ทะลุมิติมาเป็นพระชายาตัวร้าย แต่ไหงท่านอ๋องดันได้ยินเสียงในใจข้าเล่า

"สตรีของตระกูลเสิ่น...ช่างรนหาที่ตาย"

—• ꕤ •—

ทะลุมิติมาเป็นพระชายาทั้งที แทนที่จะได้เสวยสุข กลับถูก 'พญายมจอมโหด'
ผู้เป็นสามีหมาดๆ เอาดาบจ่อคอเตรียมเชือดตั้งแต่คืนเข้าหอ!

"ท่านอ๋อง...หม่อมฉันทราบดีว่าท่านเกลียดชังตระกูลเสิ่น และหม่อมฉันก็ไม่อาจเลือกบิดามารดาผู้ให้กำเนิดได้ แต่...แต่ความในใจที่หม่อมฉันมีต่อท่านอ๋องนั้น เป็นความจริงแท้ที่ฟ้าดินเป็นพยานได้เพคะ หากการตายของหม่อมฉันจะทำให้ท่านอ๋องคลายความขุ่นเคืองลงได้บ้าง หม่อมฉันก็ยินดีเพคะ"

เพื่อความอยู่รอด สตรีตัวแม่อย่างนางจึงต้องงัดมารยาร้อยเล่มเกวียน
แสร้งบีบน้ำตาพร่ำบอกรักเขาปานจะขาดใจ...แต่ในใจกลับด่าเขารัวๆว่า

'ไอ้หน้าหมาเอ๊ย! เพิ่งแต่งงานวันแรกก็จะปาดคอเมียทิ้งเลยเหรอวะ! หน้าตาก็หล่อหรอกนะ แต่สันดานเสียขนาดนี้สมแล้วที่นางเอกหนีไปหาองค์รัชทายาท! คิดว่าฉันอยากแต่งนักหรือไงไอ้อ๋องโรคจิต ถ้าดาบนั่นบาดคอฉันจนเป็นบาดทะยักตายขึ้นมานะ แม่จะตามไปหลอกหลอนให้เป็นเสื่อมสมรรถภาพทางเพศไปตลอดชีวิตเลยคอยดู!'

นางคิดว่ามารยาดอกบัวขาวหน้าซื่อตาใสนี้จะตบตาเขาได้สำเร็จ
ทว่าชะตาดันเล่นตลก เมื่อท่านอ๋องกลับได้ยินเสียงด่าทอนั้นดังก้องอยู่ในหัว!

เมื่อรู้ว่าตัวเองดัน 'อ่านใจ' สตรีตรงหน้าได้ ความแสบซ่าหน้าตายของนางก็ทำให้พญายมหนุ่มนึกอยากเอาชนะ
จากคมดาบที่ตั้งใจจะปาดคอให้สิ้นเรื่อง จึงเปลี่ยนมาเป็น 'จับกดปราบพยศ' สตรีจอมตอแหลให้จมเตียงแทน!

—• ꕤ •—

Theme นิยาย
นางเอกสายกาวโบ๊ะบ๊ะ x พระเอกพญายมสายโหด (อ่านใจได้และคลั่งรักเมียมาก)
ฟาดฟันกันนัวสุดๆ ทั้งการเมืองและบนเตียง(เหล็ก)!

จบดี**สุขสม**