กลศึกหุบเขาเร้นลับ: หมากพลิกฟ้าของพี่ชายหน้าตาย เล่ม 8

ความเงียบงันอันตึงเครียดโรยตัวลงมาโอบล้อมห้องหนังสืออีกครั้ง คำว่า 'สูญสิ้นไปจากแผ่นดินนี้อย่างแท้จริง' คล้ายจะทิ้งน้ำหนักลงบนบ่าของเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีจนลู่ลง แม้แต่เซิ่นอี้อันน้อยก็ยังหน้าถอดสี ขยับตัวเข้าไปเกาะแขนเสื้อของพี่ใหญ่อวี่หมิงด้วยความใจหาย

ทว่า ท่ามกลางความหม่นหมองนั้น เซิ่นเยี่ยเฉินกลับยังคงยืนหยัดได้อย่างมั่นคง นัยน์ตาคู่คมกริบดุจเหยี่ยวมิได้ฉายแววหวั่นไหวแม้แต่น้อย เขาขยับก้าวเข้ามาข้างหน้า วางพู่กันพระราชทานลงบนโต๊ะไม้พะยูงพลางคลี่ยิ้มลึกล้ำ แฝงความเจ้าเล่ห์ประหนึ่งจิ้งจอกวัยเยาว์

"พี่อวี่หมิง... ท่านลืม 'อีกฐานะหนึ่ง' ของท่านไปแล้วหรือขอรับ?"

คำถามราบเรียบทว่าจุดประกายฉงนทำให้เซิ่นอวี่หมิงเงยหน้าขึ้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ "ฐานะอะไรของข้ากัน? ในยามนี้ข้าก็เป็นเพียงคนป่วยที่รอวันตายในสายตาผู้อื่นเท่านั้น"