เพราะวันนั้น(ไม่)ตั้งใจรัก

คนเราจะอกหักได้เจ็บปวดที่สุดตอนไหน? ตอนที่จับได้ว่าเขามีคนอื่น? ตอนที่ทะเลาะกันสาดคำพูดแย่ๆ ใส่กัน? หรือตอนที่ความรักมันจืดจางจนกลายเป็นความเฉยชา?

สำหรับฉัน... มันคือตอนที่ฉันกำลังจะอ้าปากบอกเขาว่า ‘ฉันท้อง’ แต่เขากลับชิงพูดขึ้นมาเสียก่อนว่า... ‘เราเลิกกันเถอะ’

วันศุกร์ปลายเดือนกุมภาพันธ์

มอหกเทอมสองใกล้ช่วงเรียนจบเต็มที ทุกคนกำลังตื่นเต้นกับชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่นาน แต่สำหรับฉันตอนนี้กำลังตื่นเต้นเรื่องอื่นที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเองเร็วขนาดนี้

ฉันนั่งกำมือตัวเองแน่น ซ่อนผลตรวจเลือดจากคลินิกใบเล็กๆ ไว้ในกระเป๋านักเรียน หัวใจเต้นแรงก่อนหน้านี้ หล่นวูบลงไปกองอยู่กับพื้น แตกละเอียดจนไม่มีชิ้นดี

"วิน... พูดเล่นใช่ไหม"

ฉันเค้นเสียงถามออกไป ลำคอแห้งผากเหมือนคนขาดน้ำ

‘วิน’ ผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม หลบสายตาฉัน เขาคือรักแรก เป็นแฟนคนแรก และเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันยอมมอบทุกอย่างให้ตลอดระยะเวลาที่เราคบกันมา

"ไม่ได้พูดเล่น..."

น้ำเสียงของเขานิ่งสนิท ไม่มีแววล้อเล่นเหมือนที่ชอบทำแม้แต่นิด

"อาทิตย์หน้าครอบครัววินจะย้ายไปยุโรป พ่อกับแม่จะไปขยายธุรกิจที่นั่น และวินก็ต้องไปเรียนต่อมหา’ ลัยที่นู่น... แบบถาวร"

ฉันอ้าปากค้าง สมองตื้อไปหมด

"แล้ว... แล้วทำไมถึงเพิ่งมาบอก ทำไมถึงต้องเลิก ไปเรียนต่อก็คบกันต่อได้นี่"

"มันไม่เหมือนเดิมหรอกซิน"

วินถอนหายใจยาว แววตาของเขามีความสับสน แต่ก็มีความเด็ดขาดซ่อนอยู่

"ระยะทางมันไกลนะ เรายังเด็กกันมาก อนาคตซินยังต้องเจอคนอีกเยอะ วินไม่อยากเห็นแก่ตัวรั้งซินไว้กับคำว่าแฟน ทั้งที่วินก็ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาไทยอีกเมื่อไหร่... เลิกกันตอนนี้แหละดีแล้ว ซินจะได้ไปเจอคนที่ดีกว่า ไปมีชีวิตวัยรุ่นมหา’ ลัยแบบที่ซินควรจะมี"

ประโยคที่ว่าให้ ‘ไปเจอคนที่ดีกว่า’ กับ ‘ชีวิตวัยรุ่น’ มันเหมือนมีดเล่มบางที่กรีดลงกลางใจฉันอย่างเลือดเย็น

เขาพูดเหมือนตัวเองหวังดี พูดเหมือนคิดมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว... แต่สำหรับฉัน มันแปลความหมายได้แค่อย่างเดียวคือ เขาไม่ได้รักฉันมากพอที่จะพยายามไปด้วยกัน เขาเลือกที่จะตัดช่องน้อยแต่พอตัว และทิ้งฉันไว้ข้างหลัง

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่คอหอย ฉันก้มมองกระเป๋านักเรียนตัวเอง... ในนั้นมีอีกหนึ่งชีวิตที่เกิดจากความรักของเรา เกิดจากความมักง่ายในอดีตที่เราต่างเผลอไผลข้ามเส้นกันมานับครั้งไม่ถ้วน

ก่อนหน้านี้ไม่ถึงชั่วโมง ฉันตั้งใจจะมาบอกเขาทุกอย่าง หวังลึกๆ ว่าเขาจะจับมือฉันแล้วบอกว่า

‘ไม่เป็นไร เราจะแก้ปัญหานี้ไปด้วยกัน’

แต่ตอนนี้... มันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว

ต่อให้ฉันร้องไห้ฟูมฟาย เอาเรื่องลูกขึ้นมาอ้างเพื่อรั้งเขาไว้ เขาก็คงอยู่เพราะความรับผิดชอบไม่ใช่ความรักและฉัน... คนนี้ มีศักดิ์ศรีพอที่จะไม่เอาเด็กตาดำๆ มาผูกมัดผู้ชายที่หมดใจและกำลังจะทิ้งฉันไปเสวยสุขที่เมืองนอก

"เข้าใจแล้ว"

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอ

"งั้นก็... โชคดีนะวิน ขอให้มีความสุขกับชีวิตใหม่"

ฉันลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋านักเรียนแล้วหันหลังเดินออกมาจากร้านทันที ไม่รอให้เขาได้พูดอะไรต่อ ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูมา น้ำตาที่กลั้นไว้ก็พังทลายลงมาอาบสองแก้ม มือที่สั่นเทาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเข้าไปในแอปพลิเคชันไลน์ ไอจี และเฟซบุ๊ก กดปุ่ม ‘บล็อก’ และ ‘ลบเพื่อน’ ทุกช่องทางการติดต่อของเขาอย่างเด็ดขาด

ลาก่อนวิน... ลาก่อนความรักวัยเรียนที่แสนโง่เขลา

ต่อจากนี้ไป จะไม่มีซินแฟนของวินอีกแล้ว