หนูจะเป็นเจ้าสาวเฮียใหญ่

ครืดดดดดดดดด ~

เครื่องมือสื่อสารของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน โชคดีที่มันไม่ได้ถูกมือของร่างบางตรงหน้านั้นปัดลงไป ดวงตาคมมองผ่านร่างของหญิงสาวไปทางด้านหลัง พลันสายตาของเขานั้นเหลือบเห็นเจ้าของชื่อปลายสาย

วิชญ์..

น้องชายคนแรกของเขาเป็นคนติดต่อมา แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้ณรันต้องแปลกใจคืออีกคนนั้นไม่เคยมีธุระสำคัญอะไรกับเขาในช่วงเวลาแบบนี้

นอกจากจะเป็นเรื่องที่สำคัญ หรือไม่ก็ด่วนจนมันไม่สามารถเลี่ยงได้

มือหนาของชายหนุ่มตบเข้าเบา ๆ ที่สะโพกของหญิงสาวบนกาย ส่งสัญญาณให้เธอขยับออกไปจากร่างกายของเขาและออกไปจากตรงนี้

" ว่าไงวิชญ์ "

[ ว่างปะเฮียรัณ ]

เสียงของคนปลายสายเอ่ยประโยคนั้นขึ้นมา ทำให้คนฟังต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย

" ทำไม "

[ ก็.. ]

" ......... "

" มีคนมาหา "

คิ้วเรียวของชายหนุ่มขมวดเป็นปมในทันตา เพราะทันทีที่น้องชายพูดจบ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าผู้มาใหม่นั้นเป็นใคร

ปกติแล้วถ้าเป็นลูกค้าหรือติดต่อเรื่องงาน เลขาของเขาจะเป็นคนประสานให้ แต่ทว่าครั้งนี้กลับเป็นน้องชาย ณรันเอาว่าตัวเองคงเดาไม่ผิดแน่ว่าเป็นใคร

" พูดมาเลยตรง ๆ จะได้รับมือได้ "

[ อ่า.. เดาถูกสินะ ]

" แล้วว่ายังไง "

[ น้องนีรมาหา ]

จบเพียงเท่านั้นก็เป็นอันเข้าใจ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาน้อย ๆ แต่ทว่าคนที่อยู่ปลายสายก็สามารถได้ยินได้ ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยไล่หลังปฏิกิริยานั้นของตนในเวลาต่อมาไม่ถึงนาที

" แล้วตอนนี้นีรอยู่ไหน "

[ นั่งรอข้างล่าง น้องบอกจะรอให้เฮียไปส่ง ]

" ให้ตาย "

มือหนายกขึ้นนวดตรงหว่างคิ้วของตัวเองทันที หลังจากที่บทสนทนาเกี่ยวกับยัยตัวดีที่รออยู่นั้นจบลงไป

ถ้าถามว่านีรเป็นใคร.. เขาอาจจะกระอักกระอ่วนที่จะตอบไปบ้าง เพราะความสัมพันธ์ของเรานั้นเกิดขึ้นจากการจับคู่ของผู้ใหญ่

คู่หมั้นตัวแสบของเขา ที่ไม่ว่าเจอกันทีไรก็มักจะหาแต่เรื่องปวดหัวมาให้มากมาย

ดูเหมือนว่าช่วงเวลาที่เหลือของวันนี้ณรันคงต้องวางแผนใหม่ เพราะดูท่าแล้วเขาน่าจะต้องใช้มันไปกับการรับมือกับใครบางคนเสียมากกว่า..