“ชายน้อยหลานย่า” ขอทายาทไว้สืบเชื้อสาย...สักคน

ผมหน้าซีด เหงื่อตก
ในเปลนั้นไม่มีเด็ก และในห้องนี้ก็ไม่ควรจะมีบุคคลที่ผมยืนจ้องอยู่
บุคคลจากความทรงจำที่เคยร้องเพลงเดียวกันเห่กล่อมชายประหลาดคนนี้ตั้งแต่เด็กจนโตใหญ่สักสิบขวบ

ตายไปแล้วไม่ใช่หรือครับ กลับมาได้ยังไง?!!! "หม่อมย่า"

ครืนนนน
ฟ้าแลบ เจ้าของร่างซึ่งกำลังก้มลงกระซิบทำเสียงปลอบโยนห่อผ้าซึ่งไม่มีทารกอยู่ข้างในคล้ายชะงักกึก ค่อยๆ บิด หันหัวมามองยังต้นเสียง ซึ่ง...ก็คือผม โดยที่ร่างกายไม่หันตามเลยสักนิด เป็นการบิดคออย่างผิดประหลาด ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มหยดย้อย ดวงตาวาวโรจน์ยามเมื่อจับจ้องมายังแสงเทียน
"ชายประหลาด คิดถึงย่าไหม ไม่ได้เจอกันเสียนาน..."

...
ตัวอย่างฉากสอง
...

ดิฉันเหงื่อแตก กลัวความลับที่ปิดบังไว้จะถูกเปิดโปงออกมานาทีนี้
ได้แต่ยืนกัดปาก มองผัวตัวเองถลาเข้าไปซบตักหม่อมย่าแล้วร้องไห้โฮกอดกันหนุบหนับ
"ชายประหลาด ย่าหิว"
"เบรคฟาสต์หรือครับ เดี๋ยวชายสั่งคนเตรียมของเช้าให้"
คนถูกเอาอกเอาใจตาลุกโพลง "ไม่อยากอาหารฝรั่ง อยากกินแซ่บ ขออะไรก็ได้ที่กลิ่นแรงๆ!"
ทันทีที่หม่อมย่าปรากฏตัว บรรยากาศยามเช้าอันสดใสกลับกลายเป็นค่อยๆ หม่นมัว นอกหน้าต่างสายลมหวีดหวิว พาเมฆฝนทะมึนมาเต็มฟ้า
...อาหารกลิ่นแรงที่เห็นกองเต็มโต๊ะทำเอาดิฉันพะอืดพะอม มันไม่ใช่กองเครื่องในสดจากตลาดอะไรที่ไหน แต่กลับเป็นทุเรียน! ทุเรียนพวงมณีล้วนๆ ที่ตอนนี้ฉันทั้งเอียนทั้งเหม็นมันเข้าไส้ ตั้งแต่เริ่มทำสวนเป็นต้นมา ทุเรียนๆๆ อะไรก็ทุเรียน แทนที่ยายแก่แร้งทึ้งจะโฟกัสกับหลานชายสุดสวาท กลับบังคับให้ฉันนั่งลงตรงข้าม ปากคมกริบยังไม่เอ่ยอะไร นอกจากใช้โจ้ทุเรียนหยับๆ ในขณะที่ดิฉันพยายามไม่สบตาแก
"พวกแกอยู่กินกันมานานเท่าไหร่แล้ว ใกล้จะมีเหลนให้ทวดคนนี้รึยัง" คำถามนั้นคล้ายเอ่ยลอยๆ
ฉันนั่งเหงื่อตกในอาการถูกหม่อมย่าของผัวข่ม ถ้านางไม่ได้กำลังโจมตีจุดอ่อนของกะเทยอย่างฉัน ฉันคงมีแรงเถียงบ้างหรอก
"แหม มาถึงก็ทวงเลยนะครับ หม่อมย่า นิสัยแบบนี้ย่าของชายตัวจริงแน่นอน ชายกับคุณยุง เราสองคนเพิ่งอยู่กันสักครึ่งปี มีเวลาอีกเยอะแยะครับ"

...
ตัวอย่างฉากสาม
...

"ไหนหม่อมย่าเกลียดเมียผมจะเป็นจะตาย! ไหนว่าคุณยุงเป็นคนฆ่าหม่อมย่าไง!"
"เชื่อด้วยเรอะ แค่พูดให้พวกแกเลิกกัน แกจะได้หาเมียใหม่มาอุ้มท้องหลานทวดให้ฉัน แต่...ช่างหัวแกแล้ว ตอนนี้หล่อนมีประโยชน์แล้ว แกต่างหากที่ไม่มี"
อีกมือท่านพลันหยิบกระดิ่งมาสั่นเรียกพ่อบ้านมาลากแขนพาผมออกจากห้อง

ผมเห็นเมียตัวเองยิ้มเยิ้ม คุกเข่าประจบ นวดเฟ้นต้นขาให้หม่อมย่าราวกับข้าทาสแสนเชื่อง แถมยังแลบลิ้นยาวแฮ่กๆ ตะกายงับหมับเมื่อหม่อมย่าส่งเนื้อทุเรียนให้กิน ไหนว่าเหม็นจนจะอ้วกแตกไง!