หมุนเวลา...ไปแต่งงานกับคนเดิม

คำโปรยย...
"ชาติก่อนโง่เขลา จึงถูกหลอก โดนตัดเอ็นมือเอ็นเท้า นอนจมกองเลือดในตำหนักเย็น!"
เมื่อสวรรค์ประทานโอกาสให้ ‘เสิ่นชิงชิว’ บุตรสาวสายตรงตระกูลเสิ่นได้หวนคืนสู่อดีตก่อนวันแต่งงาน ในชาตินี้หน้ากากคนดีของบิดาสารเลวและน้องสาวแพศยาจะถูกนางฉีกทึ้งไม่เหลือชิ้นดี!
หมากทุกตาที่พวกมันเคยใช้วางย่ำยี นางจะคืนสนองให้พวกมันย่อยยับเป็นร้อยเท่า!
ทว่า... ท่ามกลางเพลิงแค้นที่แผดเผา กลับมีสวามีสายโหดอย่าง ‘มู่หรงเหยียน’ ชินอ๋องพญาพยัคฆ์ที่ชาติก่อนนางเคยเกลียดชัง คอยกางปีกปกป้องอยู่เบื้องหลัง
"หากเจ้าต้องการลากพวกมันลงนรก ข้าก็จะช่วยเจ้าขุดหลุมศพให้พวกมันเอง!"
มาร่วมติดตามการทวงคืนความยุติธรรมของพญาหงส์ที่จะพลิกฟ้าเปลี่ยนแผ่นดินเคียงคู่มังกรอหังการได้ในนิยายเรื่องนี้ได้เลยค่ะ

เสิ่นชิงหราน

"ฝ่าบาท..." เสียงของเสิ่นชิงชิวแหบพร่า "ท่านเคยรักข้าบ้างหรือไม่? ที่ผ่านมา... ทั้งหมดคือเรื่องโกหกงั้นหรือ?"
มู่หรงข่ายเหยียดยิ้มเย็นชา สายตาที่มองมาไม่มีความผูกพันหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย มีเพียงความสมเพชและรังเกียจ
"รักงั้นหรือ? เสิ่นชิงชิว เจ้าช่างโง่เขลาเบาปัญญาเสียจริง" มู่หรงข่ายเอ่ยเสียงเรียบ "หากตระกูลมารดาของเจ้าไม่มีกองทัพแสนนายในมือ คิดหรือว่าข้าจะยอมทนฝืนใจปั้นหน้ายิ้ม แสร้งทำเป็นรักสตรีที่น่าเบื่อหน่ายเช่นเจ้า? ทุกครั้งที่ข้ากอดเจ้า เจิ้นนึกถึงแต่ใบหน้าของสวี่เยี่ยนต่างหาก"
คำพูดนั้นราวกับลิ่มแหลมที่ปักลึกเข้ากลางใจของเสิ่นชิงชิว นางหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา น้ำตาไหลรินเป็นสายผสมกับคราบเลือดบนใบหน้า
"ฮ่าๆๆ... ข้ามันโง่เอง! ข้าโง่ที่ยอมทรยศมู่หรงเหยียน... ยอมขโมยแผนที่ทหารของเขามาให้เจ้า ยอมให้เจ้าใส่ร้ายเขาว่าเป็นกบฏจนเขาต้องถูกเนรเทศไปชายแดน! ข้าทำลายบุรุษที่รักข้าที่สุด เพื่อมาส่งเสริมเดรัจฉานเช่นพวกเจ้า!"
เพียะ!
เสิ่นสวี่เยี่ยนตบลงบนใบหน้าของเสิ่นชิงชิวอย่างแรงจนหน้าสะบัด
"หุบปากของท่านเสีย! อย่าได้บังอาจเอ่ยชื่อคนตายผู้นั้นขึ้นมา มู่หรงเหยียนป่านนี้คงกลายเป็นศพเฝ้าชายแดนไปแล้วล่ะมั้ง คิดหรือว่าเขาจะมีปีกบินกลับมาช่วยท่านได้?" เสิ่นสวี่เยี่ยนเบ้ปาก ก่อนจะหันไปทูลมู่หรงข่าย "ฝ่าบาท... ดึกมากแล้ว หม่อมฉันคิดว่าเราควรส่งพี่หญิงเดินทางได้แล้วเพคะ"
มู่หรงข่ายพยักหน้าเบาๆ พลางโบกมือ "ประทานสุราพิษ"
ขันทีชราก้าวเข้ามาพร้อมถาดทองคำที่มีจอกสุราสีอำพันวางอยู่ เสิ่นชิงชิวมองจอกสุรานั้นด้วยใจที่แตกสลาย นางไม่มีแรงแม้แต่จะดิ้นรน หนีไม่พ้นแล้ว... จุดจบของความโง่เขลาของนางคือความตายในห้องหับที่โสโครกแห่งนี้
ทว่า... ในวินาทีที่ขันทีกำลังจะบีบคอเพื่อกรอกยาพิษ เสียงระเบิดกึกก้องก็นพลันดังขึ้นจากทางประตูวังหลวง!
ตูม!
เสียงโห่ร้องของกองทัพและเสียงศาสตรากระทบกันดังระงมไปทั่วบริเวณ ทหารองครักษ์ผู้หนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในตำหนักเย็น ใบหน้าเต็มไปด้วยโลหิต
"ทูลฝ่าบาท! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ชินอ๋อง... ชินอ๋องมู่หรงเหยียนยกทัพทหารเกราะดำบุกฝ่าประตูวังเข้ามาแล้วพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้กำลังมุ่งหน้ามายังตำหนักเย็น!"
"อะไรนะ?!" มู่หรงข่ายหน้าถอดสี "เป็นไปได้อย่างไร! มันถูกเนรเทศไปชายแดน ทั้งยังถูกพิษเรื้อรังรุมเร้า เหตุใดจึงยังมีกำลังบุกมาถึงที่นี่!"
เสิ่นชิงชิวเบิกตากว้าง หัวใจที่เคยตายด้านกลับเต้นระทึก... มู่หรงเหยียน? เขาเยี่ยงนั้นหรือ?
"ฝ่าบาท! รีบเสด็จหนีเร็วเข้าเพคะ!" เสิ่นสวี่เยี่ยนร้องเสียงหลง ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น นางรีบดึงแขนของมู่หรงข่ายพากันวิ่งหนีออกไปทางประตูหลัง ทิ้งให้เสิ่นชิงชิวนอนอยู่บนพื้นเพียงลำพัง
ไม่กี่อึดใจต่อมา ประตูตำหนักเย็นก็ถูกพังออกอย่างแรงด้วยแรงกระแทกอันมหาศาล ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเหล็กสีดำทมิฬก้าวเข้ามา ทั่วทั้งร่างของเขาชโลมไปด้วยโลหิตของศัตรู ใบหน้าคมคายดุจเทพสงครามฉายแวววิตกกังวลและตื่นตระหนกอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน
"ชิงชิว... ชิงชิวของข้า!"
เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยร้องเรียกอย่างบ้าคลั่ง มู่หรงเหยียนโผเข้าหาคุกเข่าลงข้างกายของเสิ่นชิงชิว มือหนาที่สั่นเทาเอื้อมไปประคองร่างบางขึ้นมาโอบกอดไว้
"ท่านอ๋อง..." เสิ่นชิงชิวเอ่ยเสียงแผ่ว น้ำตาไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย "เหตุใด... เหตุใดท่านจึงมาที่นี่? ข้าทำร้ายท่านถึงเพียงนั้น... เหตุใดท่านยังต้องมาเสี่ยงชีวิตเพื่อข้า?"
"เจ้าโง่... เจ้าเป็นชายาของข้า ต่อให้เจ้าเกลียดข้า ทรยศข้า ข้าก็ไม่มีวันปล่อยให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายเจ้าได้!" มู่หรงเหยียนตวาดเสียงสั่น เกรี้ยวกราดทว่าเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยอันลึกซึ้ง เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นข้อมือและข้อเท้าของนางที่ถูกตัดเส้นเอ็น ดวงตาของชินอ๋องพลันแดงฉานด้วยความโกรธแค้นจนแทบกระอักเลือด "พวกมัน... พวกมันทำกับเจ้าถึงเพียงนี้! ข้าจะสับพวกมันเป็นหมื่นๆ ชิ้น!"