บัณฑิตผู้นี้ดีกว่าสามีชั่วนัก

"โบยนางให้ครบยี่สิบไม้! ใครหน้าไหนกล้าอ้อนวอนแทนฮูหยินเอก ข้าจะโบยมันผู้นั้นให้ตายตกไปตามกัน!"

เสียงตวาดกัมปนาทอันเย็นชาของ ‘เซี่ยจือหาง’ หรือหย่งอันโหว บุรุษผู้เป็นสามี ดังสะท้อนไปทั่วลานบ้านจวนโหว แผ่นหลังของ ‘เสิ่นชิงชิง’ ชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน ความเจ็บปวดจากไม้โบยหนาหนักที่กระแทกลงบนเนื้อนวลครั้งแล้วครั้งเล่า ยังไม่เศษเสี้ยวของความเจ็บปวดที่กลางอก

นาง... บุตรสาวของคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองหลวง ผู้ที่ยอมทุ่มเงินคลังของตระกูลหลายหมื่นตำลึงเพื่อยื้อชีวิตบุรุษผู้นี้ไว้จากโรคประหลาดเมื่อครึ่งปีก่อน ยอมถูกตราหน้าว่าเป็นสตรีหน้าหนาที่ใช้เงินซื้อตำแหน่งฮูหยินเอก เฝ้าดูแลปรนนิบัติเช็ดเนื้อเช็ดตัวไม่ห่างกายจนเขารอดตายกลับมาแข็งแรง

ทว่า... ในวันที่เขาอาการดีขึ้น บุรุษที่นางรักสุดหัวใจกลับจูงมือสตรีอื่นเข้าจวนมาในฐานะ ‘ฮูหยินรอง’

‘หลิ่วหรูเยี่ยน’ สตรีที่มีใบหน้างดงามดุจภาพวาดและดวงจิตดุจเทพเซียน สตรีที่เซี่ยจือหางหลงใหลจนยอมพลิกแผ่นดินแต่งตั้งนางเข้ามา เพียงเพราะเชื่อคำลือว่า "อยู่ใกล้สตรีนางนี้แล้วร่างกายจะแข็งแรงและมีโชคมั่งคั่งร่ำรวย"

เมื่อเสิ่นชิงชิงไปทวงถามความยุติธรรมในงานแต่ง สิ่งที่นางได้รับกลับไม่ใช่คำปลอบโลม แต่เป็นไม้โบยยี่สิบไม้โทษฐานทำตัวเป็นนางอิจฉาทำลายพิธีมงคล

"ท่านโหว... ท่านลืมไปแล้วหรือว่าครึ่งปีก่อน เงินของใครที่ซื้อมังกรคาบแก้วมารักษาท่านจนอาการป่วยดีขึ้น เงินของใครที่จ่ายค่าหมอเทวดาจนจวนโหวรอดพ้นจากการล้มสลาย!" เสิ่นชิงชิงเค้นเสียงหัวเราะปนสายเลือด ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักบัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า

เซี่ยจือหางไม่ได้ชายตาแลนางแม้แต่น้อย เขากอดประคองฮูหยินรองคนใหม่โอบอุ้มราวกับสมบัติล้ำค่า ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "เงินของตระกูลเสิ่นต่ำต้อยของเจ้า ข้าจะชดใช้คืนให้วันหลัง แต่จิตใจที่โหดเหี้ยมของเจ้า หรูเยี่ยนของข้าบอบบางถึงเพียงนี้ เจ้ายังกล้าอาละวาดใส่นาง... โบยต่อให้ครบ!"

เสิ่นชิงชิงก้มหน้าลงกับพื้นหญ้า พลางสะกดกลั้นความเจ็บปวด มุมปากของนางเหยียดยิ้มอย่างบ้าคลั่งในความมืด

‘เซี่ยจือหาง... เจ้าบอกจะชดใช้เงินข้าคืนวันหลังใช่หรือไม่? ดี... ดีเหลือเกิน!’

นางหลับตาลง นึกถึงคลังสมบัติของจวนโหวที่บัดนี้ข้างในเต็มไปด้วย ‘สินเดิม’ ของนางที่ขนเข้ามาเมื่อครึ่งปีก่อน สินเดิมร้อยหีบที่ค้ำจุนปากท้องของคนทั้งจวนโหวเอาไว้

ในเมื่อเขารักสตรีดวงดุจเทพเซียนผู้นั้นมาก และมองความรักของนางเป็นเพียงเศษดิน... นางก็อยากจะรู้นักว่า หากจวนโหวอันทรงเกียรติไม่มีเงินของตระกูลเสิ่นแม้แต่ตำลึงเดียว สตรีเทพเซียนผู้นั้นจะเสกทองคำลงมาจากฟ้าให้เขาเคี้ยวกลืนแทนข้าวได้หรือไม่!

[ปัจจุบัน — สองเดือนต่อมา]

ณ เรือนพักผ่อนแถบชนบทอันห่างไกล แสงแดดอุ่นๆ สาดส่องกระทบใบหน้าของเสิ่นชิงชิงที่กำลังนั่งเคี้ยวเมล็ดแตงโมอย่างสำราญใจ ข้างกายของนางไม่มีความโศกเศร้าหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย หลังจากถูกใส่ร้ายและเนรเทศมาอยู่ที่นี่ นางกลับรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์

"คุณหนูเจ้าคะ... คนของนายท่านส่งข่าวมาว่า สินเดิมร้อยหีบที่ขนออกจากจวนโหวถูกเก็บไว้อย่างดีที่จวนเสิ่น ตอนนี้ในคลังจวนโหวเหลือเพียงหีบผุๆ หนึ่งหีบ กับเครื่องประดับพังๆ สิบชิ้นที่ท่านทิ้งไว้ดูต่างหน้าเท่านั้นเจ้าค่ะ!" ‘เสี่ยวชุ่ย’ สาวใช้คนสนิทรายงานด้วยน้ำเสียงสะใจ

เสิ่นชิงชิงหัวเราะร่า "ดีมาก! ปล่อยให้ท่านโหวผู้สูงส่งกับแม่เทพเซียนของเขาเสวยสุขกับคลังเปล่าๆ ไปเถอะ"

ทว่าในค่ำคืนนั้นเอง... ความสงบสุขของเรือนชนบทก็ถูกทำลายลงเมื่อบุรุษลึกลับผู้หนึ่ง สวมชุดบัณฑิตสีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและฝุ่นดิน กระโดดข้ามกำแพงเรือนเข้ามาแอบซ่อนจากการไล่ล่าของกลุ่มโจรชั่ว

เสิ่นชิงชิงที่เดินออกมาดูตามเสียง พลันต้องหยุดชะงักอยู่กับที่เมื่อแสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้าของบุรุษผู้นั้น

คิ้วกระบี่พาดเฉียง ดวงตาดอกท้อที่แม้จะดูอ่อนแรงแต่กลับแฝงความลึกล้ำ สันจมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักลึกได้รูป... นี่มันบัณฑิตยากจนประเภทไหนกัน เหตุใดจึงหล่อเหลาราวกับเทพเซียนลงมาจุติเช่นนี้!

หัวใจของเสิ่นชิงชิงที่เคยตายด้านไปแล้ว พลันเต้นระรัวราวกับกลองรบ นางลืมเลือนใบหน้าของอดีตสามีชั่วช้าไปในวินาทีนั้นเอง เหลือเพียงความคิดเดียวที่แล่นเข้ามาในหัว...

‘สวรรค์... ผัวชั่วทิ้งข้าไป ข้าโกรธแทบตาย แต่วันนี้ท่านส่งเทพบุตรงานดีขนาดนี้มาให้ถึงเรือน... ข้าให้อภัยท่านแล้วเจ้าค่ะ!’

นางเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางก้าวเท้าเข้าไปหาบัณฑิตหนุ่มที่กำลังหอบหายใจโรยริน พร้อมกับเอ่ยประโยคแรกที่ทำให้อีกฝ่ายถึงกับเบิกตากว้าง

"ท่านบัณฑิต... บาดเจ็บหนักขนาดนี้ สนใจมานอนพักในห้องของข้าไหม? ข้ามีเตียงนุ่ม ยามีพร้อม... ส่วนใจข้าก็ว่างด้วยนะ!"