สตรีเช่นเจ้า ข้าไม่อยากแต่งด้วย

ในใต้หล้านี้... สิ่งใดที่เงินทองของตระกูลฟู่ซื้อไม่ได้บ้าง?

หากไปถามชาวบ้านในเมืองหลวง ทุกคนคงส่ายหน้าแล้วตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า "ไม่มี!" เพราะท่านราชครูฟู่ผู้เป็นบิดานั้นเปรียบเสมือนเสาหลักในราชสำนัก ส่วนฮูหยินใหญ่ผู้เป็นมารดาก็กุมบังเหียนร้านค้าและคลังเงินที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ตระกูลฟู่ร่ำรวยเสียจนต่อให้เกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ที่ทำให้ร้านรวงแทบล้มละลายไปครึ่งเมืองหลวง เงินในคลังของพวกเขาก็ยังเหลือเฟือพอจะโปรยเล่นได้สามวันสามคืน

แต่หากหยิบคำถามเดียวกันนี้ไปถาม ‘ฟู่เวยเวย’ คุณหนูรองแห่งจวนราชครู นางคงจะถลึงตาหงส์ พ่นลมหายใจอย่างขัดใจ แล้วชี้ไปที่บุรุษผู้หนึ่ง

‘มีสิ! ก็หัวใจหินของซ่งอวี่หนานอย่างไรเล่า!’

ณ โถงรับรองอันหรูหราของจวนตระกูลฟู่ บรรยากาศเงียบสงัดราวกับป่าช้า สามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่งในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบที่ผ่านการปะชุนมาอย่างดี นั่งคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้นกระเบื้องเคลือบเงาวับ ใบหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"ท่านราชครูฟู่ ฮูหยินฟู่... พวกเรา... พวกเราต้องกราบขออภัยจริงๆ เจ้าค่ะ" ซ่งฮูหยินเอ่ยเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า "ปีที่ผ่านมาเกิดโรคระบาด โรงเตี๊ยมเล็กๆ ของพวกเราไร้เงาลูกค้า เงินที่หยิบยืมไปตั้งตัวรอบก่อนหน้า... สิ้นเดือนนี้พวกเราคงยังไม่มีมาคืน ขอ... ขอผ่อนผันเป็นรอบที่สามได้หรือไม่เจ้าคะ?"

ฮูหยินฟู่จิบชาชั้นเลิศพลางทอดถอนใจ "ซ่งฮูหยิน ไม่ใช่ว่าตระกูลฟู่ใจร้าย แต่พวกท่านผ่อนผันมาสองรอบแล้ว เงินทองไม่ใช่ใบไม้ที่จะร่วงลงมาจากฟ้า..."

"ข้าให้ผ่อนผันเจ้าค่ะ!"

เสียงแหลมใสอันทรงอำนาจดังขัดขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีในชุดอาภรณ์สีแดงเพลิงปักดิ้นทองระยิบระยับ ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราทว่าเชิดรั้นอย่างคนคอแข็ง เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมสาวใช้ส่วนตัวที่หอบหิ้วคัมภีร์บัญชีหนี้สินเล่มหนา

ฟู่เวยเวย คุณหนูรองผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเอาแต่ใจและเกเรที่สุดในเมืองหลวง แย้มยิ้มร้ายกาจจนดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

"เวยเวย! นี่ไม่ใช่เรื่องของเด็ก ที่เจ้าจะเข้ามายุ่งได้!" ท่านราชครูฟู่ตบโต๊ะปรามลูกสาวคนรองที่เขาไม่เคยตั้งความหวังอะไรเลย ต่างจากพี่สาวที่กิริยาเรียบร้อยและน้องชายที่เป็นบัณฑิต

"ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าไม่ได้สอดรู้สอดเห็นนะ แต่ข้ามีข้อเสนอที่ดีกว่าการยึดโรงเตี๊ยมซอมซ่อนั่น" ฟู่เวยเวยเดินไปหยุดตรงหน้าสองสามีภรรยาตระกูลซ่ง นางกอดอกพลางปรายตามองตั๋วสัญญาเงินกู้

ในสมองของนางพลันนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาปานเทพเซียนประทานของ ‘ซ่งอวี่หนาน’ บุตรชายของตระกูลนี้... บุรุษหนุ่มขรึมพยศที่นางเพิ่งลอบพบเจอหน้าโรงเตี๊ยมเมื่อไม่กี่วันก่อน เพียงสบตากันคราเดียว หัวใจของคุณหนูรองผู้เย่อหยิ่งก็เต้นระรัวจนแทบกระดอนออกมาภายนอก ยิ่งสืบรู้ว่าเขาเป็นลูกชายของลูกหนี้ มีหรือที่คนอย่างฟู่เวยเวยจะปล่อยเนื้อปลามันชิ้นนี้ให้หลุดมือ!

"ข้อเสนออะไรของเจ้า?" มารดาขมวดคิ้ว

"หนี้สินร้อยตำลึงทองพร้อมดอกเบี้ยทั้งหมดของตระกูลซ่ง... ข้าจะฉีกทิ้งให้วันนี้!" ฟู่เวยเวยประกาศกร้าว ก่อนจะหันไปจ้องหน้าพ่อแม่ของพระเอก "มีข้อแม้เดียว... พวกท่านต้องส่ง ‘ซ่งอวี่หนาน’ บุตรชายของพวกท่าน แต่งเข้าตระกูลฟู่ หรือไม่ก็ให้ข้าย้ายเข้าไปอยู่ในเรือนของเขาเพื่อล้างหนี้!"

"เวยเวย! เจ้าเป็นสตรี พูดจาไร้ยางอายเช่นนี้ได้อย่างไร!" ท่านราชครูฟู่โกรธจนหน้าเขียว ลุกขึ้นชี้หน้านาง "ตระกูลเรามีเกียรติยศ มีหรือจะให้ลูกสาวไปเร่ขายตัวแลกบุรุษซอมซ่อ!"

"ถ้าท่านพ่อไม่ให้ข้าแต่ง ข้าจะอดข้าวประชด! ข้าจะผูกคอตายหน้าป้ายบรรพชน! ข้าจะกรีดข้อมือให้เลือดนองท่วมจวน ให้ทุกคนรู้ไปเลยว่าท่านพ่อท่านแม่ใจร้าย รังแกลูกจนตาย!" ฟู่เวยเวยกระทืบเท้า กรีดร้องโวยวายอย่างไร้ขีดจำกัดงดงามอย่างที่สตรีในห้องหอควรจะมี นางรู้ดีว่าพ่อแม่ไม่ได้รักหรือคาดหวังในตัวนางอยู่แล้ว ขอเพียงนางขู่จะทำเรื่องงามหน้า พวกเขาย่อมตัดรำคาญ

และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ... ท่านราชครูและฮูหยินใหญ่ได้แต่กุมขมับ ถอนหายใจอย่างเอือมระอา ก่อนจะโบกมือเป็นเชิงอนุมัติด้วยความจำนน

สองวันต่อมา... ขบวนรถม้าของคุณหนูรองตระกูลฟู่ก็มาจอดนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าเรือนพักหลังเล็กซอมซ่อท้ายตลาดของตระกูลซ่ง

ซ่งอวี่หนาน บุรุษหนุ่มในชุดผ้าป่านสีคราม ร่างกายสูงโปร่งใบหน้าหล่อเหลาราวกับสลักจากหยกทว่าเย็นชาดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ ยืนกำหมัดแน่นอยู่หน้าประตูเรือน สายตาของเขามองสตรีชุดแดงที่กำลังก้าวลงจากรถม้าด้วยความรังเกียจระคนชิงชัง

เขารู้เรื่องสัญญาบ้าบอนั่นแล้ว... และเขาก็รู้กิตติศัพท์ของคุณหนูรองคนนี้ดีจากปากเพื่อนสนิท ว่านางเป็นสตรีเกเร ชอบใช้เงินระรานผู้อื่น ไร้ความอ่อนหวาน ดีแต่ใช้อำนาจบาตรใหญ่บังคับขู่เข็ญ

"คุณหนูฟู่ เรือนของข้าคับแคบและซอมซ่อ เกรงว่าสตรีผู้สูงศักดิ์เช่นเจ้าจะทนอยู่ไม่ได้แม้แต่คืนเดียว" น้ำเสียงของซ่งอวี่หนานราบเรียบ ทว่าแฝงแววขับไสไล่ส่งอย่างชัดเจน ในใจของเขามีเพียง ‘เด็กหญิงในความทรงจำ’ ผู้แสนอ่อนโยนและกล้าหาญที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้เมื่อสิบปีก่อนเท่านั้น ไม่มีวันมีที่ว่างให้นางจิ้งจอกร้ายคนนี้

ทว่า ฟู่เวยเวยกลับไม่สะทกสะท้าน นางเดินเข้าไปหาเขาจนระยะห่างเหลือเพียงคืบ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นอายสะอาดสะอ้านจากตัวเขา นางยิ้มพราย ดวงตาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานอันแรงกล้า

"เรือนแคบแล้วอย่างไร? เตียงแคบสิยิ่งดี... เพราะเวลาข้านอน ข้าจะได้กอดพี่อวี่หนานได้ถนัดๆ อย่างไรเล่าเจ้าคะ"

"เจ้า... ไร้ยางอาย!" ซ่งอวี่หนานสบถ สะบัดหน้าหนีด้วยความโกรธจัด ยิ่งนางเข้าใกล้ เขาก็ยิ่งทวีความเกลียดชังในตัวนางมากขึ้นเป็นร้อยเท่าพันเท่า



*****
นิยายเรื่องแรกในนามปากกา ณดานิยายจีน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ฝาก comments เป็นกำลังใจหรือติติงได้ค่ะ