ลู่เฉินซีสาวน้อยเนตรสวรรค์ เล่ม2 จบ (41-83)

พายุฝนภายนอกวิลล่าเริ่มซาลง เหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ทิ้งตัวจากชายคาดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงสีนวลจากโคมไฟในห้องลับใต้ดินสาดส่องลงบนร่างของชายที่เคยเป็นทั้ง เจ้าบ่าวผู้ทรยศและ ประมุขตระกูลเย่ผู้เยือกเย็นบัดนี้เขานอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงพยาบาล ผิวพรรณที่ดูอ่อนเยาว์ลงด้วยฤทธิ์โอสถกลับดูซีดเซียวภายใต้แสงไฟ
ดวงตาของจ้าวหมิงเซียนค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นช้าๆ แววตาของเขาพร่าเลือนและว่างเปล่าประหนึ่งผิวน้ำที่ไม่มีเงาสะท้อน เขามองดูเพดานห้อง มองดูอุปกรณ์แปลกประหลาดรอบกาย ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตามาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของลู่ฮวาจื่อที่ยืนอยู่ไม่ไกล แววตาที่เลื่อนลอยนั้นกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงประหนึ่งเจอแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในความมืดมิด
ลู่ฮวาจื่อเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตาของนางแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นที่ยังคุกรุ่น เมื่อเห็นใบหน้าที่แสนโหยหาของชายคนนั้นจับจ้องมาที่นางไม่วางตา นางก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกกรีดแผลเก่า
“เฉินซี! แม่บอกให้พามันออกไปไง! อย่าให้มันมานอนหายใจรดบ้านเราแบบนี้ แม่รับไม่ได้จริงๆ!” ลู่ ฮวาจื่อตะคอกด้วยเสียงสั่นเครือ