คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวเขี้ยวลากดิน

โลกมนุษย์สัตว์ ดินแดนที่ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง และเผ่าพันธุ์สัตว์กินเนื้อคือผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร
'ริน' หญิงสาวชาวมนุษย์ธรรมดาจากยุคปัจจุบัน ผู้มีฝีมือปลายจวักเป็นเลิศ ไม่เคยคาดคิดเลยว่าอุบัติเหตุแก๊สระเบิดในครัววันนั้น จะเหวี่ยงเธอข้ามมิติมาโผล่ในโลกที่เต็มไปด้วยผู้คนที่มีหู มีหาง และพละกำลังมหาศาลแบบนี้
โชคยังดีที่สวรรค์ไม่ใจร้ายจนเกินไป รินใช้ความสามารถด้านการทำอาหารเปิดร้าน 'รินทร์รส' ร้านอาหารเล็กๆ ริมชายป่าเพื่อประทังชีวิต แม้จะต้องคอยฟังคำเตือนจากเพื่อนบ้านอย่าง 'ป้าโคลอี้' คุณป้าเผ่ากระต่ายขาเม้าท์ ว่าให้ระวังพวกสัตว์กินเนื้อที่ดุร้ายไว้ให้ดี แต่รินก็คิดว่าตราบใดที่เธอไม่ไปยุ่งกับใคร ชีวิตต่างมิติของเธอก็คงสงบสุขดี
จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง...
หลังร้านของเธอไม่ได้ต้อนรับลูกค้า แต่กลับต้อนรับ 'ก้อนขนสีชมพู' ตัวอ้วนกลมที่นอนซมด้วยความหิวโซ รินผู้พ่ายแพ้ต่อของนุ่มฟู ไม่รอช้าที่จะอุ้มเจ้าลูกหมาป่าปริศนาเข้ามาดูแล ให้อาหารและที่หลับที่นอน โดยตั้งชื่อให้มันอย่างน่ารักน่าเอ็นดูว่า 'พิงค์กี้'
ทว่าหารู้ไม่... ก้อนขนสีชมพูสุดคิวท์ตัวนั้น คือ 'เลโอ' ทายาทเพียงคนเดียวของ 'ซีโร่' แม่ทัพใหญ่เผ่าหมาป่าทมิฬผู้เหี้ยมโหด!
ตกดึกคืนนั้น ซีโร่แกะรอยตามกลิ่นลูกชายมาจนถึงร้านอาหารของริน ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่คิดว่ามีคนบังอาจขโมยแก้วตาดวงใจของเขาไป แม่ทัพหนุ่มเตรียมจะพังประตูเข้าไปฉีกร่างหัวขโมยให้แหลกเป็นชิ้นๆ
แต่แล้ว... ความตั้งใจทั้งหมดก็ถูกสกัดกั้นด้วย... กลิ่นหอมกรุ่นของ 'สตูว์เนื้อ'
เมื่อประตูเปิดออก แทนที่ซีโร่จะคำรามอย่างดุร้าย เขากลับยืนนิ่งอึ้ง สายตาจับจ้องไปที่มนุษย์สาวร่างเล็ก กลิ่นหอมหวานของวานิลลาที่ผสมผสานกับกลิ่นสตูว์เนื้อ เตะจมูกจนท้องของแม่ทัพใหญ่ร้องประท้วงดังจ๊อก
และเมื่อเห็นลูกชายตัวแสบนอนหลับปุ๋ยอย่างมีความสุข ซีโร่ก็เกิดความคิดเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที
"ข้าบาดเจ็บ... ไม่มีที่ไป..." แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ตีหน้าเศร้า ยอมลดทิฐิขอข้าวผู้หญิงกิน "ขอข้าเป็นยามเฝ้าบ้าน แลกกับเศษอาหารของเจ้าได้หรือไม่?"
และนั่น... คือจุดเริ่มต้นของครอบครัวหมาป่ากำมะลอ เมื่อคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวสุดโหด แกล้งทำตัวเป็นหมา(ป่า)จรจัดหน้ามึน เพื่อตีเนียนฝากท้องกินข้าวฟรี แถมยังหวังจะ 'กิน' แม่ครัวคนสวยแกล้มสตูว์เนื้ออีกด้วย...