SET เครือเถาสุดประหลาด

เรื่องสุดเพี้ยนจนน่าสะพรึงเซตนี้
มีทั้งหมด 4 ตอน

- "หญิงแม่ครับ" ชายเป็นกลาก และหล่อนช่วยเกา
- "คุณชายขา" พอดีว่าดิฉันเป็นผีเฝ้าโรง'บาล
- "คนสวนจ๋าาา" คุณนายอยากเลี้ยงมนุษย์หมาป่าขนดก
- "ชายน้อยหลานย่า" ขอทายาทไว้สืบเชื้อสาย...สักคน

1. "หญิงแม่ครับ" ชายเป็นกลาก และหล่อนช่วยเกา
ผมรองทรงดำเงางามม้วนกระบังหน้า ขนรักแร้ดกเรียงเส้นสลวยไม่มีแตกปลายแม้สักเส้น ผมยิ้มเก๋ให้ตัวเอง เห็นร่องแก้มบุ๋มและฟันเขี้ยว ...เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็ไม่ลืมที่จะฉีดน้ำหอมอิมพีเรียล เมอจัสตี้ ตรงจุดชีพจรข้อมือ สนนราคาของมันไม่มากมาย เพียงออนซ์ละสี่แสน ถึงไม่ใช่น้ำหอมสำหรับผู้ชายแต่ผมนิยมกลิ่นนี้ อ่อนโยนและโรแมนติก ประพรมแล้วเดินโฉบผ่านที่ไหนก็มักทำให้สุภาพสตรีที่ได้ดมรู้สึกดี อ่าห์ วานิลาคัดจากเกาะตาฮิติ ชะเอม ดอกไม้ป่านานา ผมคำนึงถึงความรู้สึกของสาวๆ และที่ไม่สาวเหล่านั้นมาก่อนตัวเองเสมออย่างที่ท่านพ่อเพียรสอน นี่แหละ...หัวใจของการเป็นสุภาพบุรุษ!
ฐานันดรของผมจะเป็นขั้นไหนท่านไม่ต้องใส่ใจ
รู้ไว้แค่ ใครๆ ก็เรียกผม ฯชายประหลาด
ในชีวิตของผู้ชายแมนๆ อย่างผมคนนี้มีสตรีสำคัญกับชีวิตอย่างที่สุดอยู่สี่ราย
คือหม่อมย่า...ซึ่งไม่ถูกกับคุณหญิงแม่
ฯหญิงแม่ผู้ไม่ถูกกับคนรักของผม
และคนรักของผมที่ไม่ถูกกับ...รัศมีแข
รายสุดท้ายเป็นแมวเปอร์เซียสีทองลูกแชมป์อายุสามขวบซึ่งผมสู่ขอมาอย่างโคตรอภิมหาแพง ท่านอย่าอยากรู้สนนราคาให้อิจฉาเลยจะดีกว่า ยิ่งในช่วงเศรษฐกิจเน่าหนอนขนาดนี้ แต่เมื่อครู่ ได้ข่าวว่าผมเพิ่งบอกราคาน้ำหอมที่ใช้เจิมร่างไปหรือมิใช่ ขออภัย
...นั่นมันเรื่องในอดีต...
ตอนนี้ ผมไม่อยากให้โลกรู้
ว่าอดีตคุณชายสำอาง
สุดสมบูรณ์แบบอย่างผมจะเป็น
เป็น...
เป็น เป็นขี้กลาก!
ทว่าที่ทำให้ตกใจจนแทบบ้า
ก็เมื่อครู่...ลายมันลุกลามเปลี่ยนรูปไปจนกลายเป็นเหมือนหัวกะโหลก!!!!!
แน่แล้ว ที่ความซวยมันเกาะกินในช่วงนี้ไม่น่าใช่ซวยธรรมดาแต่เพราะไอ้กลากผีสิงนี่เอง ไม่ว่าผมจะไปซื้อหายาสักกี่หลอดมาประโคมทา กินยาสักกี่ขนานตั้งแต่ยาฝรั่ง ยาหม้อ ก็ไม่หาย... ไม่ ไม่สิ ถ้าพูดให้ถูกต้องบอกว่ามันเรื้อรัง แผ่ขยาย หายบางส่วน...ตรงที่เหลือจึงแปรขบวนเปลี่ยนรูปไปเรื่อยๆ ทุกวันๆๆ จนตอนนี้กลายเป็นลายกะโหลกผีอัปรีย์จัญไรอย่างที่สุด คล้ายว่าอะไรก็ตามที่สิงสู่กำลังบอกเป็นนัยว่า มันอยู่ที่นี่ ที่บนหลังของผม และจะไม่ยอมพรากจาก

2. "คุณชายขา" พอดีว่าดิฉันเป็นผีเฝ้าโรง'บาล
...หล่อนยังวนเวียนกลับมายืนอยู่ข้างบนดาดฟ้าตึกเดิมอีกครั้งตามลำพัง เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ได้ ผมกระเซิงรุ่ยร่ายสยายตามลม ต่างจากยามเมื่อยังอยู่ในหน้าที่นางพยาบาล บทสนทนาสุดท้ายสะท้อนกลับไปกลับมาในหู หล่อนรู้ดี ตนคงจะต้องรั้งอยู่ที่นี่ต่อไปจนวันที่ใครสักคนมาปลดปล่อย ใครสักคนที่รักกัน และเอ่ยปากเชื้อเชิญให้หล่อนตามไปอยู่ด้วย
แต่ใครเล่า?
แล้ววันนั้นจะมาถึงเมื่อไหรกัน?!!

ดิฉันเป็นนางพยาบาล... ชื่อยุงธิดา...
เรื่องเล่ายามค่ำคืน ดิฉันมักเล่าให้คนไข้ฟังว่าทีแรกแม่ตั้งใจให้ชื่อยุวธิดา
ทว่าเมื่อเจ้าหน้าที่พิมพ์ผิดจึงปล่อยเลยตามเลย เล่าเฉพาะคนที่สื่อสารกับฉันรู้เรื่องน่ะนะ
ด้วยรูปร่างอันแสนจะบอบบางเหมือนยุงจึงไม่มีนามไหนเหมาะสมกับฉันไปกว่านี้ ชอบแฝงกายอยู่ในที่มืด ชอบเลือด ของสดคาวทุกชนิดส่งกลิ่นหอมหวนชวนดมนักสำหรับฉัน
ดิฉันชอบหลอกคนเป็นที่สุด
สายตาจากมุมมืดเห็นทุกอย่าง เฝ้ามองทุกสิ่ง
ทุกๆ คนในโรงพยาบาลแห่งนี้
ที่นี่มักมีเรื่องผิดประหลาดเกิดขึ้นเสมอ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...ช่วงหลังๆ
เดิมทีที่นี่ก็ผีดุ แต่เรื่องราววิปริตผิดอาเพศยิ่งขึ้นหลายระดับ เริ่มขึ้นตั้งแต่หญิงชรานางนั้นผ่านเข้ามา
วันแรกฉันซุ่มชะโงกชะเง้อแอบฟัง แอบดู หลานชายหุ่นนักกีฬาเรียกผู้ชราว่า หม่อมย่า อ้อ มีเชื้อมีสาย... ฉันจับจ้องเขาจากในเงามืด สูดน้ำลายที่กำลังจะหยดกลับเข้าปาก สองตาเป็นประกายอย่างหมายมาด นึกอยากจะคืบคลาน ปีนป่าย ไต่ขึ้นไปขี่คอ เกาะหัว ซุกซบไหล่กว้าง ขย่มหลังอันแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ...
อา ฉันได้เป้าหมายที่รอคอยมานานแสนนานแล้ว!!

3. "คนสวนจ๋าาา" คุณนายอยากเลี้ยงมนุษย์หมาป่าขนดก
ตามท้องเรื่องนวนิยายอีโรติกพาฝันที่ฉันชอบอ่าน นางเอกต้องได้แต่งงานกับขุนนางรวยๆ ที่ช่วยอุ้มหล่อนขึ้นมาจากกองหนี้สิน หรือไม่ก็ถูกลักพาตัวไปโดยโจรสลัดผู้แสนจะร่ำรวย กล้ามเป็นมัดๆ อีกทีก็ท่านเคานต์รูปหล่อผู้มีชีวิตเป็นอมตะ แต่ฉันดันได้ผู้ชายที่คลำตรงไหนก็เหี่ยวไปหมด
ฉันปรายตาไปทางชายผู้กำลังนอนอ้าปากกรนจนน้ำลายยืดแล้วเบ้ปาก
รู้สึกเบื่อไปหมดจนอยากจะอาเจียนจึงเตะผ้าห่มออกพ้นตัว พาร่างในชุดลูกไม้วาบหวิวออกไปยังระเบียงชั้นหกที่ลมโกรก ดีหน่อย...บนนี้ไม่มียุง ลมตีเสื้อคลุมซีทรูดำแต่งริมคอและแขนเสื้อด้วยขนดำเบาพลิ้วปลิวหยอยๆ

อ่าห์ ฉันชอบขนจนเข้าขั้นคลั่งไคล้
มีสิ่งนี้ที่ไหนก็เซ็กซี่ที่นั่น ช่างมหัศจรรย์
ไม่ว่าขนนกกระจอกเทศ ขนมิ้งค์ ขนหมา ขนแมว

ครั้นเห็นจันทร์แรมหันหลังให้ก็พลันรู้สึกอ้างว้าง
สั่นเทาจนต้องกอดตัวเอง
แต่แล้ว...เมื่อมองลงไปในสวน
ร่างหนึ่งกลับดึงความสนใจของฉันไปได้
นี่สินะ ที่พวกคนรับใช้ในบ้านซุบซิบกัน
คนสวนคนใหม่
หมอนั่นอาบน้ำอยู่ท่ามกลางดงไม้ในสภาพแก้ผ้าท้าแสงจันทร์ เพราะเป็นคืนแรมจึงเห็นอะไรไม่ชัดนักนอกจากแก้มก้นตึงแน่น ฉันตาลุกวาว ขนาดร่องก้นเขายังมีไรขนประดับมองแล้วใจหวิว ไม่คิดว่าตัวเองจะผิดโทษฐานถ้ำมองหรอก ดันมาอาบตรงนี้...ทำเลมันจงใจยั่วให้มองชัดๆ ห้องอาบน้ำของพวกคนทำงานในบ้านก็มี ไม่ใช่ห้องเดียวด้วยซ้ำ
แล้ววินาทีนั้นสาวใหญ่ใจเริงอย่างฉันก็ตัดสินใจ
เขาคือสิ่งใหม่ที่ฉันต้องได้มา!!!
ขนของเขาทั้งดกทั้งหนาผิดมนุษย์มนาเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ที่โผล่พ้นขอบผ้าขาวม้าขึ้นมารกราวกับป่าดงดิบ สามีคนที่ผ่านๆ มาทั้งถาวรและชั่วคราวของฉันไม่เคยมีที่ขนดกมาก่อน ฉันจึงออกจะตื่นเต้นมากอยู่ ...เขาห่อปาก ลูบไล้ตัวเองคล้ายกำลังโฆษณาสบู่หอมนกแก้ว แอ่นหน้ากระดกหลังจนฉันพลอยอ้าปากหวอ

4. "ชายน้อยหลานย่า" ขอทายาทไว้สืบเชื้อสาย...สักคน
ผมหน้าซีด เหงื่อตก
ในเปลนั้นไม่มีเด็ก และในห้องนี้ก็ไม่ควรจะมีบุคคลที่ผมยืนจ้องอยู่
บุคคลจากความทรงจำที่เคยร้องเพลงเดียวกันเห่กล่อมชายประหลาดคนนี้ตั้งแต่เด็กจนโตใหญ่สักสิบขวบ

ตายไปแล้วไม่ใช่หรือครับ กลับมาได้ยังไง?!!! "หม่อมย่า"

ครืนนนน
ฟ้าแลบ เจ้าของร่างซึ่งกำลังก้มลงกระซิบทำเสียงปลอบโยนห่อผ้าซึ่งไม่มีทารกอยู่ข้างในคล้ายชะงักกึก ค่อยๆ บิด หันหัวมามองยังต้นเสียง ซึ่ง...ก็คือผม โดยที่ร่างกายไม่หันตามเลยสักนิด เป็นการบิดคออย่างผิดประหลาด ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มหยดย้อย ดวงตาวาวโรจน์ยามเมื่อจับจ้องมายังแสงเทียน
"ชายประหลาด คิดถึงย่าไหม ไม่ได้เจอกันเสียนาน..."

...
ตัวอย่างฉากสอง
...
ดิฉันเหงื่อแตก กลัวความลับที่ปิดบังไว้จะถูกเปิดโปงออกมานาทีนี้
ได้แต่ยืนกัดปาก มองผัวตัวเองถลาเข้าไปซบตักหม่อมย่าแล้วร้องไห้โฮกอดกันหนุบหนับ
"ชายประหลาด ย่าหิว"
"เบรคฟาสต์หรือครับ เดี๋ยวชายสั่งคนเตรียมของเช้าให้"
คนถูกเอาอกเอาใจตาลุกโพลง "ไม่อยากอาหารฝรั่ง อยากกินแซ่บ ขออะไรก็ได้ที่กลิ่นแรงๆ!"
ทันทีที่หม่อมย่าปรากฏตัว บรรยากาศยามเช้าอันสดใสกลับกลายเป็นค่อยๆ หม่นมัว นอกหน้าต่างสายลมหวีดหวิว พาเมฆฝนทะมึนมาเต็มฟ้า
...อาหารกลิ่นแรงที่เห็นกองเต็มโต๊ะทำเอาดิฉันพะอืดพะอม มันไม่ใช่กองเครื่องในสดจากตลาดอะไรที่ไหน แต่กลับเป็นทุเรียน! ทุเรียนพวงมณีล้วนๆ ที่ตอนนี้ฉันทั้งเอียนทั้งเหม็นมันเข้าไส้ ตั้งแต่เริ่มทำสวนเป็นต้นมา ทุเรียนๆๆ อะไรก็ทุเรียน แทนที่ยายแก่แร้งทึ้งจะโฟกัสกับหลานชายสุดสวาท กลับบังคับให้ฉันนั่งลงตรงข้าม ปากคมกริบยังไม่เอ่ยอะไร นอกจากใช้โจ้ทุเรียนหยับๆ ในขณะที่ดิฉันพยายามไม่สบตาแก
"พวกแกอยู่กินกันมานานเท่าไหร่แล้ว ใกล้จะมีเหลนให้ทวดคนนี้รึยัง" คำถามนั้นคล้ายเอ่ยลอยๆ
ฉันนั่งเหงื่อตกในอาการถูกหม่อมย่าของผัวข่ม ถ้านางไม่ได้กำลังโจมตีจุดอ่อนของกะเทยอย่างฉัน ฉันคงมีแรงเถียงบ้างหรอก
"แหม มาถึงก็ทวงเลยนะครับ หม่อมย่า นิสัยแบบนี้ย่าของชายตัวจริงแน่นอน ชายกับคุณยุง เราสองคนเพิ่งอยู่กันสักครึ่งปี มีเวลาอีกเยอะแยะครับ"

...
ตัวอย่างฉากสาม
...
"ไหนหม่อมย่าเกลียดเมียผมจะเป็นจะตาย! ไหนว่าคุณยุงเป็นคนฆ่าหม่อมย่าไง!"
"เชื่อด้วยเรอะ แค่พูดให้พวกแกเลิกกัน แกจะได้หาเมียใหม่มาอุ้มท้องหลานทวดให้ฉัน แต่...ช่างหัวแกแล้ว ตอนนี้หล่อนมีประโยชน์แล้ว แกต่างหากที่ไม่มี"
อีกมือท่านพลันหยิบกระดิ่งมาสั่นเรียกพ่อบ้านมาลากแขนพาผมออกจากห้อง

ผมเห็นเมียตัวเองยิ้มเยิ้ม คุกเข่าประจบ นวดเฟ้นต้นขาให้หม่อมย่าราวกับข้าทาสแสนเชื่อง แถมยังแลบลิ้นยาวแฮ่กๆ ตะกายงับหมับเมื่อหม่อมย่าส่งเนื้อทุเรียนให้กิน ไหนว่าเหม็นจนจะอ้วกแตกไง!