หลี่หรงทะลุมิติมาเป็นนักตัดผมมือทองยุค 1980

"นังตัวดี แกคิดว่าแกมีสิทธิ์ไปเรียนที่ปักกิ่งงั้นเหรอ หน้าอย่างแก แค่หาผัวแก่ๆ ในหมู่บ้านแต่งออกไปเพื่อเอาค่าสินสอดมาให้ครอบครัวก็ถือว่าบุญหัวแล้ว"
หลี่หรงพยายามสะบัดศีรษะไล่ความมึนงง เธอลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานสีขาวสะอาดของโรงพยาบาล หรือเครื่องมือแพทย์ที่ทันสมัย แต่กลับเป็นหลังคามุงจากที่เต็มไปด้วยหยากไย่และคราบเขม่าควัน ผนังห้องทำจากดินโคลนที่แตกร้าว กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นดินโชยเตะจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน