ย้อนกาลมาสานวาสนารักกับท่านอ๋อง เล่ม 1

ชาติก่อน ซูอันหนิงเลือกแผ่นดิน ชาตินี้นางอาจต้องเลือกว่าจะอยู่รอด…หรือช่วยเขาให้รอด เมื่อประวัติศาสตร์ชี้ชัด อ๋องฮั่นต้องตาย นาง...จะหยุดโศกนาฏกรรมนี้ได้ หรือจะต้องเห็นเขาเดินสู่ลานประหารอีกครั้ง?

ก่อนกดซื้อลองโหลดตัวอย่างไปอ่านก่อนได้นะคะ

เมื่อ ซูอันหนิง ต้องย้อนเวลากลับมาอยู่ในร่างของ พระชายาซู ที่มีชื่อและหน้าตาเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว นางพบว่าตนเองต้องมาร่วมหัวจมท้ายกับบุคคลในหน้าประวัติศาสตร์ที่ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะทำการก่อกบฏจนต้องโทษประหารล้างตระกูลอย่าง ฮั่นอ๋อง
สิ่งแรกที่ซูอันหนิงคิดก็คือต้อง ‘หย่าขาด’
แต่สิ่งที่ ฮั่นอ๋องพยายามทำคือจะ ‘ไม่ยอม’ ให้นางที่เขาตามหามานานหลุดมือไปอีก
ความต่างในวัฒนธรรมทำให้คนสองคนมองเรื่องราวแตกต่างกัน จึงเกิดเป็นความเข้าใจผิดและขัดแย้งกันอยู่บ่อยๆ ทว่าความขัดนี้กลับค่อยๆ ผูกพันใจของพวกเขาเข้าหากัน จนกลายเป็นความรักที่ไม่อาจแยกจาก
แต่ซูอันหนิงกลับไม่กล้าปล่อยกายปล่อยใจรักเขา เพราะนางรู้สึกได้ว่าพระชายาซูผู้เป็นเจ้าของร่างยังไม่จากไหน ปฏิกิริยาและความรู้สึกที่เอ่อท้นขึ้นมาโดยที่นางไม่อาจควบคุมทำให้นางคิดว่าสักวันตนอาจจะต้องคืนทุกสิ่งที่มี รวมทั้ง ‘สามี’ ที่ได้มาเปล่าๆ คนนี้กลับไปให้เจ้าของร่างเดิมในสักวัน
แต่นางก้าวลงมาบนกระดานหมากของผู้อื่นแล้ว ถึงจะอยากใช้ชีวิตสงบๆ ไม่แก่งแย่งกับใคร แต่ผู้อื่นจะยอมปล่อยให้นางอยู่อย่างสบายใจได้หรือ
เมื่อถูกแผนร้ายคุกคามชีวิตครั้งแล้วครั้งเล่า ซูอันหนิงจึงต้องลุกขึ้นสู้ แต่อย่างน้อยนางก็ไม่ต้องสู้เพียงลำพัง เพราะฮั่นอ๋องพร้อมจะหนุนหลังนางเต็มที่

****** ซื้อผ่านหน้าเว็บและแอนดรอยราคาจะถูกกว่า iOs นะคะ******

ส่วนหนึ่งจากเล่ม (1)

ซูอันหนิงนั่งมองช่างเย็บขึ้นรูปถุงมือหนังอย่างใกล้ชิด ทว่าเสียงจามของเขากลับทำให้มโนธรรมในใจของนางไม่สงบ ตอนที่นางไม่สบายเขาดูแลนางอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ส่งถ่านและของบำรุงมาให้ไม่ขาด เกิดเป็นคนไม่ควรอกตัญญู
หญิงสาวก้มหน้านวดหว่างคิ้วเหมือนคิดไม่ตก
"หวางเฟยจะเย็บสิ่งนี้ไว้ใช้ตอนเข้าวังร่วมงานเลี้ยงเทศกาลตงจื้อหรือเพคะ" หม่าหมัวมัวหยิบสิ่งที่ช่างปักเย็บกำลังตัดขึ้นมาดูใกล้ๆ
ซูอันหนิงส่งเสียงรับจากลำคอ "อืม"
"ที่แท้ก็สามารถเย็บถุงอุ่นมือแบบนี้ได้ด้วย หากหวางเย่สวมตอนร่วมพิธีบูชาฟ้าดิน คงจะไม่ถึงกับแข็งเป็นน้ำแข็งกระมัง" พูดจบหมัวมัวก็เหลือบสายตามองหวางเฟย เห็นคิ้วผู้เป็นนายขมวดก็ลอบยิ้มในใจ
"หวางเย่ไม่ได้ไปตอนสายเช่นกันหรือ คงไม่ได้หนาวเพียงนั้นกระมัง"
หม่าหมัวตอบด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ "ที่ใดกันเพคะ ฝ่าบาทเริ่มทำพิธีบูชาสวรรค์ยามจื่อ หวางเย่ก็ต้องออกจากจวนไปร่วมพิธีตั้งแต่กลางดึกแล้วเพคะ"
"ยามจื่อ..." ซูอันหนิงทวนคำ
ยามจื่อมันกี่โมงกันละนี่
นางกะพริบตาถาม "ไปตั้งแต่กลางดึก แล้วกลับเวลาใด"
"คงเป็นหลังงานเลี้ยงบ่ายเพคะ"
ซูอันหนิงนิ่งเงียบ มองถุงมือที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ทว่าขนาดที่เย็บขึ้นมานั้นเป็นขนาดซึ่งวัดมาเพื่อนางโดยเฉพาะ สายตานางเคลื่อนไปยังม้วนหนังกวางผืนใหญ่
"ถึงอย่างไร...หนังกวางก็เหลือเยอะเพียงนี้"
บ่าวที่ทำงานอยู่ต่างพากันเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายด้วยสายตาคาดหวัง รอคอยคำสั่งอย่างใจจดใจจ่อ ท่าทางของบ่าวไพร่ทำให้ซูอันหนิงชะงัก ใบหูค่อยๆ แดงซ่านขึ้นมา
จะหนาวตายก็เรื่องของเขาซิ! เกี่ยวอันใดกับข้า!
นางแค่นเสียงในลำคอแล้วหันไปอีกทาง หยิบสะดึงปักผ้าที่ตนเองทำค้างไว้ขึ้นมา ฝีมือปักน่าเกลียดเหลือเกิน ไม่รู้เพราะเหตุใดนางจึงได้เลือกปักผ้าแก้เบื่อ ทั้งที่ปักไปก็ไม่มีผู้ใดสวมใส่อยู่ดี
แต่ถึงฝีมือจะแย่นางก็ยังหยิบเข็มขึ้นมาปักต่อ ความชำนาญก่อเกิดขึ้นได้จากการฝึกฝนซ้ำๆ นางเข้าใจเรื่องนี้ดี...
เหตุใดบุรุษผู้นั้นจึงได้ไม่สบายนะ เขาแข็งแรงยิ่งกว่าลาไม่ใช่หรือไร
สมาธิของนางไม่อยู่ที่ลายปักสักนิด ไม่รู้ว่ามันวกกลับมาถึงคนซึ่งอยู่เรือนหน้าได้อย่างไร
ซูอันหนิงปักเข็มลงบนผ้าอย่างตั้งอกตั้งใจ แต่ปากกลับพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า
"ขยายขนาดให้ใหญ่ขึ้นอีกเท่าหนึ่ง แล้วเย็บเพิ่มมาอีกสามคู่ก็แล้วกันนะ ถุงอุ่นมือใช้หนังสัตว์ไม่มาก ส่วนที่เหลือก็เย็บเสื้อกันลมให้หวางเย่ด้วยแล้วกัน"
หม่าหมัวมัวสบตาช่างปักแล้วลอบยิ้ม ก่อนจะหันไปตอบรับด้วยเสียงรื่นเริ่งใจอย่างไม่ปิดซ่อน
"เพคะ หวางเฟย"