ทิศเหนือนำเรามารักกัน

"พ่อเลี้ยง..."
ร่างสูงตรงหน้าไม่ยอมหันกลับมา
วรินทร์เม้มปากก่อนตะโกนตาม
"บะ...บ่า...คิดเติงหากั๋นก๋า?" สำเนียงเหนือผิด ๆ ถูก ๆ จนเจ้าตัวเองยังเขิน
ศิรภัทรชะงักเท้า ก่อนค่อย ๆ หันกลับมา
"มินมิน..."
"ภาษาเหนือยังติดลบอยู่เน้อ"
วรินทร์หน้าแดง "ผมอุตส่าห์ฝึกตั้งนาน"
ศิรภัทรหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินกลับมาหา "แต่มีประโยคหนึ่งที่ฟังชัด"
"ประโยคไหนครับ"
ดวงตาคมสบเข้ากับดวงตาของคนตรงหน้า ก่อนตอบช้า ๆ
"คิดถึง"
ลมเหนือพัดผ่านไร่สตรอว์เบอร์รีเบา ๆ ขณะที่วรินทร์ยืนหน้าแดง
ส่วนศิรภัทร...ก็ยิ้มเหมือนคนที่ได้ยินคำที่รอมานาน