ภารกิจช่วยปาป๊าให้รอดไม่ง่ายเลย #ปาป๊าต้องฟังจิ เล่ม 1

แป้งปั้นหรือโมจิเป็นเบบี้กำพร้าจากยุคดวงดาวที่กำลังจะได้เข้าพิธีบรรลุนิติภาวะ… ก้าวเข้าสู่ความเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวในเวลาอีกเพียงแค่ไม่กี่วันข้างหน้า ทว่าเขากลับไม่มีโอกาสที่จะได้สนุกสนาน หรือตื่นเต้นไปกับช่วงเวลาที่ว่าดั่งที่เคยวาดฝันเอาไว้เลยแม้แต่น้อย

เพราะหลังจากเข้าร่วมการอบรมสำหรับการโตเป็นผู้ใหญ่จนครบหลักสูตรได้หมาดๆ… ยังไม่ทันที่เขาจะได้นำสารอาหารแบบใหม่รสชาติอร่อยเด็ดที่อุตส่าห์นำเงินสนับสนุนก้อนโตจากทางรัฐแบ่งไปซื้อมา กลับห้องพักสวัสดิการของตัวเองไปกินฉลองให้หนำใจ สุดท้ายเขากลับชนเข้ากับอะไรบางอย่างจนตาย (?) อย่างน่าอนาถเข้าเสียก่อน

… ตายโดยที่ยังไม่รู้ว่าทำไมและเพราะอะไรตัวเองถึงได้ตายซะด้วยซ้ำ!!

ทว่าถ้าตายไปเฉยๆ ก็ช่างเถอะ! เพราะถึงยังไงโมจิก็ไม่มีห่วงอะไรเลยสักอย่าง ดังนั้นการตายก็เลยไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับเขามาตั้งแต่แรก

เพียงแต่เรื่องมันดันเริ่มมาเป็นปัญหาก็ตอนหลังจากที่เขาตายไปแล้วนี่แหละ! เพราะเขาไม่ได้ตายเฉยๆ แต่วิญญาณดันข้ามเวลา ข้ามภพ ข้ามชาติ ข้ามจักรวาลมาอยู่ในโลกใบใหม่ที่เขาไม่รู้จัก มาอยู่ในร่างกายของใครก็ไม่อาจจะทราบ

มิหนำซ้ำเขายังได้ระบบแปลกๆ ที่ชื่อว่าระบบลูกกตัญญูหมายเลขหนึ่งอะไรก็ไม่รู้มาอยู่ติดตัวเอาไว้ประหนึ่งปรสิตติดกายที่สลัดยังไงก็สลัดไม่ออก พร้อมกับภารกิจในการเลี้ยงดูบิดาไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ (?)

แถมถ้าไม่ทำตามที่ว่ามา เจ้าระบบนี่ยังมาพร้อมกับฟังก์ชันพิเศษที่จะช็อตเขาให้ตายชนิดไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด… ตายแบบทรมาน ตายซ้ำตายซากกว่า 100 ชาติถึงจะได้ตายจริงๆ จังๆ กับคนอื่นเขาอีกต่างหาก

บอกตามตรงว่าสำหรับเบบี้ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะแบบโมจิแล้วนั้น… นี่เป็นคำขู่ที่น่ากลัวจนเขาได้แต่พยักหน้ารับคำ ยินดีทำตามที่มันต้องการอย่างเชื่อฟังเลยทีเดียว เพราะที่เขากลัวยิ่งกว่าความตายก็คือความเจ็บปวดก่อนที่จะตายนี่แหละ… เขาไม่อยากเจ็บเลยสักนิดจริงๆ!


เพียงแต่… การที่ระบบอยากจะให้เขาเลี้ยงพ่อของเจ้าของร่างมันก็เรื่องหนึ่ง แม้การที่ลูกเลี้ยงพ่อมันจะฟังดูแปลกๆ อยู่บ้าง ทว่ามันก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่เข้าใจยากอะไร ถ้าไม่ติดว่าโลกที่เขาข้ามมาใบนี้ดันไม่ใช่โลกปกติตัวไป แต่ดันเป็นโลกโลกาวินาศที่เพิ่งจะเกิดวันสิ้นโลกไปได้ไม่นาน

ซอมบี้เดินสวนกันยั้วเยี้ย… สัตว์กลายพันธุ์ตัวโตพร้อมที่จะเขมือบเขาลงไปในท้องของพวกมันอยู่ตลอดเวลา… และแม้กระทั่งต้นไม้ก็ยังไม่ได้เป็นมิตรอะไรกับเขาสักเท่าไหร่ บอกเลยว่าเป็นสภาพแวดล้อมที่ย่ำแย่เกินกว่าจะบรรยายโดยแท้จริง

อีกทั้ง… ถ้าเรื่องมันมีแค่นั้นก็ช่างเถอะ!

เพราะยังไงเขาก็มีระบบอยู่กับตัว ดังนั้นต่อให้มันจะเป็นวันสิ้นโลกก็ตาม แต่เขาก็คงจะพอมีหนทางเลี้ยงดูพ่อของเขาตามภารกิจได้อยู่บ้างเหมือนกัน

ทว่าปัญหามันอยู่ที่ร่างกายของเขานี่สิ… ร่างกายน้อยๆ ของเขานี่แหละที่เป็นปัญหาใหญ่อย่างแท้จริงๆ

เพราะร่างใหม่ที่วิญญาณของเขากำลังสิงสู่อยู่ตอนนี้ เป็นเพียงแค่เบบี้วัย 2 ขวบที่เดินก็ยังเดินไม่แข็ง แถมแค่วาปเข้าร่างมา เขาก็ต้องพบว่าตัวเองกำลังยืนโง่ๆ อยู่กลางดงซอมบี้มากมาย แถมกระทั่งว่าคนเป็นบิดาอยู่ที่ไหนเขาก็ยังไม่รู้ เพราะงั้นโมจิจึงอดที่จะตั้งคำถามกับระบบของเขาไม่ได้จริงๆ…

‘หนูไม่ได้ดื้อเลยนะ! หนูเป็นเด็กดีเชื่อฟังพี่ระบบมาก พี่ระบบอยากให้หนูเลี้ยงพ่อหนูก็จะทำ แต่หนูจะใช้ขาสั้นๆ พาตัวเองออกไปจากดงซอมบี้ยังไง… แล้วหนูจะหาพ่อของหนูเจอได้ยังไงก๊อนนนนน!!? ห๊า!!? แง๊!!!!’

อื้ม… เขาอดที่จะตะโกนถามมันอย่างสิ้นหวังไม่ได้จริงๆ เพราะไม่ว่าจะดูยังไงมันก็ดูเหมือนว่าตัวเขาน่าจะมีโอกาสได้ตายก่อนโตสูงมากเลยทีเดียว แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาร้องไห้ออกมาอย่างสิ้นหวังได้ยังไงกัน ในเมื่อถ้าต้องตายเพราะถูกซอมบี้กัด มันก็คงจะเจ็บไม่น้อยเลยไม่ใช่หรือยังไง!? แบบนี้เขาสู้ไม่ไหวจริงๆ!!! (TOT)