เจ้าสาวของนายมาเฟียหื่น

เพราะความจำเป็น ริศา จำใจต้องแต่งงานกับมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล แต่สายตาที่ ตฤณภพ มองเธอนั้นมันช่างเต็มไปด้วยความหื่นกาม และคลั่งรักเป็นอย่างมาก

"นายมันฉวยโอกาส นายรู้ว่าทางบ้านฉันลำบาก นายก็เลยซ้ำเติมด้วยข้อเสนอทุเรศ ๆ แบบนี้" ริศาตัวสั่นด้วยความโกรธ เธอยกมือขึ้นชี้หน้าเขา "ฉันไม่มีวันรักคนอย่างนายหรอก ไม่มีวัน"
"ผมไม่สนหรอกว่าตอนนี้คุณจะรักผมไหม เพราะท้ายที่สุด คุณก็ต้องเป็นของผมอยู่ดี"
คำพูดที่ดูถูกศักดิ์ศรีของเขาทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของริศาขาด หญิงสาวก้าวเข้าไปแล้ววาดมือตบเข้าที่ใบหน้าหล่อนั้นอย่างเต็มแรง
เพียะ!
ใบหน้าของตฤณภพหันไปตามแรงตบ ความเจ็บแปลบแล่นเข้าสู่พวงแก้ม แต่หัวใจของเขากลับเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองเธอ นัยน์ตาคมเข้มเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความปรารถนา
"ปากเก่ง มือไวแบบนี้แหละที่ผมชอบ"
สิ้นเสียงเอ่ย ทันใดนั้น ตฤณภพก็คว้าเอวบางของริศาเข้ามาปะทะอกแกร่ง หญิงสาวตกใจจนจะอ้าปากด่า แต่เขากลับรวดเร็วกว่าด้วยการโน้มใบหน้าลงมาปิดปากเธอด้วยจุมพิตที่ดุดันและเอาแต่ใจ ริศาเบิกตากว้างพยายามดิ้นรน มือเล็กทุบตีแผงอกเขารัว ๆ แต่เขากลับยิ่งรัดอ้อมกอดให้แน่นขึ้น บดจูบราวกับจะหลอมละลายเธอให้เป็นเนื้อเดียวกัน
ริศารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายผลักเขาออกไปได้สำเร็จ เธอยกมือขึ้นเช็ดปากตัวเองอย่างแรงด้วยความรังเกียจ "ไอ้เลว! นายกล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับฉัน"
เพียะ!
เธอกระหน่ำตบเข้าไปที่หน้าเขาอีกครั้งซ้ำที่เดิม แต่ตฤณภพกลับหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ เขาไม่รอช้า พุ่งเข้าไปรวบตัวเธออีกครั้ง คราวนี้เขาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะกดจูบลงไปอีกครั้งอย่างเร่าร้อนกว่าเดิม จุมพิตครั้งนี้เขานำพาความโหยหาที่เก็บไว้นานปีเข้าไปด้วย จนริศาที่พยายามจะต่อต้านเริ่มรู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะและเรี่ยวแรงอ่อนลงอย่างประหลาด