คนรักเก่าของผมเมื่อสองร้อยปีก่อนอยู่ในศาลไม้หลังนั้น

"...คุณอยากให้ผมคลั่ง"

เขาเอ่ย...

"คุณไม่ยอมเปิดโหมดนี้สักที เปิดเร็วๆ สิครับ ผมอยากให้เวลานี้ของเราเป็นยิ่งกว่าครั้งแรกที่ผมกับคุณได้กระทำกัน ผมอยากให้คุณ ส่งมาให้ลึกถึงหน้าท้องตรงนี้"

ปล่อยข้อมือของคุณปรก กวินกานต์ลืมความอายและเคลื่อนไหวพลิ้วอ่อนบนร่างกำยำของเขา อุ่นเครื่องกันต่อ

ถ้าเขายังไม่ปลดปล่อยตัวตนอีกภาคออกมาให้ชมเราก็จะไม่หยุดง่ายๆ เหมือนกัน คุณปรกไม่ละสายตากระนั้นเขาก็ยังยอมที่จะมองอยู่แค่นั้น กวินกานต์ลูบแก้มของเขาพลางคิดอยู่กับตัวเอง เขาทำตัวเหมือนดั่งคลื่นใต้น้ำนัก

งั้นบุกก่อนเลย!

ทำให้เจ้าของร่างทึ่งจนเอามือมาจับเอวของเราอย่างไว แต่ไม่ทัน สะโพกกดลงบนลำแกนกายที่พร้อมใช้งานและควบขี่สุดโคน ปรนเปรอชนิดไม่อ่อนให้ตั้งแต่จังหวะแรก กระแทกจนเจ้าของสีหน้าหล่อนั้นเปลี่ยนเป็นกัดริมฝีปาก รัศมีเสน่ห์ของเขาพุ่งกระจายให้เราซึ่งสวมบทผู้ล่าสาแก่ใจอยู่ไม่เบา

"อื้อ"

ปลายลิ้นแลบเลียปากล่าง กวินกานต์โน้มลงมาหาเขาในขณะที่ตรงนั้นยังกระทั้นลงบนหน้าขาแกร่งดังเสียงตั่บๆ ทั้งนี้จูบไหปลาร้าไล้เลียไปจนถึงหัวไหล่ จากนั้นวกมามอบจูบเร่าร้อน ไม่กังวลที่หนนี้เราไม่ได้มีเครื่องป้องกันและตั้งใจให้แนบชิดถึงใจ คุณปรกคงตกใจที่เราไม่สวมถุงยางให้เขาอย่างที่ควรจะเป็นจึงพยายามหยุดในตอนเราจับส่วนแข็งขืนสอดเข้าตัว

ทว่าเรามั่นใจในตัวของเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นกับใคร และเรามั่นใจว่าตัวเองสะอาด ไม่นำพาความสกปรกให้กลายเป็นโรคติดต่อ

เสียงครางซี้ดของเราทั้งสองลั่นก้อง ในช่วงที่เขากำลังโลดแล่นในห้วงภวังค์ความสุขที่ประเคนให้ กวินกานต์ถอนตัวเองขึ้นจนเจ้าของดวงตาเข้มเผยความแข็งกร้าว โดยไม่ปล่อยให้เขาตั้งคำถามว่าผละออกทำไม กวินกานต์หมอบตัวลงตรงหว่างขาแกร่ง จูบผิวหน้าขาของเขาไล่มาจนถึงจูบหน้าท้องมีไรขนสีเข้ม

จากนั้นขึ้นควบครอบครองท่อนลำลงอีกระลอก...

"อึก!" คุณปรกสัมผัสสะโพกกลม เขาหลับตาบีบเฟ้น และนั่นน่าจะทำให้เขาสะกดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป

เขาฉุดเราลงไปนอนบนเตียง เราแสร้งทำเป็นถดกายหนีเพื่อล่อให้เขาไล่ตาม แน่ล่ะ มือที่เต็มไปด้วยแรงมากกว่า กระตุกเพียงน้อยนิดก็ลากเรากลับมาได้ทันจนผิวเนื้อครูดกับเตียงพาลให้ผ้ายับย่น

เจ้าของเรือนดันสะโพกเรายกสูงเพื่อให้เขาลงลิ้นละเลงช่องทางลับ เราที่กำลังเขินจัดแต่ก็อยากให้เขาปล่อยตัวเองมาเต็มๆ ไม่ต้องเกรงใจ

เมื่อได้เวลาเขาสอดใส่เข้ามาใหม่ นั่นทำให้กวินกานต์รับรู้สภาพคล้ายกับอยู่ในทุ่งไฟผลาญอย่างแท้จริง เพราะเมื่อแกนกายนั้นสอดเข้ามาจนสุดปลาย ประกอบกับข้อมือเราถูกกดแน่น คุณปรกเขาปรับสภาพอยู่จนกระทั่งเริ่มกระแทก ความเหนือกว่าที่เห็นได้ทำให้เราร้องลั่นไม่พักจนถึงขั้นไอโขลกแทบจะในบัดดล จะบิดข้อมือหนีก็ยากยิ่งเมื่อเขากดแน่นจนไร้ช่องว่างอิสระ

"อื้ม!" กวินกานต์กัดปากล่างระบายความเสียดเสียวปนจุกช่องท้อง

"พอไหม"

เสียงติดดุถาม กวินกานต์เชิดหน้าบ่งบอกว่าไม่หวั่น "ไม่พอ มีแรงแค่นี้เหรอครับที่รัก?"

เรียกได้ว่าสิ้นคำอวดดี ความหอบเข้าแทรกจนมึน ตาพร่าเลือน น้ำหูน้ำตาไหล คุณปรกรั้งตัวให้เราอยู่ในท่าคุกเข่าบนเตียงโดยเขาซ้อนหลังสวนเข้าหาจนเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด เขากระซิบข้างหูให้ฟัง

"อยากเห็นผมเวลาใคร่จนแทบวิปริตรึเปล่ากานต์"

"อึก พูดซะน่ากลัวล่ะ" เอียงใบหน้าเพื่อรับจูบ "จะวิปริต วิตถาร ซาดิสม์ ขอลองหน่อยสิว่าแน่รึเปล่า"


----


ปล. เมะเป็นผี ใช่ค่ะ นายเอกมีแฟนเป็นผี!!!!!!!! , ไม่ใช่ผีธรรมดาด้วย พี่เขาเป็นใหญ่ในป่าช้าเชียวล่ะอิอิ

ตะ แต่ว่า ถึงเป็นผีก็หล่อและแซ่บมากนะกั้บ^^

(เพราะความคิดถึงนับร้อยๆปี คุณพี่ยังกินน้องไม่พัก แต่น้องก็ยอมให้กินนะ555 เพราะพี่ก็อร่อยเหมือนกัน)