แสนรัก (หนังสือเสียง)

“สร้อยสุวรรณา”
เสียงเรียกชื่อหล่อนยังออดอ้อน แต่เอาจริง
“พี่มาวันนี้ นอกจากมาอวยพรวันเกิดสร้อยแล้วพี่ยังมา... ขอสร้อยกับคุณพ่อคุณแม่ของสร้อย ถ้าหัวใจสร้อยยังไม่มีใคร พี่ก็อยากเป็นผู้ชายโชคดีคนนั้น ที่จะได้ครองหัวใจรักของสร้อย”
หล่อนมองเขาตาตาโตกว่าที่มองเขาในห้องนั่งเล่น เป็นสิบเท่า
“ตะ…แต่งงานหรือคะ?”
“ครับ แต่งงาน ถ้าสร้อยยังไม่มีใครนะ”
หล่อนพูดไม่ออก ได้แต่มองหน้าคมสันที่ตราตรึงอยู่ในหัวใจหล่อนเรื่อยมา แม้จะพยายามลบทิ้ง หรือทำเป็นลืม ก็ไม่เคยสำเร็จสักครั้ง
“พี่หวังว่าสร้อยจะยังไม่มีใคร”
“แล้วถ้าสร้อย...มีใคร พี่ฐาจะทำไมคะ”
“ถามได้ พี่ก็จะฆ่ามันเสียนะสิ พี่เคยบอกสร้อยแล้วไม่ใช่หรือ เมื่อพี่พร้อม พี่จะกลับมา จากนั้น พี่จะไม่ยอมเสียสร้อยไปให้ผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น สร้อยต้องเป็นของพี่คนเดียว!”
“พี่ฐาอย่าทำเสียงทำหน้าตาน่ากลัวอย่างนั้นสิ บอกก่อนนะว่าสร้อยไม่อยากมี…เอ่อ สามีเป็นฆาตกร เที่ยวได้ฆ่าใครต่อใคร”
“ก็ฆ่าเฉพาะไอ้คนที่มันมายุ่งกับสร้อยของพี่เท่านั้นแหละ”
ตอบกลับคำพูดของหล่อนไปแล้ว ก็ดูเหมือนว่าเขาจะจังงังไปครู่หนึ่งก่อนอุทานเรียกชื่อหล่อนเสียงสั่นพร่าละล่ำละลัก
“สร้อย…ตะกี๊สร้อยพูดว่าไงนะ?”
“ตรงไหนละคะ สร้อยพูดตั้งยาว”
“เอาที่ใจความสำคัญสิเล่า”
“พี่ฐาบอกสร้อยชัดๆ ก่อนสิ ว่ารู้สึกยังไงกับสร้อย แล้วสร้อยจะทวนให้ฟัง”
“สร้อยจ๋า ถ้าจะให้พี่พูดว่ารักสร้อย ยังน้อยไปเมื่อเทียบกับความรู้สึกที่พี่มีต่อสร้อย เพราะฉะนั้นพี่จะบอกว่า...สร้อยคือหัวใจ คือลมหายใจ คือจิตวิญญาณของพี่ อยู่ห่างสร้อยพี่ไม่เคยมีความสุข ชีวิตที่จำต้องอยู่ในโลกนี้ก็เหมือนคนครึ่งคน สร้อยอาจไม่รู้ เมื่อพี่ตัดสินใจไปจากสร้อย ไปจากชมบุญ มันเหมือนกับว่าพี่ต้องเฉือนหัวใจตัวเองทิ้ง พี่อยู่มาได้ก็เพราะพยายามปลอบใจตัวเองเรื่อยมาว สักวันโชคอาจเข้าข้างพี่ ให้พี่มีทุกอย่างเพียบพร้อมพอที่จะเผยอรักสร้อยได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะฉุดสร้อยลงมาตกต่ำจากที่สร้อยเคยเป็นอยู่”
“สร้อยเข้าใจค่ะ สร้อยเข้าใจพี่ฐาเสมอ” หล่อนพูดเสียงเครือ “สร้อยรอพี่ฐาเพราะรู้ว่าวันหนึ่งพี่ฐาจะกลับมา...เมื่อพร้อม จากนั้นก็จะรับสร้อยไปอยู่ด้วย แล้วสร้อยก็ไม่ผิดหวัง พี่ฐาขา บอกมาก่อนว่าพี่ฐาจะแต่งงานกับสร้อย มีลูกกับสร้อย เป็นพ่อของลูกสร้อย เพราะสร้อยอยากแต่งงานกับพี่ฐา อยากเป็นเมีย เป็นแม่บ้านคอยดูแลลูกๆ ที่มีสร้อยเป็นแม่มีพี่ฐาเป็นพ่อ”
“สร้อยจ๋า! ยอดรัก! ยอดบูชาของพี่!”