บันทึกรักขององครักษ์

บิดาตั้งชื่อนางว่า ‘หลันฮวา’ หวังให้งดงามสูงส่งดั่งกล้วยไม้ ทว่าสุดท้ายเขากลับเป็นผู้เด็ดกระชากนางใส่พานทอง ส่งมาเป็นของกำนัลเพื่อแลกกับเศษเสี้ยวอำนาจ นางถูกตีตราเป็นอนุคนที่สี่ของตาเฒ่ารุ่นราวคราวพ่อ ที่จวบจนบัดนี้นางยังไม่เคยเห็นแม้แต่ชายเสื้อ
ทุกวันคืนในจวนแห่งนี้ผ่านไปอย่างเงียบเชียบและบีบคั้น นางต้องแสร้งทำตัวจืดชืด โง่งม ไร้ปากเสียง เป็นเพียงดอกไม้ประดับแจกันที่รอวันเหี่ยวเฉา ทว่าภายใต้เปลือกนอกอันสงบเสงี่ยม วิญญาณของนางกลับดิ้นรนกระหายอิสระ นางยอมหนีไปเป็นขอทานข้างถนน เสียยังดีกว่าต้องทอดกายให้ชายแก่ผู้นั้น
ทว่าการหลบหนีมิใช่เรื่องง่าย ทุกก้าวเดินในจวนแห่งนี้ต้องระวังราวกับเหยียบอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางเฉียบ โดยเฉพาะเมื่อหน้าประตูเรือนของนางมีพยัคฆ์ร้ายเฝ้าอยู่
ยามที่เขาปรายตาคมกริบมองมา หลันฮวารู้สึกราวกับถูกจับพิรุธได้ รอยยิ้มใสซื่อที่นางเพียรปั้นแต่งเพื่อหลอกลวงผู้คน มักจะสั่นคลอนเมื่อเผชิญหน้ากับแววตาคู่นั้น
จวนเสนาบดีแห่งนี้เต็มไปด้วยการแก่งแย่ง แต่นางรู้ดีว่าบาปที่แท้จริงกำลังจะก่อตัวขึ้น ภายใต้ความหวาดระแวงนี้ นางอดรู้สึกไม่ได้ว่าตนเองเปรียบเสมือนเหยื่ออันโอชะที่ถูกต้อนให้จนมุม