รักภักดิ์มาเฟีย

คุณเคยตกหลุมรักใครสักคนเพียงเพราะเขา หล่อ ไหม

แล้วอาการใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาข้างนอกนี่...

เรียกว่า ตกหลุมรัก ได้หรือเปล่า

เด็กสาวคนหนึ่งกำลังเดินผ่านโรงเรียนชื่อดังที่ขึ้นชื่อเรื่องค่าเทอมแพงหูฉีก ในช่วงพักเที่ยงหลังเลิกเรียนวันนั้น เธอแวะไปคาเฟ่ในละแวกนั้น และบังเอิญเจอกับเด็กหนุ่มสองคนกำลังปีนกำแพงโรงเรียนหนีออกมา

ตุบ!!

"ทางสะดวก" เด็กหนุ่มที่โดดลงมาถึงพื้นคนแรกตะโกนบอก ราวกับส่งสัญญาณให้ใครอีกคนตามลงมา

"ออกทางประตูก็ได้ปะวะ"

"ขี้เกียจทำเรื่องออก"

"ไอ้ภาคิน ส้นตีนเถอะ"

หล่อ หล่อจนใจสั่น นั่นคือเสียงแรกที่ดังสะท้อนอยู่ในหัวของเธอ

เขาคือใคร คำถามถัดมาผุดขึ้นพร้อมกับความหวัง

จะได้เจอกันอีกไหมนะ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความปรารถนาในใจ

นับจากวันนั้น ลิเดียมักจะแอบแวะเวียนไปย่านนั้นบ่อยขึ้น เพียงเพื่อหวังว่าจะได้พบเขาอีกสักครั้ง ทว่ากลับมีแต่ความว่างเปล่า กระทั่งเข้าสู่วันที่เจ็ด โชคชะตาก็เข้าข้าง เมื่อเธอได้เจอกับเขา และเพื่อนคนเดิมอีกครั้ง

"คนไหนล่ะ" นับดาวเอ่ยถาม พลางมองตามสายตาของเพื่อนสนิท

"คนนั้นไง ที่ยืนพิงกำแพงเล่นโทรศัพท์อยู่"

"งั้นก็เดินเข้าไปขอคอนแทกต์สิ"

"มะ ไม่กล้าหรอก แค่ยืนอยู่ตรงนี้ตัวก็สั่นไปหมดแล้ว"

"เชื่อเลย เสียงสั่น มือสั่น แถมหัวใจยังเต้นแรงจนฉันได้ยินเลยเนี่ย"

"เขาไปแล้ว" ลิเดียพึมพำด้วยน้ำเสียงแสนเสียดาย เธออยากจะมองเขาให้นานกว่านี้อีกนิด ขอแค่เสี้ยวนาทีก็ยังดี

"ถ้าเดินเข้าไปขอตั้งแต่แรก ป่านนี้ก็ได้คุยกันไปแล้วมั้ง"

"ไม่ไหวหรอก แค่นี้ฉันก็จะตายอยู่แล้วนับดาว"

แล้วเวลามักผ่านไปไวเหมือนโกหก และนี่อาจเป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้เห็นหน้าเขา...

ลิเดียเพิ่งรู้ว่าเขาเรียนอยู่ชั้น ม.6 นั่นหมายความว่าหลังจบภาคเรียนนี้ เขาจะต้องย้ายไปเรียนต่อที่อื่น ซึ่งเธอไม่มีวันรู้เลยว่าเป็นที่ไหน

"โอกาสสุดท้ายแล้วนะลิเดีย" นับดาวกระซิบกระตุ้น

"สู้" ลิเดียบอกตัวเองเพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะตัดสินใจสับเท้าเดินตรงไปหาเป้าหมาย

ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงทีละนิด ทว่ายิ่งเข้าใกล้ เข็มนาฬิกาในใจกลับยิ่งหมุนช้าลง ลิเดียรู้สึกเหมือนกำลังจะหมดลมหายใจ ความกล้าที่มีอันตรธานหายไปสิ้น ตื่นเต้นจนร่างกายแข็งทื่อราวกับกำลังกลายเป็นก้อนหิน และในวินาทีที่เธอยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกนั้นเอง

"มีอะไรหรือเปล่า มายืนขวางทางทำไม" น้ำเสียงทุ้มต่ำของคนตรงหน้าปลุกให้เธอหลุดจากภวังค์

"ขะ ขอโทษค่ะ" ลิเดียรีบก้มหน้าหลบสายตา พลางก้าวถอยเปิดทางให้ทันที

กัปตันปรายตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าด้วยความลนลาน มือเล็กกลับเอื้อมไปคว้าชายเสื้อของเด็กหนุ่มอีกคนที่เดินตามหลังมา เพราะเข้าใจผิดว่าเป็นเขา สายตาคมดุของคนถูกดึงตวัดกลับมามองเด็กสาวที่กำลังเงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์

"ขะ ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ" ลิเดียเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"กูไปรอตรงโน้นนะ" กัปตันหันไปบอกภาคิน ตัดรำคาญไม่อยากอยู่ร่วมวงด้วย

"มีอะไร" ภาคินหันกลับมาถามเสียงเรียบ

"ขอคอนแทกต์หน่อยได้ไหมคะ" ลิเดียหลับหูหลับตาโพล่งออกไป มือทั้งสองข้างบีบเข้าหากันแน่นจนสั่นด้วยความเกร็ง

"…" ภาคินขมวดคิ้วทันทีด้วยความงุนงง

"เอ่อ...ไม่ได้หมายถึงพี่นะคะ หมายถึง ของคนที่คุยกับพี่เมื่อกี้นะคะ"

"ไอ้กัปตัน?"

"คะ" ลิเดียชะงักไปนิด ก่อนจะพึมพำเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มหวานที่จุดประกายขึ้นบนใบหน้า "ชื่อกัปตันสินะ"

"สรุปจะเอาไหม เอาโทรศัพท์มาดิ"

ลิเดียรีบยื่นสมาร์ตโฟนส่งให้ภาคิน ทว่าสายตาของเธอกลับมองข้ามไหล่ของคนตรงหน้า ตรงดิ่งไปยังร่างสูงของกัปตันที่ยืนอยู่ไกลออกไป ราวกับว่าภาคินที่อยู่ตรงนี้ไม่มีตัวตนอยู่จริง

"ขอบคุณนะคะ" เธอรับโทรศัพท์คืนมา

ดวงตาคู่งามทอดมองตามแผ่นหลังกัปตันที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไป ก่อนจะก้มลงมองหน้าจออินสตาแกรมของเขาที่เพิ่งได้มาครอบครอง รอยยิ้มแห่งความสุขผุดขึ้นเต็มใบหน้า