ของหวงที่จวิ้นอ๋องหยิบติดมือมา

นิยายแนวผี มีพลังพิเศษ สิ่งเร้นลับ จีนแฟนตาซี
.
.


"ทำไมถึงถามเช่นนั้นล่ะ? หรือเจ้าคิดจริงๆ ว่าข้ารักเจ้า"

.

.



คำโปรย..

คุณหนูตระกูลใหญ่ชีวิตพลิกชั่วข้ามคืน ครอบครัวที่นางคิดว่ารักดั่งแก้วตาดวงใจ กลับหนีไปแล้วทิ้งนางเอาไว้ กลายเป็นของไร้ค่าที่ท่านอ๋องหยิบกลับวังหลังจากใช้มือคู่นั้นค้นความทรงจำของวิญญาณจนนางสลบไป
.
.
ตัวอย่าง..

"ไม่!"

เสียงของเจียงหยู่ถิงร้องดังขึ้นทันที เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวซึ่งอดทนมาตลอดหลายวันเสียการควบคุม ดวงตาแดงก่ำขึ้นในพริบตา

"เอาคืนมา!"

"..."

"ขอร้อง..คืนให้ข้า!" นางพยายามเอื้อมมือไปคว้า แต่ถูกเขาหลบอย่างง่ายดาย "นั่นของท่านแม่ข้า เอาคืนมานะ.."

น้ำเสียงนางเริ่มสั่น ก่อนที่หยดน้ำตาจะไหลลงมาบนใบหน้าซีดเซียว ตลอดการสอบสวน ตลอดการถูกกล่าวหา ตลอดการเผชิญช่วงเวลาที่ถูกทอดทิ้ง

นางยังไม่เคยร้องไห้ แต่เมื่อจี้หยกถูกพรากไป..

กำแพงที่นางสร้างไว้กลับพังทลายลงในทันที

ทว่าหนิงเหยียนโจวไม่ได้สนใจ

หรืออาจกล่าวได้ว่าเขาไม่มีเวลาสนใจ

เพราะทันทีที่จี้หยกมาอยู่ในมือ ความรู้สึกประหลาดก็แล่นผ่านปลายนิ้วอีกข้างที่วางไว้บนบ่าเล็ก

เขาก้มมองมันช้าๆ

ดวงตาเย็นชาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด

จากนั้นจึงใช้นิ้วเปล่าสัมผัสผิวหยกโดยตรง

ในลมหายใจถัดมา โลกทั้งใบพลันสั่นสะเทือน เสียงบางอย่างหลั่งไหลเข้ามาในความนึกคิดของเขา

เสียงผู้คน

เสียงม้า

เสียงอาวุธ

เสียงร้องไห้ของเด็กหญิงวัยสองขวบ แต่กลับไม่มีภาพ..

ทุกอย่างปะทะเข้ามาพร้อมกันราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก ใบหน้าของหนิงเหยียนโจวเปลี่ยนไปทันที และเป็นครั้งแรกที่เจียงหยู่ถิงเห็นความตกตะลึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของบุรุษผู้นี้

"นี่.."

เสียงพึมพำหลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา มือที่ถือจี้หยกแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เพราะสิ่งที่เขาเห็น..

ไม่ใช่ความทรงจำของเจียงหยู่ถิง

ไม่ใช่คดีค้าอาวุธ และไม่ใช่ตระกูลเจียง แต่เป็นความรู้สึกบางอย่างที่เหมือนว่าเขาจะลืมมันไปแล้วเพราะตอนนั้นเด็กมาก

"เป็นไปได้อย่างไรกัน.." เขาพำพำออกมาเบาๆ

แต่กลับพอจะเดาได้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเจียงหยู่ถิง

ยี่สิบปี ยี่สิบปีเชียวนะ ในที่สุด..

เพียงแต่..

เสียงเหล่านั้น เจียงหยู่ถิงเองก็ได้ยินแบบเดียวกันกับเขา

นางไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับตนเอง แต่รู้สึกเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยความอึดอัดบางอย่าง คล้ายนางถูกสูบบางอย่างออกไปจากร่างและมีสิ่งที่ไม่รู้จักเข้ามาก่อกวนในร่างไม่หยุด

ฟุบ..

จู่ๆ เจียงหยู่ถิงก็เบิกตากว้าง จากนั้นก็ฟุบหน้าลงแน่นิ่งจนมือที่จับบ่าได้รั้งออกเงียบๆ เพราะหลังจากนางหมดสติก็ไม่ได้ยินอะไรแล้ว

"ดูเหมือน..จะลำบากแล้วแฮะ"

เขาพึมพำออกมาเบาๆ แต่จู่ๆ ก็มีเสียงประตูเปิด

"แย่จริง ทำไมหมดสติไปแล้วล่ะ?"