ท่านแม่ทัพ องค์หญิงสามจะหย่ากับท่าน

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอบอวลอยู่ภายในลำคอ...

หลงฉีฉี นอนทอดกายอยู่บนพื้นเย็นเยียบของอารามร้าง ร่างกายของนางบิดเกร็งด้วยความทรมานเจียนตายจากการถูกกรอกยาพิษ ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้าง มองสตรีในชุดหรูหราที่ยืนเหยียดยิ้มอยู่ตรงหน้าด้วยความผิดหวังและเคียดแค้นจนถึงขีดสุด

“องค์หญิงสาม... ท่านคิดจริงๆ หรือว่าท่านพี่จ้านเฉินจะรักคนเอาแต่ใจเช่นท่าน?”

หลินรั่วหลาน คุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน สตรีที่ใครต่อใครต่างยกย่องว่าอ่อนหวานราวกับดอกกล้วยไม้แรกแย้ม บัดนี้กลับเผยใบหน้าเหี้ยมเกรียมราวกับอสูรกาย นางย่อตัวลง ละเลียดมองลมหายใจที่แผ่วลงเรื่อยๆ ของหลงฉีฉีด้วยความสะใจ

“เขามีใจให้ข้าเพียงผู้เดียว! ที่เขาต้องแต่งกับท่าน ก็เพราะราชโองการบ้าบอนั่น! หากไม่มีท่าน... ตำแหน่งฮูหยินเอกจวนแม่ทัพย่อมเป็นของข้าแต่แรก ตายไปเสียเถอะ... แล้วข้าจะช่วยฝังศพท่านให้เอง”

หลงฉีฉีน้ำตาไหลรินเป็นสายเลือด นางนึกย้อนไปถึงความรักอันโง่เขลาของตนเอง ตั้งแต่เยาว์วัยจนเติบโต นางเฝ้าตามตื้อ ฮั่วจ้านเฉิน แม่ทัพใหญ่แดนใต้มาโดยตลอด เพราะฝังใจที่เขาเคยช่วยชีวิตนางไว้จากการตกต้นไม้ แต่สิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมาในวันที่สมรสพระราชทานมาถึง คือสายตาอันรังเกียจเหยียดหยาม และเสียงตวาดลั่นตำหนักของเขาที่บีบคั้นให้นางไปยกเลิกงานแต่งงาน

นางเสียใจร้องไห้สามวันสามคืนไม่กินข้าวไม่ดื่มน้ำ แต่ก็ยังดึงดันจะแต่งงานกับเขา... โดยไม่รู้เลยว่า ความรักอันดื้อรั้นของตนจะนำพามาสู่จุดจบอันอนาถในอารามร้างแห่งนี้

‘ฮั่วจ้านเฉิน... หลินรั่วหลาน... หากชาติหน้ามีจริง ข้าจะไม่มีวันรักชายผู้นั้นอีก และข้าจะลากพวกเจ้าลงนรกไปด้วยกัน!’

ลมหายใจสุดท้ายขององค์หญิงสามดับวูบลงพร้อมกับความแค้นที่สลักลึกเข้าถึงกระดูก

เฮือก!

หลงฉีฉีสะดุ้งสุดตัว ร่างบางผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่มพลางหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างบ้าคลั่ง เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าซีดเผือด นางรีบยกมือขึ้นกุมลำคอ... ไม่เจ็บ? ไม่มีเลือด? และไม่มีความทรมานจากยาพิษกระชากวิญญาณนั่น!

เมื่อสติเริ่มแจ่มชัด ดวงตากลมโตตวัดมองไปรอบกาย

ที่นี่ไม่ใช่สถานที่คุมขังอันมืดมิด และไม่ใช่จำแลงร่างในนรกภูมิ... แต่คือ ตำหนักฉางเล่อ ของนางในวังหลวง!

“องค์หญิง... องค์หญิงสามทรงเป็นอันใดเพคะ? ทรงฝันร้ายหรือ?”

เสียงหวานที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างของสาวใช้คนสนิทที่รีบวิ่งเข้ามาซับเหงื่อให้นาง หลงฉีฉีเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดๆ “ชิวซวง?... เจ้ายังไม่ตาย?”

“องค์หญิงทรงตรัสอันใดเพคะ หม่อมฉันจะตายได้อย่างไร” ชิวซวงทำหน้าฉงน ก่อนจะยิ้มแย้ม “จริงสิเพคะ ฝ่าบาททรงให้ขันทีมาแจ้งว่า วันนี้จะทรงเรียกองค์หญิงเข้าเฝ้าเพื่อถามความเห็นเรื่องที่ท่านแม่ทัพใหญ่ฮั่วจ้านเฉินชนะศึกแดนใต้ และกำลังจะเดินทางกลับมารับรางวัลพระราชทาน... ฝ่าบาททรงจำได้ว่าองค์หญิงปักใจรักท่านแม่ทัพ จึงอยากถามว่าองค์หญิงจะทรงยินดีรับสมรสพระราชทานหรือไม่เพคะ?”

คำพูดของชิวซวงเปรียบเสมือนอสนีบาตฟาดลงกลางใจของหลงฉีฉี

ชนะศึกแดนใต้? ถามความเห็นเรื่องสมรสพระราชทาน?

นี่มัน... เหตุการณ์เมื่อหนึ่งเดือน ก่อนวันแต่งงานในชาติที่แล้ว!

นางย้อนเวลากลับมาข้ามภพ! สวรรค์เบิกตาและประทานโอกาสหนที่สองให้นางรอดพ้นจากความตายอันอนาถ!

หลงฉีฉีกำผ้าห่มแน่น แววตาที่เคยอ่อนแอและเต็มไปด้วยความรักขี้แย พลันเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบ เยือกเย็น และทรงอำนาจสมฐานะสายเลือดมังกร

ในเมื่อชาตินี้นางกุมความลับของอนาคตไว้ในมือ มีหรือที่นางจะยอมเดินเข้าสู่เส้นทางสายเดิม

“ชิวซวง... เตรียมเกี้ยว ข้าจะไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ” หลงฉีฉียกยิ้มเย็นชาที่มุมปาก

ชาตินี้... ข้าองค์หญิงสาม จะไม่มีวันแต่งงานกับคนสารเลวผู้นั้นเด็ดขาด!