พ่ายรักแดนทมิฬ

"กฎ… มีไว้เพื่ออะไรทีน่า?"
"เพื่อปฏิบัติ แต่บางครั้งมันก็มีไว้แหกเหมือนกัน"
วงหน้างามที่อยู่ในอาการตื่นกลัวเชิดขึ้นตอบ อกอวบใหญ่สะท้านขึ้นลงตามแรงหอบหายใจ ขณะที่มีร่างสูงใหญ่ทาบทับและกักกันเธอราวกับนักโทษอาญา
"เจ้าเลยคิดที่จะเลือกทำอย่างหลังสินะ"
"หม่อมฉันมีความจำเป็น"
"ความจำเป็นของเจ้า เราขอแสดงความเสียใจด้วย ที่ไม่อาจมอบให้ได้ ผู้หญิงที่ก้าวเข้ามาในฮาเร็มของเราแล้ว ไม่มีสิทธิ์ก้าวไปไหนได้ทั้งนั้น โดยเฉพาะเจ้า!"
"ทำไมต้องโดยเฉพาะหม่อมฉัน"
"ทำไมน่ะเหรอ... เราจะบอกเจ้าก็ได้ทีน่า แต่ต้องหลังจากที่เราสำเร็จโทษเจ้าก่อน"
สิ้นเสียงกร้าวใบหน้าคมก็ซุกไซ้ไปที่ซอกคอของเธออย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยเบี่ยงหลบพัลวันอย่างเอาเป็นเอาตาย หญิงสาวคนงามดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง ทั้งมือทั้งเท้าระดมทำร้ายร่างหนาที่ถาโถมเข้ามาโดยไม่ลืมหูลืมตา
"ไม่นะเพคะ! จะทรงทำอะไรหม่อมฉัน ทรงหยุดเดี๋ยวนี้นะเพคะ หม่อมฉันบอกให้หยุด!"
"เจ้าไม่มีสิทธิ์มาสั่งเรา"
นัยน์ตาคมดุบนดวงหน้าคมเข้มถอยออกมาตวาด พร้อมกับเธอที่สวนกลับมาด้วยถ้อยคำและอารมณ์แบบเดียวกันที่อีกฝ่ายสาดส่งมา
"พระองค์ก็เหมือนกัน!"
"ถ้าคนอย่างเราไม่มีสิทธิ์ในตัวเจ้า ไอ้หน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ทั้งนั้น เข้าใจไหม?!"