ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่คลั่งรักพระรอง

หลังถูกกระถางต้นไม้ตกใส่หัวจนตาย เธอดันทะลุเข้ามาในนิยายที่เคยอ่าน เคราะห์ดีที่เข้ามาเป็นตัวประกอบ เคราะห์ร้ายดันเป็นนิยายที่ยังอ่านไม่จบ สำคัญสุดคือตัวประกอบดันต้องตายเพราะคลั่งรักพระรอง

XxxxxxxxX

"ข้าบอกว่าห้ามผู้ใดเข้ามา" น้ำเสียงแข็งกร้าวดังขึ้น พร้อมถ้วยน้ำชาที่ลอยตามมาในอากาศก่อนจะกระแทกเข้ากับศีรษะของนางจนโลหิตค่อย ๆ ไหลลงมา

"อนุฉินเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" ทันทีที่ได้ยินว่าผู้ที่เข้ามาคือฉินอวิ๋นหว่าน ใบหน้าตึงเครียดรีบหันกลับมามองด้วยความรู้สึกผิด แต่ก็ไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา

"ทำแล้วสบายใจขึ้นหรือไม่" ฉินอวิ๋นหว่านไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง ทั้งยังถามเขาอย่างใจเย็น ยิ่งทำให้คนกระทำรู้สึกผิดนัก มือเล็กหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเลือดที่ไหลอยู่เหนือคิ้ว เท้าเล็ก ๆ ก้าวไปหยุดข้างเตียง

สีหน้ารู้สึกผิดของหลินเจิ้งอวี้นางเห็นมันอย่างชัดเจน แต่ไม่ได้ว่ากล่าวหรือดุด่าอันใดออกไป

XxxxxxxxX

"เช่นนั้นรบกวนสหายเซียวแสร้งทำเป็นไม่เห็นข้าไปตลอดเลยได้หรือไม่"

"จะเป็นไปได้อย่างไร หลินซื่อจื่อรูปงามหล่อเหลาถึงเพียงนี้จะแสร้งทำเป็นไม่เห็นได้อย่างไร ใช่หรือไม่คุณหนูสี่" ไม่รู้ว่าเขานึกครึ้มอะไรขึ้นมา จึงหันมาพูดกับนางที่นั่งอยู่เงียบ ๆ ฉินอวิ๋นหว่านไม่รู้ว่าควรทำหน้าต่างอย่างไร ตามหลักในนิยายเซียวเซวียนเยี่ยไม่ควรข้องเกี่ยวกับนางแม้แต่น้อย อาจเป็นเพราะไม่เกิดเรื่องวางยาขึ้นเนื้อเรื่องจึงเปลี่ยนไป แต่เปลี่ยนแปลงไปมากมายเพียงใด นางไหนเลยจะรู้นักเขียนเขียนถึงฉินอวิ๋นหว่านไม่ถึงสิบครั้ง นางจะเอาข้อมูลที่ใดมาคิดกัน

"พูดกับข้า อย่าพูดกับนาง!" หลินเจิ้งอวี้กล่าวเสียงเข้มจนเซียวเซวียนเยี่ยแปลกใจ เขาไม่เคยเห็นหลินเจิ้งอวี้มีท่าทางเช่นนี้มาก่อนจึงเริ่มรู้สึกสนุกขึ้นมาบ้าง แม้ทั้งสองจะไม่ลงรอยกัน ทว่ากลับไม่เคยลงมือเอาชีวิตกันจริงจังเลยแม้แต่ครั้งเดียว ดั่งคำน้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดเซียวเซวียนเยี่ยผู้นี้จึงมักยั่วโทสะหลินเจิ้งอวี้นัก ไม่ว่าจะในนิยายหรือชีวิตจริงเช่นนี้ ฉินอวิ๋นหว่านเห็นแล้วว่าเขาจงใจยั่วโทสะหลินเจิ้งอวี้จริงๆ

"ไม่รู้มาก่อนเลยว่าหลินซื่อจื่อมีท่าทางน่ากลัวเช่นนี้ด้วย คุณหนูสี่อยู่ที่บ้านเขาก็ดุท่านเช่นนี้หรือ"

"ข้าบอกว่าอย่าพูดกับนาง!"

XxxxxxxxX

"หนังสือปล่อยตัวขอรับ"
"หาให้เจอแล้วขโมยมา หากขโมยไม่ได้ก็ทำลายทิ้งเสีย"
"หากอนุฉินรู้เข้าจะไม่โกรธหรือ"
"ถึงวันนั้นค่อยคิด"