ลิขิตรักมหาเทพ

ยามจื่อในตำหนักเหมันต์รังสรรค์กลับเหน็บหนาวกว่าคราใด...
"ท่านทำอะไรลงไป! มู่หรงเฟิง!" ไป๋ลู่กรีดร้องทั้งน้ำตา เมื่อเห็นบุรุษผู้ยิ่งใหญ่เบื้องหน้ามีโลหิตสีแดงเข้มอาบชุ่มหน้าอกซ้าย ในมือของเขาถือกริชเงินที่เพิ่งปลิด 'โลหิตขั้วหัวใจ' ของตนเองออกมา
"ข้าเคยบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่..." มหาเทพสงครามเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดทว่าดวงตายังคงทอประกายรักลึกซึ้ง "ต่อให้ข้าต้องแหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี ข้าก็จะไม่มีวันยอมให้พญายมพรากเจ้าไปจากข้าเด็ดขาด"
เขายื่นจอกหยกที่บรรจุหยดเลือดซึ่งเปี่ยมด้วยพลังชีวิตให้นาง... หยดเลือดที่แลกมาด้วยตบะนับหมื่นปีและชีวิตของมหาเทพ
"ดื่มเสีย... ไป๋ลู่ แล้วมีชีวิตอยู่ต่อไป เพื่อรอวันที่ข้าจะตามหาเจ้าจนเจออีกครั้ง"
ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นกำยานดอกบัว คำสาบานที่แลกด้วยชีวิตได้ถูกตราไว้ในแก่นวิญญาณ... ไม่ว่านรกจะกั้นหรือสวรรค์จะกีดขวาง หากหัวใจยังมีรัก ต่อให้ต้องรออีกหมื่นปี เขาก็จะกลับมาทวงสตรีของเขาคืน!
"หนึ่งคนยอมสละชีวิต อีกหนึ่งคนยอมแตกซ่านดวงจิต... ตำนานรักสามชาติสามภพที่สวรรค์มิอาจกั้น"