กรันต์แสนร้าย

กรันต์ลุกจากโซฟาแล้วก้าวเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างเตียงช้า ๆ สายตาคมกริบจดจ้องร่างโปร่งบางที่เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบตาเขา
"เด็กในท้อง" เขาลากเสียงต่ำ เว้นจังหวะไปเล็กน้อยคล้ายกำลังเรียบเรียงคำพูด "ลูกของผมใช่ไหม"
ไอริณหลับตาลงอย่างข่มขื่น ก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ แทนคำตอบ
เพียงเท่านั้น ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัดขึ้นมาทันที กรันต์นิ่งไปนานจนบรรยากาศรอบตัวเริ่มกดดัน
ไอริณทำได้เพียงนั่งนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ มือเล็กขยำผ้าห่มแน่นจนห่อเลือด หัวใจเต้นรัวเร็วจนแทบทะลุอกด้วยความกลัวว่าผู้ชายทรงอิทธิพลตรงหน้าจะทำอย่างไรกับเธอและลูกต่อไป
หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ชายหนุ่มก็ขยับตัวก้าวไปยืนกอดอกอยู่ข้างหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่งสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ออก และในที่สุด เสียงทุ้มต่ำก็ทำลายความเงียบขึ้นมา
"คุณคิดจะเก็บเด็กคนนี้ไว้จริง ๆ เหรอ"
คำถามที่หลุดออกมาจากปากเขาทำให้ไอริณชะงักกึก ความรู้สึกชาหนึบแล่นริ้วไปทั่วร่าง ทว่าเธอก็ยังคงเค้นความกล้าพยักหน้าตอบกลับไปอย่างเด็ดเดี่ยว
"ค่ะ"
กรันต์ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันกลับมาสบตาเธอตรง ๆ "ไอริณ เราสองคนไม่ได้รักกัน"
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ และตรงไปตรงมาตามนิสัยของนักธุรกิจจนมันฟังดูเย็นชาเหลือเกินในความรู้สึกของคนฟัง คำพูดนั้นทำให้อกซ้ายของไอริณหนักอึ้งและดิ่งวูบลงราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน
"เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นมันเป็นแค่อุบัติเหตุ"
หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ไม่คิดจะโต้ตอบอะไรกลับไป ใช่ เธอรู้ดีว่ามันเป็นแค่อุบัติเหตุ และเธอก็ไม่ได้หวังจะใช้เด็กในท้องมาผูกมัดหรือเรียกร้องความรักจากผู้ชายที่อยู่สูงเกินเอื้อมอย่างเขาอยู่แล้ว
"แล้วคุณเองก็น่าจะรู้ดีว่าชีวิตของผมในตอนนี้ ไม่ได้อยู่ในจุดที่พร้อมจะสร้างครอบครัวกับใคร"
เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเยือกเย็น ราวกับกำลังประเมินความเสี่ยงในตารางเรียนธุรกิจ "ผมไม่เคยคิดเรื่องแต่งงาน และไม่คิดจะผูกมัดตัวเองไว้กับใครทั้งนั้น"
ทุกคำพูดของเขาเหมือนค้อนที่ค่อย ๆ ทุบลงบนใจของเธอทีละหนัก ๆ ชายหนุ่มเดินกลับไปที่โซฟา ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีขาวหนาขึ้นมาวางลงบนโต๊ะข้างเตียงคนไข้
"ในนี้มีเช็กเงินสดอยู่สองแสน"
ไอริณเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ดวงตาคู่สวยสั่นระริก
"คุณเอาเงินก้อนนี้ไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยซะ"
ประโยคนั้นทำให้ใบหน้าของหญิงสาวซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด แม้เขาจะไม่ได้ใช้คำพูดที่รุนแรงตรง ๆ แต่พนักงานออฟฟิศอย่างเธอก็ตระหนักดีว่าความหมายเบื้องหลังกระดาษแผ่นนั้นคืออะไร
"คุณจะให้ฉันเอาเด็กออกเหรอคะ" เสียงของเธอแผ่วเครือจนแทบจะขาดห้วง
กรันต์นิ่งไปเล็กน้อย แววตาไหววูบไปแวบหนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งสนิทและตอบตรง ๆ ตามสไตล์ของเขา
"มันเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่"
หัวใจของไอริณบีบรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ความรู้สึกจุกแล่นริ้วขึ้นมาจนขอบตาร้อนผะผ่าว
"เด็กที่เกิดมาโดยที่พ่อแม่ไม่ได้ตั้งใจและไม่ได้รักกัน เขาไม่มีทางมีความสุขหรอก"
ชายหนุ่มเอ่ยขยายความด้วยเหตุผลที่เขาคิดว่าถูกต้องที่สุด
"แล้วถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูคนอื่นในบริษัท ชีวิตการทำงานของคุณเองนั่นแหละที่จะลำบากที่สุด สังคมของผมมันไม่ง่ายอย่างที่คุณคิด"
"ครอบครัวของผมก็ไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด และระหว่างคุณกับผม" ชายหนุ่มเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เน้นย้ำความจริงอันโหดร้ายจนไอริณแทบหมดลมหายใจ "เราสองคนแตกต่างกันเกินไป"