หลงรักเมียต้องห้าม

คำโปรย...
"เมื่อความรักถูกตราหน้าว่าเป็นบาป และกรงขังแห่งศีลธรรมกลายเป็นแท่นประหารชีวิต!"
เธอ... หญิงม่ายที่ถูกใส่ร้ายว่าคบชู้และเกือบต้องสังเวยชีวิตชดใช้บาปที่ไม่ได้ก่อ เขา... น้องชายสายเลือดเดียวกันของสามีสารเลว ผู้ยอมหันหลังให้ตระกูลและถือขวานฝ่าพายุโลหิตเพื่อปกป้องเธอ
จาก ‘ตราบาป’ ที่เมืองเหนือ สู่การลี้ภัยกบดานบนเนินเขาชายทะเลใต้อันห่างไกล สามปีแห่งความสงบสุขและ ‘รากแก้วแห่งความหวัง’ ที่พวกเขาร่วมกันปลูกกำลังเติบโตงดงาม
... ทว่า เงาอดีตอันมืดดำและพายุร้ายที่คิดว่าดับสูญ กลับหวนคืนมาแว้งกัดอีกครั้ง!
คราวนี้... พวกเขาจะยอมจำนนต่อโชคชะตา หรือจะจับมือกันสู้สุดใจเพื่อประกาศให้ใต้หล้ารู้ว่า "ความรักที่บริสุทธิ์ ไม่มีวันพ่ายแพ้ต่อคนสารเลว!"
พบกับบทสรุปแห่งความรักต้องห้ามที่เด็ดเดี่ยวที่สุด... บีบคั้นอารมณ์ สะใจ เมตตา และเปี่ยมไปด้วยรุ่งอรุณแห่งชีวิตใหม่ที่คุณจะวางไม่ลง!

แม่นกกระยางขาว

"ข้า...ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด...เด็กในท้องคือสายเลือดสกุลเซี่ยเจ้าค่ะ" เหมยหลินร้องไห้โฮออกมา พยายามเอามือกุมหน้าท้องของตนเองไว้ด้วยความกลัวว่าคนเหล่านี้จะทำร้ายลูกในท้อง
"สายเลือดสกุลเซี่ยของไอ้รองล่ะสิไม่ว่า!" เจียงไห่เดินโผล่มาจากฝูงชน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสะใจที่เห็นภรรยาถูกรุมประณาม ชายหนุ่มเสเพลป่าวประกาศเสียงดังลั่นต่อหน้าชาวบ้านทุกคน "ทุกคนดูเอาเถิด! ข้าเซี่ยเจียงไห่ทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำในเมือง (ซึ่งความเป็นจริงคือแอบไปเล่นพนัน) ทว่าอีแพศยาคนนี้กลับลอบคบชู้กับไอ้รองน้องชายของข้าในบ้านของข้าเอง! มันทำลายเกียรติของข้า ทำลายป้ายวิญญาณบรรพบุรุษสกุลเซี่ย! ข้าขอให้อาวุโสหมู่บ้านช่วยทวงความเป็นธรรมให้ข้าด้วย!"
"ใช่! ต้องจับมันใส่กรงหมูแล้วถ่วงน้ำ!" เสียงชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา ตามด้วยเสียงโห่ร้องเห็นดีเห็นงามของฝูงชนที่เริ่มบ้าคลั่งด้วยความเกลียดชัง
"จับมันเลย! หญิงคบชู้ต้องถูกลงทัณฑ์ตามกฎหมู่บ้าน!"
มือหยาบกร้านของชาวบ้านหลายคนยื่นเข้ามาหมายจะจิกกระชากเสื้อผ้าและผมของเหมยหลิน หญิงสาวร้องกรีดลั่นด้วยความหวาดกลัว ทรุดตัวลงไปนอนคุดคู้บนพื้นดิน ก้อนหินขนาดเล็กและเศษดินถูกขว้างปาใส่ร่างของนางจนเนื้อตัวเริ่มมีรอยเขียวช้ำ
"หยุดมือเดี๋ยวนี้!!! ใครกล้าแตะต้องนาง ข้าจะเอาชีวิตมัน!!!"
เสียงตวาดกร้าวปานฟ้าร้องฟ้าผ่าดังสนั่นมาจากทางท้ายหมู่บ้าน ร่างสูงใหญ่กำยำประดุจพญามัจจุราชของ เซี่ยเหวินชิง วิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามาด้วยความเร็ว แววตาของเขาแดงก่ำไปด้วยเพลิงโทสะอันมหาศาล ในมือของเขาถือขวานตัดไม้ด้ามยักษ์ แผ่รังสีสังหารรุนแรงจนชาวบ้านที่กำลังลุมล้อมเหมยหลินอยู่ต้องแตกฮือถอยร่นออกไปด้วยความหวาดกลัวลนลาน
เหวินชิงทรุดตัวลงคุกเข่าโอบกอดร่างบางของเหมยหลินที่ร้องไห้จนแทบสิ้นสติไว้ในอ้อมอกกว้าง แขนแกร่งกระชับร่างของนางแน่นหนาประดุจโล่กำบังหินผา เขากวาดสายตาคมกริบดุดันมองชาวบ้านทุกคนรวมถึงพี่ชายแท้ๆ ของตนเอง แววตานั้นน่ากลัวจนไม่มีบุรุษหน้าไหนในหมู่บ้านกล้าสบตาตรงๆ
"พวกท่านมีสิทธิ์อันใดมาลงทัณฑ์นาง!" เหวินชิงตวาดเสียงต่ำ ทรงพลัง "หากพวกท่านเอ่ยคำว่าศีลธรรมและจารีตประเพณี...แล้วเหตุใดบุรุษสารเลวที่ติดการพนันจนเกือบถูกตัดขา ขูดรีดสินเดิมภรรยา และบังคับจะส่งภรรยาตัวเองไปให้ชายอื่นย่ำยีเพื่อแลกเงินอย่างเซี่ยเจียงไห่...พวกท่านกลับไม่รุมประณามมันบ้าง! นางต้องทนทุกข์ทรมานในบ้านหลังนี้มาสองปีเต็ม มีแต่พวกท่านที่คอยดูแคลน ยามนี้นางตั้งครรภ์...พวกท่านกลับจะมารุมฆ่านางเนี่ยนะ!"
"เหวินชิง! เจ้าคบชู้พี่สะใภ้ตัวเอง เจ้ายังมีหน้ามาพูดจาสามหาวอีกหรือ!" หัวหน้าหมู่บ้านซีซันเอ่ยขึ้นเสียงสั่น พยายามรักษาวางอำนาจ
"ข้าไม่สนใจกฎเกณฑ์หรือคำตราหน้าอันใดทั้งสิ้น!" เหวินชิงหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ช้อนอุ้มร่างบอบบางของเหมยหลินขึ้นมาแนบอดอย่างทะนุถนอม ขวานในมืออีกข้างชี้ตรงไปที่หน้าของเจียงไห่และชาวบ้านทุกคน "ในเมื่อหมู่บ้านแห่งนี้ไม่มีความเป็นธรรมและเต็มไปด้วยคนใจดำดูดาย...จากนี้ไป ข้าและนางจะขอตัดขาดจากสกุลเซี่ยและหมู่บ้านซีซัน! หากใครกล้าก้าวตามมาแม้เพียงก้าวเดียว...ขวานในมือข้าเล่มนี้จะไม่ละเว้นชีวิตมันแน่!"
เหวินชิงอุ้มเหมยหลินที่สะอื้นไห้ซบหน้ากับอกของเขา เดินหันหลังก้าวผ่านฝูงชนที่ยอมเปิดทางให้ด้วยความหวาดกลัวในรังสีสังหาร ชายหนุ่มพานางเดินมุ่งหน้าตรงไปยังชายป่าลึกท้ายหมู่บ้าน... ทิ้งเสียงด่าทอ เสียงสาปแช่ง และคำประณามอันโสมมไว้เบื้องหลัง