ลวงหัวใจไว้ที่รัก (กัมปนาท-ครูปอย)

ร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นมาประจำที่คนขับ จัดการสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วเหยียบคันเร่งกระชากรถออกสู่ถนนใหญ่ด้วยความเร็ว ปาริชาติก็ทนเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป ความคับแค้นใจที่ถูกเขากระทำย่ำยีศักดิ์ศรี ผสมปนเปกับความเสียดายเงินค่าจ้างจำนวนหนึ่งพันห้าร้อยบาทที่ปลิวหายวับไปกับตา ทำให้หยาดน้ำใสๆ ที่พยายามกลั้นเอาไว้ร่วงเผาะลงมาอาบสองแก้มเนียน หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหน้า สะอื้นไห้ตัวโยนอย่างหมดหวังเสียงร้องไห้ของคนข้างๆ แทนที่จะทำให้กัมปนาทใจเย็นลง
กลับยิ่งสุมไฟหงุดหงิดในอกให้ลุกโชน ชายหนุ่มปรายตาคมกริบมองร่างบอบบางที่กำลังสั่นสะท้าน
"จะมาร้องไห้บีบน้ำตาทำไม! เสียดายมากหรือไงที่คืนนี้จับเหยื่อกระเป๋าหนักไม่ได้!"
น้ำเสียงเย้ยหยันดังหลุดออกจากปากหยักลึก ปาริชาติลดมือลง หันขวับมามองหน้าคนใจร้ายด้วยดวงตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยความเคืองขุ่น
"คุณมันบ้า! คุณไม่รู้อะไรเลยอย่ามาดูถูกฉันนะ! คุณรู้ไหมว่าค่าจ้างคืนนี้มันสำคัญกับชีวิตฉันมากแค่ไหน คุณพังทุกอย่างพังโอกาสรอดเดียวของฉัน คุณมันอันธพาล!"
"โอกาสรอดหรือโอกาสจับผู้ชายรวยๆ ทางลัดกันแน่!"
กัมปนาทสวนกลับทันควัน มือหนากำพวงมาลัยแน่น
"ทำเป็นปากดีด่าฉันฉอดๆ ที่แท้ก็อยากได้เงินจนตัวสั่น ถึงขนาดต้องไปยืนให้ไอ้พวกขี้เมามันลูบคลำฟรีๆ ศักดิ์ศรีเธอมันมีราคาแค่ไหนกันฮะ!"
"ศักดิ์ศรีของปอยมันก็มีเท่ากับที่คุณมีนั่นแหละ! แต่คนรวยอย่างคุณ ไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าความจนมันบีบคั้นคนเราได้ขนาดไหน!"
หญิงสาวตะโกนเถียงสุดเสียง น้ำตาเม็ดโตไหลรินลงมาไม่ขาดสาย
"คุณคิดว่าปอยอยากไปอยู่ในที่แบบนั้นนักหรือไง ถ้าเลือกได้ปอยก็อยากนอนหลับสบายๆ อยู่ที่บ้านเหมือนกันนั่นแหละ!"
คำเถียงที่พรั่งพรูออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาทำเอากัมปนาทชะงัก ชายหนุ่มละสายตาจากถนนหันมามองคนข้างกายเต็มตาแสงไฟสลัวจากริมถนนสาดส่องเข้ามาตกกระทบใบหน้าหวานจิ้มลิ้มที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ผมยาวสลวยที่เคยจัดทรงสวยงามหลุดลุ่ยรุ่ยร่ายระต้นคอขาวเนียน ดวงตากลมโตสั่นระริกจ้องมองเขาอย่างเอาเรื่อง แต่สิ่งที่สะกดสายตาของเขาเอาไว้จนไม่อาจละไปไหนได้ คือริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่กำลังบวมเจ่อจากการเม้มแน่นและเถียงเขาฉอดๆจากความโกรธขึ้งและหงุดหงิดในตอนแรก จู่ๆ ก้อนเนื้อในอกซ้ายของกัมปนาทก็กระตุกเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ภาพความดื้อรั้นอวดดีที่ผสมผสานกับความเปราะบางน่าทะนุถนอม ทำให้ผู้หญิงตัวเล็กจ้อยตรงหน้าดูน่ารักน่าแกล้งจนเขาแทบคลั่ง สติสัมปชัญญะที่เคยควบคุมได้เริ่มขาดสะบั้นลง
เอี๊ยดดด!
รถกระบะคันโตถูกเบรกกะทันหันและหักหลบเข้าจอดเทียบฟุตบาทริมถนนสายเปลี่ยวอย่างรุนแรง ปาริชาติหวีดร้องด้วยความตกใจ สองมือรีบคว้าคอนโซลรถเพื่อยึดเหนี่ยว
"คุณจะทำอะ..."
คำถามถูกกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อร่างสูงใหญ่โถมตัวข้ามเบาะเข้ามาหา มือหนาข้างหนึ่งสอดเข้าท้ายทอยรวบกลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงใบหน้าหวานให้อยู่กับที่ ส่วนอีกมือรั้งเอวบางเข้าหาตัว ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะฉกวูบลงมาประกบปิดกลีบปากอิ่มอย่างรวดเร็วและดุดันตามแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้น
ดวงตากลมโตของปาริชาติเบิกกว้าง ร่างกายบอบบางแข็งทื่อราวกับถูกสาป หญิงสาวไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนมากขนาดนี้มาก่อนในชีวิต สัมผัสหยาบกระด้างแต่ร้อนรุ่มที่บดขยี้ลงมาอย่างดูดดื่มและเรียกร้องจนสมองของเธอขาวโพลน พายุจุมพิตของเขาทั้งเอาแต่ใจและเร่าร้อน กลิ่นวิสกี้ชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของผู้ชายดิบเถื่อนอย่างเขาลอยอวลอยู่ปลายจมูก
มันเป็นกลิ่นที่อันตรายแต่มอมเมาสติสัมปชัญญะของเธอให้หลุดลอย ปาริชาติพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงอันน้อยนิดยกมือขึ้นผลักไสแผงอกกว้าง แต่สัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้กลับสูบเอาเรี่ยวแรงของเธอไปจนหมดสิ้น สองแขนที่ตั้งใจจะผลักไสกลับกลายเป็นวางแปะอยู่บนอกเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างอ่อนแรง ปล่อยให้ชายหนุ่มปล้นจูบแรกของเธอไปอย่างไม่อาจขัดขืน รสจูบที่กำลังคุกรุ่นไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนชะงักงัน
เมื่อกัมปนาทสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นของหยาดน้ำตาที่ไหลรินลงมาแตะริมฝีปาก ร่างบอบบางในอ้อมแขนที่เคยประท้วงบัดนี้นิ่งขึงไปราวกับท่อนไม้ อาการต่อต้านที่หายไปไม่ได้เกิดจากความสมยอม แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวและเรี่ยวแรงที่ถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น
ชายหนุ่มค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาในอกจนบดบังความรุ่มร้อนเมื่อครู่ เขามองเห็นดวงตาคู่สวยที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตากำลังจ้องมองเขาด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สีเลือด กัมปนาทสูดลมหายใจเข้าลึก ประคองร่างบางให้กลับไปนั่งพิงเบาะรถดังเดิมอย่างเบามือ
ความเงียบโรยตัวปกคลุมภายในห้องโดยสาร มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ กัมปนาทมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ทั้งอยากปกป้องและอยากครอบครอง เขาไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนแล้วรู้สึกว้าวุ่นใจขนาดนี้มาก่อน ก่อนที่ความปากหนักและทักษะการจีบหญิงที่ติดลบของเขา จะทำให้ประโยคหนึ่งหลุดออกจากปากหยักลึกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่จริงจัง
"สนใจมาเป็นผู้หญิงของฉันไหม