ในปกครองของคนเลว

นัยน์ตาคู่สวยมีแววหม่นหมองเมื่อมองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมาเธอเผลอใจรักเมฆินทร์ไปแล้ว แต่ความรักของเรามันไม่มีทางเป็นไปได้ ในเมื่ออยู่ไปก็มีแต่จะทำให้ตัวเองปวดใจ สู้พูดกับเขาตรงๆ แล้วถอยออกไปจะดีกว่า

“คือว่า...อุ้มไม่อยากได้เงินของคุณอีกต่อไปแล้วค่ะ อุ้มอยากได้อิสระคืน อยากไปใช้ชีวิตของตัวเอง หวังว่าคุณฆินทร์จะเข้าใจอุ้มนะคะ” เธอไม่กล้าที่จะมองหน้าเขา และรู้ดีว่าสายตาของอีกฝ่ายเป็นยังไง วินาทีนี้เมฆินทร์คงจะมองกันด้วยแววตาที่เดือดดาล

ครู่ต่อมามือแกร่งบีบเข้าที่หัวไหล่บอบบางทั้งสองข้าง ด้วยเรี่ยวแรงที่น้อยนิดของเธอพอถูกเขย่าตัวแรงๆ ก็แทบจะยืนไม่อยู่ ตอนนี้แรงใจก็หมดไป แรงกายก็แทบจะไม่มี

เมฆินทร์แค่นเสียงหัวเราะด้วยความเดือดดาล “ทำไม มีผู้ชายคนใหม่เลี้ยงเธอแล้วเหรอ ไอ้เวรนั่นใช่ไหม” เขาหมายถึงหมอเจ้าของศูนย์ดูแลคนไข้ที่ยายเธอพักอาศัยอยู่

อรณิชาส่ายหน้าไปมา เธอแค่อยากจะพอแล้ว ไม่มีความจำเป็นที่ต้องใช้ร่างกายแลกเงินแล้ว ไม่อยากอยู่ที่นี่ให้ปวดใจอีก และมันก็ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น เธอแค่อยากหันกลับมารักศักดิ์ศรีของตัวเองบ้าง “ไม่ใช่อย่างที่คุณฆินทร์เข้าใจหรอกค่ะ มันไม่เกี่ยวกับใครเลย”

“คิดเหรอว่าจะไปจากฉันได้ง่ายๆ ฝันอยู่หรือเปล่า ฉันเสียเงินเสียทองกับเธอไปตั้งเท่าไรแล้วลองคิดดูให้ดี”