนื้ออกสั่นสะท้าน คิ้วกระบี่ แววตาดุดันทรงอำนาจที่ซ่อนอยู่ในความไร้เดียงสา โครงหน้าที่เด็ดเดี่ยวคมคาย... ทุกสิ่งบนดวงหน้าของเด็กคนนี้เหมือนเขาปานแกะพิมพ์!
"แซ่หลิน..." มู่หรงเซวียนเค้นเสียงรอดไรฟัน ฝ่ามือหนาที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อชุดเกราะบีบเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน "เจ้าบอกว่าเด็กคนนี้แซ่หลินอย่างนั้นหรือ เถ้าแก่เนี้ยหลิน?"
"เจ้าค่ะ" เยว่ฉินตอบรับอย่างลื่นไหล มือบางตบหลังบุรุษตัวน้อยเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมระลอกอารมณ์หวาดกลัว "อาเป่าเป็นลูกของข้า ย่อมต้องแซ่ตามข้า มิตราบใดที่ต้องไปพึ่งพาแซ่ของบุรุษไร้หัวใจคนใดในใต้หล้า"
"หลินเยว่ฉิน!" มู่หรงเซวียนตวาดลั่นก้าวเท้าข้ามเข้ามาประชิดตัวนางอีกหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ค้ำหัวนางจนเงาดำทาบทับโฉมงาม "เจ้าอย่ามาเล่นลิ้นกับข้า! ข้าจำสาวใช้คนนี้ได้ นางชื่อชิวเอ๋อร์ เป็นคนสนิทของอดีตฮูหยินเอกในจวนของข้า และเด็กคนนี้... เด็กคนนี้อายุเท่าใด?!"
"ท่านแม่ทัพถามเช่นนี้ช่างเสียมารยาทนัก" เยว่ฉินมิได้ตื่นตระหนก นางเชิดดวงหน้าเรียวรีรูปไข่ขึ้นสบตาเขาตรง ๆ ดวงตาดอกท้อคู่งามฉายแววเยาะหยัน "ข้าเปิดโรงเตี๊ยมต้อนรับแขกเหรื่อ มิได้เปิดสำนักตรวจสอบทะเบียนราษฎร์ หากท่านแม่ทัพต้องการดื่มสุราหรือพักผ่อน ข้ายินดีต้อนรับ แต่หากท่านจะมาซักไซ้เรื่องส่วนตัวของข้าและลูก... เชิญท่านไปที่อื่นเถิดเจ้าค่ะ!"