บันทึกฝันเลี่ยงชะตาจอมมารกบฏ

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นเเถ้าถ่านที่โชยมาตามลมพายุ

ภาพตรงหน้าของ กู้ชิงเวย คือภาพแผ่นดินที่ลุกเป็นไฟ เสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังของประชาชนที่อดอยากดังก้องไปทั่วเมืองหลวง ข้าวยากหมากแพงจนผู้คนต้องแย่งชิงเศษเนื้อประทังชีวิต ทว่าสิ่งที่เป็นฝันร้ายที่สุดกลับเป็นบุรุษในชุดเกราะทมิฬผู้นั้น

บุรุษที่ก้าวข้ามผ่านซากศพนับพันด้วยแววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก ดาบในมือของเขาอาบเลือดหนืดข้น และในวินาทีที่ดาบเล่มนั้นตวัดผ่านคอของบิดาและพี่ชายของนาง... ดวงตาคู่นั้นก็หันมาสบประสานกับนาง

เขาคือจอมมารกบฏผู้ทำลายล้างแผ่นดิน เยี่ยหลงเฉิน

"เฮือก!"

ร่างบางสะดุ้งเฮือกพลันลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอน คราบน้ำตาอุ่นร้อนยังคงไหลอาบแก้ม หัวใจเต้นรัวกระหน่ำราวกองศึก กู้ชิงเวยหอบหายใจกอบโกยอากาศเข้าปอด พลางก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตนเองที่ยังคงขาวซีดและไร้บาดแผล

ไม่มีเปลวไฟ ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีกลิ่นคาวเลือด

มีเพียงแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่สาดส่องผ่านหน้าต่างห้องหับอันซบเซาของจวนตระกูลกู้ที่กำลังตกอับ

นางยังไม่ตาย... แผ่นดินยังไม่ล่มสลาย และความเหี้ยมโหดทั้งหมดนั้นยังไม่เกิดขึ้น

กู้ชิงเวยกำหมัดแน่น ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความทรงจำอันยาวนานและเด่นชัดนั้นไม่ใช่แค่ความฝัน แต่มันคือภัยพิบัติและวันสิ้นแผ่นดินที่จะเกิดขึ้นจริงในอีกสามปีข้างหน้า!

หากปล่อยให้ชะตากรรมดำเนินไป ตระกูลของนางต้องย่อยยับ และบุรุษผู้นั้นจะกลายเป็นจอมมารที่ไม่มีใครหยุดได้

‘ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสข้าตื่นขึ้นมาก่อน...’

กู้ชิงเวยลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปยังโต๊ะเขียนหนังสือพลางหยิบพู่กันขึ้นมา บันทึกทุกเหตุการณ์ภัยพิบัติและรายชื่อคลังเสบียงที่ต้องกักตุนลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว

‘เยี่ยหลงเฉิน... ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าดิ่งลงสู่นรก และข้าจะไม่มีวันยอมให้อนาคตบ้าๆ นั่นเกิดขึ้นจริง!’


*****
จากนามปากกา บทสุดท้าย สู่นามปากกาใหม่ ณดานิยายจีน
นักเขียนขออนุญาตใช้นามปากกาใหม่ ในการเขียนนิยายรักจีนโบราณค่ะ หวังว่านักอ่านจะยังสนับสนุนผลงานของนักเขียนคนนี้เหมือนเดิมนะคะ