พันธะรัก พรสามข้อ

คำโปรย...
จาก ‘พรสามข้อ’ ของมารดาผู้ล่วงลับ สู่ ‘พันธะรักร่วมเรียงเคียงหมอน’ ที่ถักทอด้วยสายเลือดและหยาดน้ำตา
ชีวิตของ ‘เสี่ยวลู่’ พังทลายลงในวันที่มารดาจากไปพร้อมทิ้งปมปริศนาไว้เบื้องหลัง นางถูกบิดาเลี้ยงโฉดชั่วทุบตีและกักขัง บังคับให้ขายเรือนร่างในหอนางโลมเพื่อชดใช้หนี้พนัน ในค่ำคืนที่มืดมิดและสิ้นหวังจนเจียนจะจบชีวิตตัวเองลงสู่ก้นบึ้งมหาสมุทรตงไห่...
พลันปรากฏบุรุษลึกลับรูปงามล่มเมืองในชุดขาวบริสุทธิ์ นามว่า ‘หลวนเซียน’ เทพบุตรหอยมุกโบราณผู้ครองสันโดษมานับพันปี เขาปรากฏตัวเพื่อทำตามพันธสัญญาข้อสุดท้าย... นั่นคือการ ‘ปกป้องดูแลนางด้วยชีวิต’
จากสตรีชาวบ้านผู้อาภัพที่ไร้ค่าในสายตามนุษย์ สู่ดวงใจเพียงหนึ่งเดียวที่เทพผู้สูงส่งพร้อมจะพลิกฟ้าคว่ำมหาสมุทรเพื่อโอบกอดไว้ในอ้อมแขนชั่วนิรันดร์
จุดเริ่มต้นของความรักเหนือกาลเวลา และปมแค้นที่จะเปลี่ยนชีวิตของนางไปตลอดกาล ติดตามเรื่องราวเหล่านี้ได้เลยค่ะ

แม่ปลาทอง

“ท่านเซียน... หลวนเซียน... ได้โปรดเถิด ข้ากลับมาแล้ว... อึก... ปรากฏตัวเถิด ข้าขออ้อนวอน...” นางคร่ำครวญพลางทุบเปลือกหอยเบาๆ ด้วยแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด
วิ้ง—
เสียงกังวาลใสคล้ายแก้วร้าวสะท้อนก้องไปทั่วทั้งถ้ำ แสงสีรุ้งที่เคยเจิดจ้าในอดีต บัดนี้กลับทอประกายอ่อนแสงและเศร้าสร้อย เปลือกหอยมุกโบราณค่อยๆ แยกรอยอ้าเปิดออกช้าๆ ไอหมอกสีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งออกมาพร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดของดอกบัวหลวงที่ช่วยปลุกสติที่กำลังจะดับวูบของลู่เหลียนให้ตื่นขึ้น
ท่ามกลางไอหมอกนั้น ร่างสง่างามล่มเมืองของ หลวนเซียน ก้าวเดินออกมาอย่างเชื่องช้า อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของเขายังคงไร้รอยราคี ทว่านัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นที่จ้องมองลงมายังหญิงหม้ายเบื้องล่าง กลับเต็มไปด้วยกระแสความโศกเศร้าระคนสมเพชใจ เขาเฝ้ามองชะตากรรมของสตรีผู้นี้จากภายในเปลือกหอยมาร่วมสิบปี รู้ดีว่าทุกสิ่งเป็นไปตามกฎแห่งกรรมและความประมาทของนางเอง
“ลู่เหลียน...” น้ำเสียงทุ้มต่ำของหลวนเซียนดังกังวาล ทว่าแฝงความห่างเหิน “ข้าเคยเตือนเจ้าแล้ว... พรวิเศษบันดาลสิ่งของภายนอกได้ แต่ไม่อาจรักษาจิตใจและความดีงามได้ บัดนี้เจ้าสิ้นเนื้อประดาตัว ร่างกายบอบช้ำปางตาย ดวงจิตใกล้ดับสูญ... เจ้ากลับมาหาข้าด้วยเหตุใด?”
ลู่เหลียนก้มกราบแทบเท้าเปลือยเปล่าของเทพบุตรหอยมุก โขกศีรษะลงบนพื้นทรายจนโลหิตหลั่งไหล “ท่านเซียน... ข้าผิดไปแล้ว ข้ามันโง่เง่าตื้นเขิน ความละโมบบดบังหูตาจนนำพาปีศาจเข้ามาทำลายชีวิต ข้าไม่เสียใจเลยหากข้าต้องตายในวันนี้... แต่เสี่ยวลู่... ลูกสาวของข้า นางเป็นผู้บริสุทธิ์ นางกตัญญูและงดงามยิ่งนัก แต่บัดนี้นางถูกคนชั่วจับตัวไปขายในหอนางโลม... ข้าขออ้อนวอนท่าน!”
หลวนเซียนจ้องมองหญิงหม้ายนิ่ง “เจ้ายังเหลือพรข้อสุดท้าย... ข้อที่สาม เจ้าจะใช้มันเพื่อสิ่งใด? จงจำไว้ กฎเหล็กของสวรรค์คือห้ามโกงความตาย เจ้ากำลังจะสิ้นอายุขัยในไม่ช้า ข้ามิอาจต่อชีวิตให้เจ้าได้”
“ข้ารู้! ข้ารู้ดีว่าข้าต้องตายในวันนี้ และข้าไม่คิดจะโกงความตายเพื่อตัวเองเลย!” ลู่เหลียนเงยหน้าขึ้น แววตาของนางบัดนี้ไร้ซึ่งความละโมบ มีเพียงความรักอันยิ่งใหญ่และบริสุทธิ์ของผู้เป็นแม่ที่พร้อมสละได้ทุกสิ่ง “ท่านเซียน... พรข้อสุดท้ายของข้า... ข้าขอให้ท่าน บุรุษแห่งเปลือกหอยมุกโบราณผู้มีฤทธิ์เดช... จงไปช่วยลูกสาวของข้า ออกมาจากขุมนรกนั้น และขอให้ท่านเป็นเนื้อคู่เคียงข้างนาง คอยปกป้อง ดูแล และรักนางแทนข้า... จนกว่าชีวิตของนางจะหาไม่!”
คำขอข้อสุดท้ายของลู่เหลียนทำให้หลวนเซียนนัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย คลื่นอารมณ์บางอย่างแล่นผ่านแววตาอันเย็นชาของเทพบุตรพันปี พันธะสัญญาข้อสุดท้ายนี้มิใช่การขอเงินทอง ลาภยศ หรือความรักเพื่อตนเอง ทว่าเป็นการผูกมัดดวงจิตของเขากับมนุษย์อีกคนหนึ่งชั่วนิรันดร์