“คุณชายขา” พอดีว่าดิฉันเป็นผีเฝ้าโรงพยาบาล

นางพยาบาลจำได้ว่าตนผูกติดอยู่ที่นี่มานานนักแล้ว
ถึงแม้ไม่ได้อยู่มาแต่แรก โรงพยาบาลเก่าแก่อายุกว่าห้าสิบปี
ความรักและความแค้นทั้งหมดเริ่มขึ้น ณ ที่แห่งนี้

ตอนนั้นหล่อนยืนอยู่บนดาดฟ้าของตึก มีใครอีกคนอยู่กับหล่อนด้วย คุณหมอหนุ่มสวมแว่นท่าทางคงแก่เรียน เขาเพิ่งมาเป็นหมอใหม่ๆ เลือดรักกำลังระอุ น่าเสียดายที่ความรักของเขา รักของเรา...นั้นอยู่ไม่นาน

คู่รักคุยกันไม่รู้เรื่องจนปะทุถึงจุดแตกหัก
สีหน้าของคุณหมอเคร่งเครียดอย่างที่สุดยามมองมายังหล่อน
"คุณผิดเองนะที่หลอกผม"
"ดิฉันจำเป็น แต่ก็น่าจะคุยกันดีๆ ได้นี่คะ นี่คุณเล่นไม่ยอมคุย"
หล่อนส่ายหน้า ระล่ำระลัก ร่ำไห้ฟูมฟาย
"คุณหมอนั่นแหละที่ไม่เหลือทางเลือกให้เรา"

ขณะนั้นลมแรงพัดมากั้นกลาง ร่างในชุดขาวยิ่งก้าวไป...
จนหมิ่นเหม่อยู่ริมขอบตึกสูงเจ็ดชั้น เป็นความสูง
อันเหลือเฟือสำหรับปลิดชีวิตอันแสนบอบบางของมนุษย์
"คุณจะไม่มีวันมีความสุข ตลอดไป!"
สิ้นคำ ร่างในชุดขาวลอยละลิ่วลงกระแทกพื้นเบื้องล่าง
แขนหัก ขาบิด เนื้อสมองกระจุย เลือดเนืองนองย้อมชุดจนแดงฉาน
รองเท้าข้างหนึ่งหลุดกระเด็นไปไกล

นั่นมันตั้งกี่ปีมาแล้วกันนะ
...ตอนนี้ หล่อนยังวนเวียนกลับมายืนอยู่ข้างบนดาดฟ้าตึกเดิมอีกครั้งตามลำพัง เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ได้ ผมกระเซิงรุ่ยร่ายสยายตามลม ต่างจากยามเมื่อยังอยู่ในหน้าที่นางพยาบาล บทสนทนาสุดท้ายสะท้อนกลับไปกลับมาในหู หล่อนรู้ดี ตนคงจะต้องรั้งอยู่ที่นี่ต่อไปจนวันที่ใครสักคนมาปลดปล่อย ใครสักคนที่รักกัน และเอ่ยปากเชื้อเชิญให้หล่อนตามไปอยู่ด้วย
แต่ใครเล่า?
แล้ววันนั้นจะมาถึงเมื่อไหรกัน?!!
...
ดิฉันเป็นนางพยาบาล... ชื่อยุงธิดา...
เรื่องเล่ายามค่ำคืน ดิฉันมักเล่าให้คนไข้ฟังว่าทีแรกแม่ตั้งใจให้ชื่อยุวธิดา
ทว่าเมื่อเจ้าหน้าที่พิมพ์ผิดจึงปล่อยเลยตามเลย เล่าเฉพาะคนที่สื่อสารกับฉันรู้เรื่องน่ะนะ

ด้วยรูปร่างอันแสนจะบอบบางเหมือนยุงจึงไม่มีนามไหนเหมาะสมกับฉันไปกว่านี้ ชอบแฝงกายอยู่ในที่มืด ชอบเลือด ของสดคาวทุกชนิดส่งกลิ่นหอมหวนชวนดมนักสำหรับฉัน

ดิฉันชอบหลอกคนเป็นที่สุด
สายตาจากมุมมืดเห็นทุกอย่าง เฝ้ามองทุกสิ่ง
ทุกๆ คนในโรงพยาบาลแห่งนี้
ที่นี่มักมีเรื่องผิดประหลาดเกิดขึ้นเสมอ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...ช่วงหลังๆ

เดิมทีที่นี่ก็ผีดุ แต่เรื่องราววิปริตผิดอาเพศยิ่งขึ้นหลายระดับ เริ่มขึ้นตั้งแต่หญิงชรานางนั้นผ่านเข้ามา
วันแรกฉันซุ่มชะโงกชะเง้อแอบฟัง แอบดู หลานชายหุ่นนักกีฬาเรียกผู้ชราว่า หม่อมย่า อ้อ มีเชื้อมีสาย... ฉันจับจ้องเขาจากในเงามืด สูดน้ำลายที่กำลังจะหยดกลับเข้าปาก สองตาเป็นประกายอย่างหมายมาด นึกอยากจะคืบคลาน ปีนป่าย ไต่ขึ้นไปขี่คอ เกาะหัว ซุกซบไหล่กว้าง ขย่มหลังอันแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ...

อา ฉันได้เป้าหมายที่รอคอยมานานแสนนานแล้ว!!