อีกกี่ร้อยไมล์ก็ไม่หวั่น

อีกกี่ร้อยไมล์ก็ไม่หวั่น = ต่อให้เส้นทางทอดยาวไกลนับร้อยนับพันไมล์ หรือมีมิติภพมาขวางกั้น ใจก็ยังคงยึดมั่นเพียงกันและกันไม่สั่นคลอน

ฉันเป็นผีที่ติดแหง็กอยู่หน้าห้องดับจิต ไม่สามารถไปไหนมาไหนได้เอง แถมความทรงจำในวันเสียชีวิตยังมืดมน เนื่องจากฉันจำอะไรไม่ได้เลย ราวกับภาพทุกอย่างในตอนนั้นถูกดีลีตไปจนหมด เหมือนพระเจ้ากำลังเล่นตลก ไม่อยากให้ฉันได้ไปเกิดหรือชดใช้กรรมอย่างง่าย ๆ เหมือนผีตนอื่น จึงได้มอบบททดสอบมาให้ฉันพิชิต

"คุณมองเห็นฉันเหรอคะ…"
"อืม"
"จริงเหรอ ใช่เหรอ คุณมองเห็นฉันจริง ๆ เหรอคะ…"
ผีสาวเอ่ยถามย้ำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาสั่นระริกเคล้าด้วยหยาดน้ำตาที่ผุดซึมตรงขอบตาจากผลแห่งความดีใจบวกเหลือเชื่อ ด้วยเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมองเห็นตัวเอง ทั้ง ๆ ที่ผ่านมาแสร้งเมินเฉยและทำเป็นไม่เห็นมาโดยตลอด แม้ว่าเธอจะแอบตะขิดตะขวงใจอยู่หลายหนก็ตาม
"ครับ ผมเห็นคุณ… คุณสวมชุดนอนกระโปรงสีขาว"
เพราะกลัวว่าเธอจะไม่เชื่อว่าตัวเองสามารถมองเห็นได้จริง ๆ จึงกล่าวเน้นย้ำพร้อมบอกจุดเด่นสำคัญอย่างชุดที่เธอกำลังสวมใส่อยู่ ทำเอาผีสาวคลี่ยิ้มร่าด้วยความดีใจ พลางคิดว่าในที่สุดสิ่งที่เธอพร่ำพรรณนาร้องขอก็สัมฤทธิ์ผลเสียที
"ฉันดีใจมา