แม่ทัพน้อยหานหลีเฟิ่ง

หานหลีเฟิ่ง บุตรชายคนรองของตระกูลหาน ซึ่งตระกูลหานนั้นเป็นหนึ่งในแปดตระกูลแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน และตอนนี้บิดาของเขาหานเหวินเซียว ดำรงตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์ซีเป่ย โดยมีพี่ชายอย่างหานอี้เทียนเป็นรองแม่ทัพ และในอนาคต พี่ชายของเขาก็จะขึ้นมาแทนตำแหน่งของผู้เป็นบิดา

แต่แล้วก็เหมือนมีฟ้าผ่าลงมาที่จวนหาน เมื่อจวนหานได้รับแจ้งจากทางการว่าผู้นำตระกูลอย่างหานเหวินเซียวได้รับบาดเจ็บสาหัสในระหว่างออกรบ และหานอี้เทียนนั้นตกหน้าผาในระหว่างขับไล่ศัตรู บัดนี้ยังหาตัวไม่พบ
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นบีบบังคับให้หานหลีเฟิ่ง ต้องก้าวขึ้นมาปกป้องครอบครัวแทนบิดาและพี่ชาย
"ข้าเชื่อว่าท่านพ่อและพี่ใหญ่จะต้องกลับมาหาพวกเราขอรับ" หลีเฟิ่งบอกอย่างมั่นใจ เพราะเขาเชื่อว่าบิดาของเขาไม่มีวันทิ้งพวกเขาไปอย่างแน่นอน

แต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกกับตระกูลหาน เมื่อมีราชโองการเนรเทศตระกูลหานทั้งตระกูลไปใช้แรงงานยังชายแดนออกมาหลังจากที่ตระกูลหานได้รับแจ้งข่าวร้ายเพียงสามวัน ในข้อหาสมรู้ร่วมคิดก่อการกบฏ

"ข้าไม่เชื่อว่าท่านพ่อกับพี่ใหญ่จะร่วมมือกับกบฏ" หลีเฟิ่งเอ่ยอย่างมั่นใจ
"เจ้าเชื่อแล้วมันจะเป็นเช่นนั้นหรือ ในเมื่อหลักฐานทุกอย่างที่ฝ่าบาทได้รับมามันชัดเจนถึงเพียงนี้" เจ้าหน้าที่เอ่ยอย่างดูแคลน พร้อมกับมองไปยังคนตระกูลหานด้วยสายตาเหยียดหยาม

หลีเฟิ่งไม่อาจโต้แย้งอันใดออกไป เพราะเขาไม่รู้ว่าฝ่าบาทได้หลักฐานอันใดไป จึงทำให้ทรงตัดสินโทษตระกูลหานเช่นนี้ แต่เนื่องจากในอดีตตระกูลหานคือตระกูลแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินมาหลายรุ่น หานเหวินเซียวที่บาดเจ็บจากสงครามจึงไม่ต้องรับโทษตาย แต่ก็ขึ้นชื่อว่านักโทษเนรเทศ

ในวันที่ตระกูลหานต้องเดินทางออกจากเมืองหลวงในฐานะนักโทษเนรเทศ เหวินเซียวนั้นนอนไม่ได้สติอยู่บนรถเข็น โดยมีหลีเฟิ่งเป็นผู้เข็น ข้างๆรถเข็นเป็นมารดาและน้องชาย น้องสาว

ปกติแล้วในวันที่นักโทษเนรเทศต้องออกเดินทางมักจะถูกชาวบ้านนำข้าวของมาปาใส่ พร้อมกับสาปแช่งต่างๆนานๆ แต่ครั้งนี้ต่างออกไป ชาวบ้านต่างนำข้าวของมาให้ ไม่ว่าจะเป็นข้าวสาร อาหารแห้ง เสื้อผ้า ผ้าห่ม สมุนไพร ยารักษาโรค

หลีเฟิ่งเห็นเช่นนั้น เขารู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของชาวบ้านเป็นอย่างมาก ที่ไม่ซ้ำเติมครอบครัวของเขา ทั้งยังหยิบยื่นน้ำใจมาให้ในวันที่พวกเขาลำบาก

ในระหว่างนั้นเองก็มีบุรุษกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาชนหลีเฟิ่งในขณะที่เขากำลังเข็นรถเข็นอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่จงใจเดินมาชนเขา

"ข้าช่วยเจ้าได้ไม่มาก ทางข้างหน้าอาจจะมีมือสังหารออกมา เก็บอาวุธนี้เอาไว้ป้องกันตัวให้ดี" บุรุษผู้นั้นเอ่ยอย่างแผ่วเบา แล้วรีบยัดดาบสั้นเข้าไปในอกเสื้อของหลีเฟิ่ง จากนั้นก็เดินจากไป

บุรุษผู้นั้นเดินมาหยุดตรงรถเข็นของเหวินเซียว แล้วมองไปด้านข้าง สหายที่มาด้วยกันก็รีบเข้ามาใกล้แล้วล้อมรถเข็นเอาไว้

"พวกเจ้าจะทำอันใดพ่อข้า" มู่โจวเอ่ยถาม แล้วมองไปยังบุรุษกลุ่มนั้นด้วยสายตาโกรธแค้น
"อยากรู้หรือ เช่นนั้นเจ้าก็มาดูให้เต็มตา" บุรุษผู้นั้นดึงคอเสื้อของมู่โจวอย่างแรง
"เห็นอันใดก็เงียบเอาไว้ แล้วค่อยไปบอกหลีเฟิ่ง เข้าใจไหม" บุรุษคนนั้นกระซิบที่ข้างหูของมู่โจว

เหล่าสหายที่ล้อมรถเข็นอยู่ต่างนำถุงตำลึงยัดเข้าไปใต้ผ้าห่มของเหวินเซียว บางคนยัดไปไว้ใต้ตัวของเหวินเซียว เพราะกลัวว่าจะมีคนมาตรวจค้นแล้วพบเข้า

มู่โจวเห็นเช่นนั้นก็ตกใจไม่น้อย คนเหล่านี้ไม่ได้มาซ้ำเติมพวกเขา แต่กำลังยื่นมือเข้าช่วย
"ข้าขออภัยที่เข้าใจพวกท่านผิดไปขอรับ" มู๋โจวเอ่ยจบก็กำลังจะโค้งคำนับ แต่ถูกบุรุษที่จับคอเสื้อเอาไว้เอ่ยห้าม
"อย่าแสดงอันใดให้พวกมันรู้ว่าพวกเราแอบช่วยเหลือพวกเจ้า เจ้าต้องทำเหมือนพวกข้ามาซ้ำเติมพวกเจ้าถึงจะถูก แล้วก็ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยที่ต้องลงมือกับเจ้ารุนแรงไปสักหน่อย" บุรุษคนนั้นเอ่ยจบก็เหวี่ยงร่างของมู่โจวลงไปกับพื้น

เมื่อร่างมู่โจวลงไปกองกับพื้นบุรุษผู้นั้นต่อยไปยังใบหน้าของมู่โจวอีกครั้ง จากนั้นก็พาสหายเดินจากไป พร้อมกับมองกลุ่มนักโทษตระกูลหานด้วยสายตาดูแคลน

หลีเฟิ่งที่มองร่างของน้องชายที่นอนอยู่บนพื้นก็เหลือบไปเห็นชายชุดดำที่กำลังมองมายังพวกเขา ก็รู้ได้ทันทีว่าสหายของเขาทำเช่นนี้ก็เพื่อปกป้องเขา หลีเฟิ่งมองไปยังชายชุดดำด้วยสายตาเคียดแค้น

‘สักวันข้าจะกลับมา เพื่อล้างมลทินให้ตระกูลของข้า และข้าขอสาบานว่าจะทำให้พวกเจ้าต้องชดใช้ให้กับตระกูลของข้าอย่างสาสม’ หลีเฟิ่งให้คำสัตย์สาบานกับตนเอง

โปรดติดตาม><