ห้องเรา...เมียใคร

อุบัติเหตุร้ายแรงและประโยคสุดช็อก ในคืนที่เขากำลังจะไปขอเธอแต่งงาน กับคำว่า "เราเลิกกันเถอะ" เป็นต้นเหตุให้เขาต้องความจำพร่าเลือน ถึงขั้นจำไม่ได้ว่า ผู้หญิงคนที่เขาเรียกว่าแฟน และบอกเลิกเขาไปนั้นหน้าตาและเสียงเป็นอย่างไร เขาจำได้แค่เพียงประโยคนั้น กับคำว่า เราเลิกกันเถอะ

และหลังจากนั้น...ผู้หญิงคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าห้องเขา พร้อมกับคำว่า ขอโทษ และบอกว่าเธอคือแฟนเขา

ทุกอย่างดูจริงมาก ถึงแม้ว่าเขาจะจำแฟนเก่าตัวเองไม่ได้ เขาจึงยอมให้เธออยู่กับเขาด้วย แต่ก็เต็มไปด้วยความระแวง ว่าเธอ...คือแฟนเก่าจริงๆ ของเขา หรือใครกันแน่ที่แอบอ้างเข้ามาในชีวิตเขา โดยที่หวังอะไรในตัวเขากันแน่

ลุ้นไปกับกวี เพื่อตามหาความจริงว่า เธอคนนี้คือแฟนเก่าของเขาหรือไม่ กับ.... "ห้องเรา...เมียใคร"

.........................

ตัวอย่างบางตอน

"กวี ทาโลชั่นให้เจนหน่อย..." เจนหันเอี้ยวมองมาด้านหลังผ่านไหล่เล็กทางด้านซ้ายของตัวเอง พร้อมกับสายตาที่เธอมองกวีด้วยความเว้าวอน

"ได้สิ..." กวีเดินตรงเข้าไปหาเจนและหยุดอยู่ตรงแผ่นหลังนั้น เขาพยายามกลืนน้ำลายลงคอเพื่อรวบรวมสติกลับมา พร้อมรับขวดโลชั่นสีแดงจากเจนเทลงฝ่ามือ แล้วจมูกของกวีก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ จากโลชั่นนั้น มันสดชื่นและดีต่อใจเหลือเกิน มันคุ้นอย่างบอกไม่ถูก กลิ่นนี้เหมือนกับเคยได้กลิ่นมันอยู่เป็นประจำ กวีมองดูเนื้อโลชั่นสีขาวบนฝ่ามือ แล้วก็ค่อยๆ แตะมันลงที่แผ่นหลังของเจนอย่างนุ่มนวล

นุ่มจัง....สัมผัสแรกที่กวีรู้สึกเมื่อฝ่ามือของเขาแตะลงที่หลังเธอ จากนั้นโลชั่นบนฝ่ามือเขาก็ค่อยๆ ละเลงไปตามแผ่นหลังของเจน เริ่มจากต้นคอและหัวไหล่ แล้วก็ค่อยๆ ลดต่ำลงมาที่กลางหลัง จากนั้นก็ละเลงวนไปมาที่ส่วนเว้าคอดของเอวเล็กๆ นั่นอย่างช้าๆ และนุ่มนวล

เรารู้จักแผ่นหลังนี้...กวีราวกับว่าเขาคุ้นเคยกับเรือนร่างนี้เป็นอย่างดี เขารู้จังหวะไหนควรที่จะกดแน่น รู้ว่าจุดไหนที่ควรจะเบามือ นั่นทำให้เจนถึงกับเอ่ยปากชมเขาอย่างสนิทสนม เหมือนกับเธอนั้นก็คุ้นกับน้ำหนักและจังหวะมือของกวีเช่นกัน

........................

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้ มีบางบทบางฉากที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเพศ จึงสงวนไว้สำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไปเท่านั้น