คุณหนูตัวจริงกลับมาช่วงชิงวาสนา

"สายเลือดหงส์มิอาจแปรเปลี่ยนเป็นอีกา และเศษดินข้างถนนก็มิอาจชุบตัวเป็นทอง... ทว่ามนุษย์ผู้เต็มไปด้วยกิเลส กลับกล้าเอื้อมมือไปสลับสับเปลี่ยนลิขิตแห่งสวรรค์"

ณ เรือนหลังเล็กท้ายจวนเสนาบดีหลิน

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องพร้อมกับสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ราวกับว่าเบื้องบนกำลังร่ำไห้ให้กับการสมคบคิดอันน่าเกลียดชังที่กำลังจะเกิดขึ้นภายในห้องอันมืดสลัว

บนเตียงไม้เก่าๆ มีทารกหญิงหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูสองคนนอนเบียดเสียดกันอยู่ คนหนึ่งสวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบหนา แต่อีกคนหนึ่งกลับถูกห่อหุ้มด้วยผ้าไหมหลิงหลัวสีแดงมงคลล้ำค่า ซึ่งเป็นผ้าพระราชทานที่มีเพียงทารกเพศหญิงผู้เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน เท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้สวมใส่

"คุณหนูใหญ่... ข้าขอโทษ แต่เพื่ออนาคตของลูกสาวข้า นางจะมาเป็นบ่าวรับใช้ไม่ได้!"

จางซื่อ สาวใช้ภายในจวนตระกูลหลิน เอ่ยเสียงสั่นเครือ แววตาของนางเต็มไปด้วยความโลภและความบ้าคลั่ง นางมองสลับระหว่างทารกหญิงทั้งสอง คนหนึ่งคือสายเลือดแท้ๆ ของนางที่เกิดจากชายตัดไม้ต่ำต้อย และอีกคนคือคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม

มือที่หยาบกร้านของจางซื่อสั่นระริกขณะที่เอื้อมไปสลับผ้าห่อตัวทารกทั้งสอง ทันใดนั้น ทารกหญิงตัวจริงที่ถูกเปลี่ยนมาอยู่ในผ้าอ้อมเนื้อหยาบก็ส่งเสียงร้องไห้จ้า ราวกับรับรู้ถึงชะตากรรมที่กำลังจะดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง จางซื่อสะดุ้งสุดตัว นางรีบอุ้มทารกน้อยคนนั้นขึ้นมา สายตาเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกลียด

"เจ้าอย่าโทษข้าเลยนะ... ท่องจำเอาไว้เถิดว่าชาตินี้เจ้าไม่มีวาสนาได้เป็นคุณหนูใหญ่!"

ในค่ำคืนพายุคลั่ง จางซื่อลอบพาคุณหนูตัวจริงหนีออกไปทางประตูหลังจวน นางไม่ได้เพียงแค่สลับตัว แต่เพื่อไม่ให้ความลับนี้รั่วไหล จางซื่อจึงนำทารกน้อยผู้โชคร้ายไปขายให้กับกลุ่มพวกค้ามนุษย์ ที่ตลาดมืดนอกเมืองหลวงในราคาเพียงไม่กี่ตำลึง

"เอาเด็กนี่ไปปล่อยที่แคว้นอื่น ให้มันไปเป็นขอทาน หรือจะปล่อยให้มันอดตายคากองขยะก็เรื่องของพวกเจ้า!" จางซื่อสะบัดเงินที่ได้มา ก่อนจะหันหลังกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อเพื่อรอดูการเติบโตของคุณหนูใหญ่ตัวปลอม

15 ปีต่อมา... ณ เมืองหลวงอันรุ่งโรจน์

คุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน หรือบัดนี้คือ หลินฟางเซียน เติบโตขึ้นมาท่ามกลางความรักอันท่วมท้นของเสนาบดีหลินและฮูหยิน นางสวมชุดไหมระยับ ใบหน้างดงามแช่มช้อย ดั่งหงส์ฟ้าผู้สูงศักดิ์ที่ไร้รอยตำหนิ ทุกคนในเมืองหลวงต่างยกย่องและอิจฉาในวาสนาอันสูงส่งของนาง

ในขณะเดียวกัน บนยอดเขาอู๋ซานอันห่างไกลและหนาวเหน็บ...

เด็กสาวในชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตา กำลังยืนนิ่งอยู่บนหน้าผาสูงชัน ลมภูเขาโบกสะบัดเรือนผมดำขลับของนางให้ปลิวไสว ในมือของนางถือกระบี่ไม้ที่เพิ่งฝึกซ้อมเสร็จ แววตาของนางกระจ่างใส ทรงปัญญา และแฝงไปด้วยความแข็งแกร่งอย่างที่สตรีในห้องหับไม่มีวันมี

กู้ชิงหวน หรือที่คนบนเขาเรียกนางว่า อาหวน

นางไม่เคยรู้เลยว่าตนเองคือใคร ไม่รู้ว่าพ่อแม่ที่แท้จริงเป็นใคร รู้เพียงว่าตนเองเกือบต้องตายในกองขยะของพวกขอทาน หากไม่ได้ท่านอาจารย์กู้ช่วยชีวิตและชุบเลี้ยงไว้บนสำนักศึกษาแห่งนี้ และเพราะเป็นเด็กกำพร้าไร้ที่มา ท่านอาจารย์จึงได้มอบแซ่กู้ของตนเองให้นางได้ใช้พึ่งพิง

"อาหวน ลมบนเขาแรงนัก เหตุใดจึงยังไม่เข้าเรือน" เสียงทุ้มต่ำอบอุ่นอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง

เมื่อชิงหวนหันไป ก็พบกับ กู้เซวียน ศิษย์พี่ใหญ่ของสำนัก ชายหนุ่มรูปงามผู้มีนัยน์ตาสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำลึก เขาเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ถูกเสือทำร้ายตอนเข้าไปหาของป่าจนสิ้นใจ ท่านอาจารย์เกิดสงสารจึงเก็บมาเลี้ยงและให้ใช้แซ่กู้เช่นเดียวกัน กู้เซวียนยื่นเสื้อคลุมขนสัตว์ผืนหนามาคลุมให้หญิงสาวด้วยความอ่อนโยน

"ศิษย์พี่ใหญ่..." กู้ชิงหวนยิ้มบาง "ข้าเพียงแค่คิดว่า... วาสนาของคนเรา เหตุใดถึงได้แตกต่างกันนัก บางคนเกิดมาในตระกูลใหญ่โต แต่อีกหลายคนในสำนักเรากลับต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า"

กู้เซวียนมองใบหน้าด้านข้างของศิษย์น้องหญิงที่เขาดูแลและเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย แววตาของเขามีความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและแน่วแน่ เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"อาหวน... วาสนาที่แท้จริง มิใช่สิ่งที่ฟ้าประทานมาให้ตั้งแต่เกิด แต่คือสิ่งที่เราจะใช้มือของตนเอง... ช่วงชิงและทวงคืนมันกลับมาต่างหาก"

กู้ชิงหวนหันไปสบตากับเขา นางหารู้ไม่ว่า... กงล้อแห่งโชคชะตาที่ถูกบิดเบือนไปเมื่อ 15 ปีก่อน กำลังจะหมุนกลับมา และสงครามทวงคืนฐานะที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่ช้า!