เมื่อจักรพรรดินีทะลุมิติมาอยู่ในร่างเมียตัวร้ายของมาเฟีย

"ในที่สุดข้าก็ได้มาอยู่เหนือสุดของพระราชวังนี้เสียที"
"น่าเสียดายที่ข้าไม่มีโอกาสได้รักกับคนรักของข้า และเป็นข้าที่ทำให้เขาต้องจากโลกใบนี้ไป"
"หากชาติหน้ามีจริงข้าขอให้พวกเราได้พบกันอีกครั้ง แค่ได้พบหน้าอีกครั้งก็พอ..."

"ทำไมปวดหัวขนาดนี้นะ"
"นี่ข้าอยู่ที่ไหนเนี่ย! แมรี่...แมรี่!!"

"เป็นบ้าอะไรแต่เช้า"
"ถ้าสติไม่ดีก็อย่าออกไปเดินเพ่นพ่านให้กูต้องอับอาย"
"อาร์เธอร์!"
"พวกมึงเฝ้านายหญิงไว้ให้ดีอาละวาดจนกลายเป็นบ้าไปแล้ว! แม้แต่ผัวตัวเองก็จำไม่ได้เหอะ!"
"อย่าให้กูเห็นว่าพวกมึงปล่อยให้นายหญิงของพวกมึงออกมาจากห้อง มาเดินเกะกะสายตาไม่งั้นกูไม่ปล่อยพวกมึงแน่"


เขาคนนั้นที่เคยเป็นดังแสงสว่างของปริญในตอนที่เป็นจักรพรรดินี เหตุไฉนตอนนี้เขาจึงเป็นมาเฟียที่ไร้หัวใจเช่นนี้แม้จะมีใบหน้าเดียวกันแต่ช่างแตกต่างกันเหลือเกินแบบนี้แล้วเขาก็ไม่จำเป็นต้องให้ใจมาเฟียคนนี้