ม่านกาลบังใจ

ปราสาททรายที่เพียรสร้างร่วมกันบัดนี้ราบคาบไม่เหลือชิ้นดี... สิ่งแสนหวานเมื่อยามบ่าย ภาพความทรงจำของครอบครัวอันอบอุ่นท่ามกลางแสงแดดและเสียงคลื่น เป็นเพียงภาพสะท้อนอันเปราะบางที่ถูกคลื่นแห่งความจริงสาดซัดจนพังพินาศในพริบตา
ภาพผู้หญิงคนนั้นยืนคล้องแขนแสดงความเป็นเจ้าของ และท่าทีนิ่งงันของเขาที่ยอมรับการอ้างสิทธิ์ใน ‘บ้านพักของเรา’ อย่างไร้ข้อโต้แย้ง มันเปรียบเสมือนตะปูตัวใหญ่ที่ตอกตรึงสถานะอันน่าสมเพชของเธอเอาไว้... เธอเป็นเพียงตุ๊กตารองรับอารมณ์ เป็นเครื่องมือบำบัดความใคร่ในเกมแค้นอันโง่เขลาของเขา และเมื่อไรที่เขาเหนื่อยหน่าย เขาก็แค่หันหลังกลับไปหาผู้หญิงตัวจริงที่ยืนรออยู่เสมอ