พบรักที่ร้านหมูกระทะ

"พ่อไฟค่ะ"

"ค่ะ"เขาหันไปสนใจลูกสาวที่นั่งอยู่ข้างกาย

"น้ำใสขอให้พี่เนยหวานเลิกงานตอนสามทุ่มได้ไหมคะ น้ำใสจะไปนอนกับพี่เนยหวาน"

"ไม่ได้ค่ะ น้ำใสต้องกลับไปนอนที่บ้าน ลืมแล้วเหรอว่าต้องไปโรงเรียน"

"ถ้าอย่างนั้นพ่อไฟก็พาพี่เนยหวานไปนอนกับน้ำใสที่บ้านนะคะ"

"เดี๋ยวนี้ลูกเริ่มเอาแต่ใจ หรือว่าพ่อใจดี กับลูกมากเกินไป ได้คืบจะเอาศอก ได้ศอกจะเอาวาเหรอน้ำใส ไม่ได้ก็คือไม่ได้ "

เขาเปลี่ยนจากเสียงอ่อนมาเป็นเสียงแข็งทันที เพราะลูกสาวเริ่มจะมีความคิดเป็นของตัวเอง เริ่มเอาแต่ใจมากขึ้น ยิ่งเขาตามใจมากเท่าไหร่ น้ำใสยิ่งแข็งข้อใส่มากเท่านั้น คุณไฟล่ะสายตาออกจากลูกสาว หันไปมองเนยหวานแทน ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเนยหวานที่ให้ท้ายกัน

หญิงสาวโดนมองแรงแบบตาขวางอย่างนั้น แล้วจะแก้ไขสถานการณ์ยังไงดี เนยหวานเร่งสมองหาหนทาง ทันใดนั้น เสียงสะอื้นของน้ำใสก็ดังขึ้น ทำให้เนยหวานเห็นอกเห็นใจ กะจะพูดเกลี้ยกล่อมให้คุณไฟใจอ่อน

"คุณไฟค่ะ ขอสักคืน"

"หุบปากซะ เป็นเพราะเธอด้วย น้ำใสถึงได้เป็นเด็กไม่เชื่อฟังแบบนี้"

ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล เธอจึงเปลี่ยนเป้าหมายหันไปคุยกับน้ำใสแทน ขืนดั้นด้นพูดกับคุณไฟต่อ เกรงว่าเขาจะอารมณ์เสียมากกว่านี้

"น้ำใสต้องเชื่อฟังพ่อไฟนะคะ กลับไปนอนที่บ้าน เราได้เจอกันทุกวันอยู่แล้ว"

"ฮึก ๆ แต่น้ำใสอยากไปนอนกับพี่เนยหวานอีก"

"เดี๋ยวเราค่อยคุยกันเรื่องนี้อีกทีนะคะ"

"ค่ะ"