มนุษย์คนพิเศษในดงพวกหิวกระหาย4 (เล่มจบ)

"//// น นี่..หมายความว่ายังไง"

"ฉันคิดว่าเราสองคน..รู้จักกันมากพอแล้ว แถมยังผ่านอะไรมาด้วยกันมากมายด้วย พี่นิเลียไม่คิดเหรอคะ ว่าเราควรมีสถานะให้กันได้แล้ว" ดวงตาสีแดงทับทิมจ้องมองส่งผ่านความรู้สึก เพราะรู้ว่าอีกครึ่งหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าต้องเข้าใจ "พูดไม่ออกสินะคะ ถ้าอย่างนั้นรับเลือดของฉันเพื่อเป็นคำตอบสิคะ ข้างคอตรงนี้..แล้วกระซิบบอกว่าพี่นิเลียตกลงเป็นคนรักของฉัน" คุณหนูผมขาวเอียงคอเล็กน้อย อวดโชว์ลำคอขาวที่อยากให้ฝากรอยรัก

"เอลิน่า.."

คุณหนูผมทองพูดไม่ออก ได้แต่แสดงให้เห็นเหมือนอย่างที่คุณหนูผมขาวต้องการให้ทำ ใบหน้าสวยโน้มลงมาใกล้ เรียวลิ้นอุ่นลากผ่านลำคอขาวก่อนดูดดึงฝากรอยรักเอาไว้ ทำอย่างนั้นอยู่พักใหญ่ จนคุณหนูผมขาวส่งเสียงครวญครางออกมาให้ได้ยิน ก่อนคมเขี้ยวแหลมจะเผยออกมา ฝังลงเนื้อขาวสร้างความเจ็บปวด ของเหลวสีแดงสดไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อนกาย

"อ๊ะ! พ พี่นิเลีย" คุณหนูผมขาวสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ไม่คุ้นเคย จะดันร่างบางให้ถอยออกห่าง..ก็เหมือนเรี่ยวแรงได้หายไปจนหมด

"อาหารของฉัน เอลิน่า..เธอเป็นอาหารของฉันแล้ว" ดวงตาสีแดงทับทิมจ้องมองกลับมา ใบหน้าสวยแสยะยิ้มออกมาให้เห็น พร้อมของเหลวสีแดงสดที่เปรอะเปื้อนทั่วปาก สองมือบางยื่นออกมาตรงหน้า คว้าไหล่ของคุณหนูผมขาวเอาไว้ไม่ให้หลบหนีไปไหน "..ให้พี่ไม่ได้เหรอ เอลิน่า"

"พี่..นิเลีย"






เดินทางมาถึงเล่มจบแล้วนะคะ หากใครสนใจสามารถทดลองอ่านตัวอย่างก่อนได้นะคะ ^^