ตราบเท่าที่ใจรัก

"ขึ้นไปอาบน้ำ แล้วถอดชุดบ้าๆ พวกนี้ออกให้หมด!" ตวาดสั่งแล้วก็อดที่จะจ้องมองชุดวาบหวิวบนเนื้อตัวเธอขึ้นลงไม่ได้ หากไม่เป็นเพราะเพื่อนส่งรูปเธอไปให้ดู เชื่อเถอะว่าเขาคงไม่ลงจากเตียงเพื่อขับรถไปพาเธอกลับมาด้วยกันแบบนี้แน่
"ฝนทำอะไรผิดคะ ทำไมพี่คินต้องโกรธด้วย!" เป็นเธอมากกว่าไหมที่ต้องโกรธ ก็เขาเล่นหายหน้าหายตาไปเลยน่ะ!
"คิดยังไงถึงได้ออกไปเที่ยวในสภาพแบบนี้!" กี่ครั้งแล้วที่เขาคอยบอกคอยเตือนให้ระวังเรื่องการแต่งตัว แล้วเป็นยังไง ว่าคืนนี้เขาไปเข้าไปช่วย เธอจะเอาตัวรอดจากไอ้บ้านั่นยังไง!
"ถ้าโกรธเรื่องนี้พี่คินน่าจะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าฝนก็แต่งตัวแบบนี้ตลอดนะคะ!" เธอไม่ใช่คนเรียบร้อยเหมือนอีกคนเลย!
เรื่องนี้ เธอชัดเจนและเสมอต้นเสมอปลายมาตลอด!
เธอก็เป็นผู้หญิงปกติธรรมดาทั่วไปเหมือนกับคนอื่นๆ นั่นแหละ ที่ชอบแต่งเนื้อแต่งตัว อีกอย่างพ่อแม่หรือพี่ชายเธอยังไม่เคยว่ากันเลยสักคำ มีแต่เขานั่นแหละที่ว่ากันอยู่เรื่อย!
"แต่ต้องไม่ใช่ตอนที่ฝนกำลังเป็นแฟนพี่!" ความหวงแหนที่เกิดขึ้นทำให้เขายิ่งไม่สบอารมณ์ไปกันใหญ่ เธอเป็นของเขา ก็ควรเป็นเขาคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้เห็นสิ่งต่างๆ
ไม่ใช่เที่ยวไปเผื่อให้ผู้ชายอื่นดูด้วยแบบนี้!
"เราเป็นแฟนกันเหรอคะ…ทำไมฝนถึงไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลย" ถ้าเธอสำคัญจริง เขาคงไม่ไล่ให้เธอกลับไปอย่างนั้น เขาไม่แม้แต่จะโทรไปถามด้วยซ้ำ ว่าคืนนั้นเธอกลับบ้านยังไง!
"ฝน…"
"คืนนั้นพี่คินรู้ไหมคะว่ากว่าฝนจะกลับถึงบ้านได้ต้องใช้ความพยายามแค่ไหน! คงไม่รู้สินะคะ เพราะสำหรับพี่คินแล้ว…คนที่สำคัญกว่าคงไม่ใช่ฝน!" คำตอบของเธอคือสาเหตุที่ทำให้เขารู้สึกผิดจนไม่กล้าพาตัวเองไปสู้หน้า หากไม่เพราะรูปถ่ายที่ได้รับในคืนนี้ เขาก็คงไม่กล้าไปสู้หน้าเธออีกนานเลย
"พี่ขอโทษ…"
"ช่างมันเถอะค่ะ ฝนเข้าใจจุดยืนของตัวเองดี เพราะงั้นพี่คินตอบฝนตรงๆ มาได้เลยค่ะ ว่าพี่อยากเลิกกับฝนเลยไหม" เธอเองก็เป็นคนจริงคนหนึ่งเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเขาควรพูดออกมาเลยตรงๆ ว่าอยากให้เราไปกันต่อในทิศทางแบบไหนแน่ และถ้าสุดท้ายเขาอยากให้เธอกลับไปเป็นน้องสาวที่น่ารักคนเดิมก็จะทำให้ ก็คงไม่ยากไปกว่าการรักเขาข้างเดียวหรอก