ชาตินี้ท่านหมอ ขอสวมบทตัวร้าย

ในเมื่อนางอยากเป็นดอกบัวขาว แล้วโยนบทตัวร้ายมาให้ข้าเล่น เช่นนั้นก็จงรับความร้ายกาจของข้าให้ได้ก็แล้วกัน แต่ในเมื่อเขาเลือกนาง ชาตินี้ข้าก็จะไม่ขอพบท่านอีก เจ้าอ๋องโง่! "อย่าจากข้าไปนะ ปิงเยว่!!"

จากหมอเทวดาแห่ง แคว้นเป่ยซิน อย่าง หมิงฟ่านไป๋ ซึ่งถูกงูพิษกัดจนตาย วิญญาณไม่ดับสลายแต่กลับเข้ามาอยู่ในร่างของ

"ฝานปิงเยว่" บุตรสาวของท่านหมอเทวาแคว้นฉิน บิดานางเป็นผู้มีพระคุณของเขา....

"เฉินเว่ยหยาง" หรือ ตงอ๋อง แห่งต้าฉิน อ๋องแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แห่งทะเลบูรพา

สำหรับตงอ๋องแล้ว ตอนที่รับนางมาดูแล เขาแทบจะไม่เห็นความสามารถของนางเลย

เห็นเพียงความอ่อนแอ ขี้ขลาด ไม่กล้าสู้หน้าคน ไม่เหมือนกับ น้องสาวบุญธรรมของเขา

"อวี้ชิงเซียน" ซึ่งเป็นบุตรีอดีตแม่ทัพใหญ่ และน้องสาวสหายของเขา อวี้เหริน

ซึ่งสละชีพแทนเขาในสนามรบ

เมื่อตงอ๋องต้องออกจากจวนไปราชกิจสำคัญที่หัวเมือง สามเดือนหลังจากนั้นเมื่อกลับมา

ทุกอย่างในจวนอ๋อง ก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงไป....





"เจ้า! ฝานปิงเยว่ เหตุใดต้อง ใส่ร้าย… ข้า ฮึก! ข้า…หะ ฮึก!"

"คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูของบ่าว ท่านอ๋องช่วยด้วยเจ้าค่ะ"

"ชิงเซียน!"

อวี้ชิงเซียนล้มพับไปทันที ท่านอ๋องตกใจและรีบลุกขึ้น แต่เสียงถอนหายใจที่ดังอยู่ด้านหลัง ทำให้พระองค์ชะงัก

"เฮ้อ… สุดท้ายก็เป็นลม ใช้วิธีชั้นต่ำแบบนี้นี้อีกแล้ว เมื่อใดนางจะเปลี่ยนวิธีหนีความผิดเช่นนี้เสียทีนะ น่าเบื่อจริง"

"นี่เจ้าจะทำอะไร"

"ข้ามีวิธีรักษาของข้า หลีกไปสิ"

"เจ้าจะทำอะไร"

"ถามโง่ ๆ ข้าก็จะรักษานางน่ะสิ"

"แต่คุณหนูของข้าเป็นลมหมดสติอยู่…."

ซ่าส์!!



"กรี๊ด…..ร้อน ๆ ๆ กรี๊ดดด นางสารเลว เจ้าทำอะไร กล้าเอาน้ำร้อนมาสาดใส่ข้างั้นหรือ!"





ในเมื่อโยนบทนางร้ายมาให้ข้าเล่น ก็จงเล่นบทเหยื่อของเจ้าให้รอดล่ะอวี้ชิงเซียน!







นิยายเรื่องนี้เป็นแนวสุขนิยม รักเดียว ไม่มีนอกกาย นอกใจนะคะ

เรื่องราวในนิยายเป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียน ทั้งบุคคล สถานที่และช่วงเวลา

ไม่มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์ เนื้อหามีความรุนแรง ใช้กำลัง ด่าทอด้วยความไม่สุภาพ

โปรดใช้วิจารณญาณในการเสพงานค่า